Είναι οι γυναίκες άνθρωποι; Ενδιαφέρον ερώτημα - και πολύ παλιό επίσης. Το έτος 585, στη βουργουνδική πόλη Μακόν, συνήλθε η τρίτη από τις έξι συνολικά επισκοπικές συνόδους που έλαβαν χώρα στη συγκεκριμένη πόλη της Γαλλίας. Σε αυτήν 43 επίσκοποι και 20 αντιπρόσωποι άλλων επισκόπων προβληματίστηκαν, μεταξύ των άλλων, πάνω σε αυτό ακριβώς το ερώτημα: οι γυναίκες δικαιούνται να λέγονται άνθρωποι (homines); Ελαφρώς πιο κομψά το ερώτημα διατυπώθηκε και ως εξής: έχουν οι γυναίκες ψυχή; Μη φανταστείτε ότι το ζήτημα αυτό αποτέλεσε το επίκεντρο της συνόδου.
Είχαν και άλλα, πιο σοβαρά πράγματα να συζητήσουν: την επιβολή της υποχρεωτικής κυριακάτικης αργίας στους χριστιανούς, ώστε να μη συμπίπτει η αργία τους με τη σαββατιάτικη των Εβραίων? το δικαίωμα παρέμβασης των επισκόπων στα δικαστήρια? τη μαστίγωση όσων αρνούνταν να εργαστούν την Πέμπτη, που ήταν ημέρα αφιερωμένη στον θεό Δία... Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ο Γρηγόριος των Τουρόνων (538-593) ήταν αυτός που παραδέχθηκε ότι στη συγκεκριμένη σύνοδο συζητήθηκε το πρόβλημα των γυναικών. Πάντως απάντηση δεν δόθηκε. Τελικά, η αναγνώριση της γυναίκας ως έμψυχου όντος έγινε μάλλον από τη ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη σύνοδο του Τρέντο το 1545.
Εξαλλα θήλεα
Ολα αυτά συνέβησαν στον μαύρο Μεσαίωνα και λίγο αργότερα. Με το διάβα των αιώνων, όμως, υπήρξε μια κάποια πρόοδος στο πώς οι ιερωμένοι και οι κοσμικοί είδαν τις γυναίκες. Η πρόοδος αυτή δεν αφορά μόνον την Εσπερία. Χαρακτηριστικό του άλματος προς τον φιλελευθερισμό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύθηκε στην ελληνική εφημερίδα Νέα Ημέρα στις 20 Μαρτίου 1928: «Ορισμένα τινά ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξη από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπο και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ορισμένας ημέρας εκάστου μηνός. Επειδή, εν τούτοις, αι ημέραι αύται δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλα, είναι αδύνατον να ευρεθεί ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνη ημέραν να ορίζωνται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον».
«Φαλλοκρατικά γουρούνια!» αναφώνησε μια καλή μου φίλη καθώς της διάβασα όλα τα προηγούμενα. «Μισογύνηδες!» πρόσθεσε με αηδία. Εσπευσα τότε να τη διορθώσω: «Γουρούνια ναι. Ισως. Μισογύνηδες όμως όχι. Δεν ετίθετο θέμα μισογυνισμού το 585 ή το 1545. Ακόμα και ο ανώνυμος αρθρογράφος του 1928 δεν είμαι βέβαιος κατά πόσον πρέπει να χαρακτηριστεί μισογύνης». Στην ουσία εξέφραζε το πνεύμα της εποχής του. Είναι σαν να πεις σήμερα τους Ταλιμπάν μισογύνηδες επειδή κρεμάνε καμιά γυναικούλα που συνελήφθη να φοράει κραγιόν ή να έχει διαπράξει ένα ανάλογου επιπέδου ειδεχθές έγκλημα. Απλούστατα, η κουλτούρα τους είναι ελάχιστα τρυφερή προς τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο μισογυνισμός είναι όμως κάτι διαφορετικό. Μισογύνης είναι εκείνος που ζει και αναπνέει σε μια κοινωνία που έχει εξελιχθεί ως προς τις θεμελιώδεις αρχές των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ο μισογύνης απαντάται στη Δύση. Με άλλα λόγια, στον ανεπτυγμένο κόσμο.
Συνοπτικές φεμινιστικές δίκες
Σύμφωνα με τη θρυλική «Εγκυκλοπαίδεια του Ηλιου», μισογύνης είναι «ο αισθανόμενος ή απλώς επιδεικνύων αποστροφήν προς τας γυναίκας. Η τοιαύτη στάσις ενός ανδρός κλιμακούται από απλής αντιλήψεως περί κατωτερότητος και αναξιότητος των γυναικών ως ανειλικρινών, υποκριτριών κτλ. μέχρι μίσους κατ' αυτών ως σκευών ακολασίας και οργάνων του Σατανά (μισογυνία φανατικών μοναχών) και περαιτέρω μέχρι σεξουαλικής, νευρωτικής αντιπαθείας προς το γυναικείον φύλον, οπότε παρουσιάζεται ως μία μορφή σαδισμού». Αυτά λέει η εγκυκλοπαίδεια. Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι ένας μισογύνης θα λάβει αυτόν τον προσδιορισμό από τις γυναίκες. Οι γυναίκες είναι οι νονές των μισογύνηδων. Ας μιλήσουμε με μερικά παραδείγματα. Το μυθιστόρημα «Μάθημα ανατομίας» του Φίλιπ Ροθ αρχίζει με την παρακάτω εκπληκτική πρόταση: «Οταν ένας άντρας είναι άρρωστος, θέλει τη μητέρα του? αν εκείνη δεν είναι εκεί, τότε αρκούν οι άλλες γυναίκες». Το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1983. Λίγα χρόνια πριν, κατά τη δεκαετία του 1970, στην ακμή του φεμινισμού, η νεοϋορκέζικη εφημερίδα Village Voice δημοσίευσε άρθρο γνωστής φεμινίστριας με τίτλο: «Γιατί αυτοί οι άντρες μισούν τις γυναίκες;». Από κάτω υπήρχαν οι φωτογραφίες του Σολ Μπέλοου, του Νόρμαν Μέιλερ (ενός εκ των ιδρυτών της Village Voice), του Χένρι Μίλερ και του Φίλιπ Ροθ. Ενας εξ αυτών μάλιστα, ο πολύ «μάτσο» Μέιλερ, θα έφτανε στο σημείο να μαχαιρώσει μία εκ των έξι συζύγων του, την Αντέλ. Εν πάση περιπτώσει, οι γυναικείες μορφές στα βιβλία αυτών των συγγραφέων μοιάζουν στολισμένες με ποικίλες χάρες: δείχνουν υστερικές, καταπιεστικές, ανικανοποίητες, αναίσθητες, αφόρητα ανασφαλείς (μέχρι να παντρευτούν), απλά σκεύη ηδονής και συνάμα επικίνδυνες.
Μερικές θυμίζουν βαμπίρ που πίνουν το αίμα/σπέρμα των αντρών και τους ξεζουμίζουν. Στην περίπτωση του Ροθ, πάντως, αυτό που ενόχλησε τις φεμινίστριες, το γυναικείο κοινό γενικότερα, ήταν ότι ο συγγραφέας αναγνωρίζει στις γυναίκες το μερίδιο εξουσίας που τους αναλογεί και παράλληλα δεν διστάζει να καταγράφει τους τρόπους με τους οποίους διεκδικούν αυτήν την εξουσία. Εκείνος σε μερικά βιβλία του τόλμησε να αποτυπώσει γλαφυρά μια διαχρονική, πανανθρώπινη αλήθεια: η γυναίκα δεν συγχωρεί στον άντρα τα μυστικά που της έχει αποκαλύψει, ενώ ο άντρας θέλει να εξοντώσει τη γυναίκα που γνωρίζει τους πιο απόκρυφους φόβους του. Αποτέλεσμα; Ενα σφαγείο.
Από τον Αριστοτέλη στον Καζανόβα
Η άγρυπνη αναζήτηση για σημεία μισογυνισμού δεν περιορίζεται μόνο στον 20ό αιώνα. Εμβληματικά κείμενα όπως η Βίβλος και το Κοράνι, προσωπικότητες όπως ο Απόστολος Παύλος, ο Αριστοτέλης, ο Ναπολέων, ο Μακιαβέλι, ο Ρουσό και ο Προυντόν έχουν κατηγορηθεί για μισογυνισμό. Κάποια στιγμή ο Ρωμαίος Κάτων είπε ότι για τρία πράγματα είχε μετανιώσει στη ζωή του· το ένα ήταν ότι κάποτε εμπιστεύθηκε ένα μυστικό σε γυναίκα. Μερικά χρόνια νωρίτερα, όταν κάποιος χαρακτήρισε τον Ευριπίδη «μισογύνη» στον Σοφοκλή, ο τελευταίος σχολίασε: «Μπορεί και να είναι έτσι στις τραγωδίες του. Στο κρεβάτι του, όμως, τους εκφράζει όλη του την αγάπη». Εκπληκτικό σχόλιο. Μας παραπέμπει στον ιδιότυπο μισογυνισμό του Δον Ζουάν και του Τζάκομο Καζανόβα.
«Μα αυτοί λάτρευαν τις γυναίκες!» μπορεί να φωνάξετε. Η αλήθεια είναι ότι λάτρευαν δύο πράγματα: πρώτον, τη συλλογή γυναικών· δεύτερον, το σεξ με τις γυναίκες. Για ορισμένους ψυχαναλυτές, και κυρίως για ορισμένες ψυχαναλύτριες του φεμινισμού, τύποι σαν τον Καζανόβα δεν είναι παρά ακραιφνείς μισογύνηδες. Ακόμα και κρυπτοομοφυλόφιλοι. Δεν είναι παρά ερωτευμένοι με τον ίδιο τους τον εαυτό, έτσι όπως προβάλλεται στο πρόσωπο μιας ακόμα γυναίκας που τους ποθεί. Στην ουσία, ποθούν τη γυναίκα μόνο και μόνο επειδή εκείνη τους ποθεί.
Μίσος και θεωρία
Στη σύγχρονη αντίληψη υπάρχουν και οι λεγόμενοι «θεωρητικοί του μισογυνισμού». Σε αυτούς περιλαμβάνονται και μεγάλοι φιλόσοφοι όπως ο Αρθούρος Σοπενάουερ και ο Φρειδερίκος Νίτσε. Ο πρώτος αφιέρωσε ολόκληρη μελέτη στις γυναίκες με τον εύγλωττο τίτλο «Περί γυναικών» και έδειξε την παροιμιώδη περιφρόνησή του για το γυναικείο φύλο διατυπώνοντας την άποψη ότι από τη φύση τους «οι γυναίκες είναι προορισμένες να υπακούν». Οσο για τον Νίτσε, στο βιβλίο του «Πέρα από το καλό και το κακό», εξέθεσε τη δική του πίστη με τις φράσεις «Οι γυναίκες είναι κάτι λιγότερο από ρηχά πλάσματα» και «Πας να βρεις γυναίκες; Μην ξεχάσεις το μαστίγιό σου». Τρεισήμισι αιώνες νωρίτερα, το 1558, ο αιδεσιμότατος Τζον Νοξ, με το σύγγραμά του «Το πρώτο πλήγμα της σάλπιγγας εναντίον του τερατώδους καθεστώτος των γυναικών» («The First Blast of the Trumpet Against the Monstrous Regiment of Women») καυτηρίασε με ασίγαστο μίσος και αχαλίνωτη οργή τη βασιλεία της Μαρίας Στιούαρτ και της Μαρίας Τιδόρ. Οπως καταλαβαίνετε, μολονότι το κίνητρό του ήταν κυρίως θρησκευτικό (ήταν φανατικός προτεστάντης), η απέχθειά του για τις δύο βασίλισσες πήρε μπάλα όλες τις γυναίκες. Ο μέγιστος θεωρητικός της γυναικείας μειονεξίας ήταν πάντως ο Αυστριακός στοχαστής Οτο Βάινιγκερ (Otto Weininger), με τα φιλοσοφικά έργα «Ερως και ψυχή» και «Φύλο και χαρακτήρας». Γεννήθηκε το 1880 στη Βιέννη και μεγάλωσε σε εβραϊκό περιβάλλον.
Σπούδασε φιλοσοφία, ψυχολογία, φυσικές επιστήμες και ιατρική. Με το που απέκτησε το διδακτορικό του, αποκήρυξε τον ιουδαϊσμό και βαφτίστηκε προτεστάντης. Τον Ιούνιο του 1903 δημοσίευσε τη μελέτη «Φύλο και χαρακτήρας», δηλαδή τη διδακτορική του διατριβή αλλά με τα τρία πρόσθετα κεφάλαια «Η γυναικεία φύση και η σχέση της με το σύμπαν», «Ιουδαϊσμός» και «Γυναίκες και ανθρωπότητα». Φιλοδοξία του μεγαλομανούς Οθωνος από τη Βιέννη ήταν να θέσει τις «σεξουαλικές σχέσεις σε ένα νέο και αποκαλυπτικό πλαίσιο». Παρά ταύτα, η έκδοση του βιβλίου δεν είχε την πολυαναμενόμενη υποδοχή και ο μανιοκαταθλιπτικός Βάινιγκερ έθεσε σε εφαρμογή ένα παλαιότερό του σχέδιο και αυτοκτόνησε τον Οκτώβριο του 1903. Επειτα οι κριτικοί ανακάλυψαν το «Φύλο και χαρακτήρας», το αποθέωσαν και πέτυχαν το βιβλίο να διαβαστεί από ανθρώπους όπως ο δραματουργός Αύγουστος Στρίντμπεργκ (που επίσης έχει κατηγορηθεί για μισογυνισμό) και ο νεαρός τότε Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, ο οποίος έμελλε να γίνει ένας από τους σπουδαιότερους φιλόσοφους όλων των εποχών.
Πολύ συνοπτικά, με το έργο του ο Βάινιγκερ ισχυρίστηκε ότι όλοι οι άνθρωποι εμπεριέχουν το αρσενικό και το θηλυκό στοιχείο. Το πρώτο είναι δημιουργικό, δραστήριο, παραγωγικό, ηθικό, συνειδητό και λογικό, ενώ το δεύτερο είναι παθητικό, αντιπαραγωγικό, ανήθικο, ασυνείδητο και άλογο. Εξυπακούεται ότι στους άντρες υπερισχύει το πρώτο, ενώ στις γυναίκες το δεύτερο. Ετσι η γυναίκα καθορίζεται απολύτως από τη σεξουαλική λειτουργία - γίνεται είτε πόρνη είτε μητέρα. Αντίθετα, σκοπός του άντρα είναι να ακονίσει τον νου του και να φτάσει στα υψίπεδα της μεγαλοφυΐας. Επίσης, να ξεπεράσει τη σεξουαλική ορμή και να κατακτήσει τον έρωτα για το απόλυτο, για τον Θεό. Στο ίδιο βιβλίο ο Βάινιγκερ ταύτισε το θηλυκό στοιχείο με τον αρχετυπικό για εκείνον Εβραίο: ένα πρόσωπο χωρίς ουσιαστική θρησκεία, χωρίς ατομικότητα, χωρίς αίσθηση του καλού και του κακού.
Φλερτάροντας με τη φαιδρότητα
Ομως ας ελαφρύνουμε λίγο το κλίμα. Αν το καλοσκεφτείτε, στην καθημερινότητά μας ο μισογυνισμός είναι πολύ ρευστή έννοια: για ορισμένες γυναίκες ο μισογύνης είναι το ιδεώδες υπεραρσενικό και ο ευαίσθητος, πολιτικώς ορθός άντρας ταυτίζεται με τα χασμουρητά. Στη δική μας πραγματικότητα ο μισογυνισμός μοιάζει με μικρόβιο που μπορεί να εισχωρήσει παντού, σε κάθε ιδεολογία και σε κάθε πολιτισμό, αλλά πάντα ακροβατεί κάπου ανάμεσα στο πνευματώδες χιούμορ, στην παραδοξολογία, στον σαρκασμό και στη χυδαία φάρσα. Τέλος, ας επιστρέψουμε εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε και ας δούμε τι οδήγησε τους παπάδες στο να αποφανθούν ότι και οι γυναίκες είναι άνθρωποι. Αν αποφαίνονταν ότι οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι, όσοι άντρες ήταν παντρεμένοι θα συγκαταλέγονταν στους κτηνοβάτες, διότι είχε από καιρό αποφασιστεί ότι τα ζώα δεν έχουν ψυχή! Προκειμένου λοιπόν να ανοίξουν τους ασκούς του Αιόλου, οι ιεράρχες έκαναν αυτήν την υποχώρηση. Να με ποιον μηχανισμό οποιαδήποτε έκφανση μισογυνισμού ερωτοτροπεί με τη γελοιότητα.
Apr 6, 2010
Οι πιο μορφωμένες και έξυπνες γυναίκες πίνουν περισσότερο αλκοόλ
Όσο πιο υψηλό είναι το μορφωτικό επίπεδο μιας γυναίκας, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι… το ρίχνει στο ποτό, σύμφωνα με μια νέα βρετανική έρευνα, η οποία διαπίστωσε ότι οι γυναίκες κάτοχοι πανεπιστημιακών πτυχίων τείνουν να καταναλώνουν περισσότερο αλκοόλ καθημερινά σε σχέση με τις λιγότερο μορφωμένες γυναίκες. Μια ανάλογη συσχέτιση ανάμεσα στην μόρφωση και την κατανάλωση αλκοόλ διαπιστώνεται και στους άνδρες, αλλά σε πολύ λιγότερο βαθμό.
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Social Science and Medicine" (Κοινωνική Επιστήμη και Ιατρική), έγινε από ερευνητές της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου (LSE), υπό την Φρανσέσκα Μποργκονόβι και την Μαρία Χουέρτα, σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ". Οι ερευνήτριες μελέτησαν τις περιπτώσεις άνω των δέκα χιλιάδων 39χρονων γυναικών, που είχαν όλες γεννηθεί την ίδια εβδομάδα του 1970.
Όπως διαπιστώθηκε, οι γυναίκες που έχουν τελειώσει το πανεπιστήμιο, έχουν περίπου διπλάσια πιθανότητα να πίνουν αλκοόλ κάθε μέρα και επίσης είναι πιο πιθανό να παραδεχτούν ότι έχουν πρόβλημα αλκοολισμού. Η έρευνα συμπέρανε ότι "οι καλύτερα μορφωμένες φαίνεται να είναι αυτές που αναπτύσσουν τις πιο προβληματικές συνήθειες κατανάλωσης αλκοόλ".
Είναι μάλιστα δυνατό να προβλέψει κανείς την κατοπινή σχέση με το ποτό, από τους βαθμούς μιας κοπέλας όταν ήταν μόνο πέντε έως δέκα ετών! Οι γυναίκες που έπαιρναν υψηλούς βαθμούς στο δημοτικό σχολείο, έχουν διπλάσια πιθανότητα να πίνουν καθημερινά, όταν πια ενηλικιωθούν. Αντίστοιχα, οι άνδρες που ήσαν καλοί μαθητές στο σχολείο και έπαιρναν εξίσου καλούς βαθμούς, είναι μόνο 49% πιθανότερο να πίνουν αλκοόλ καθημερινά, όταν ενηλικιωθούν.
Οι ερευνήτριες θεωρούν ως πιθανές εξηγήσεις, όσον αφορά το γιατί οι πιο έξυπνες και μορφωμένες γυναίκες πίνουν περισσότερο, μια σειρά από λόγους: αργούν να κάνουν παιδιά, αναβάλλουν τις ευθύνες τους ως γονείς, εκτίθενται στην κατανάλωση αλκοόλ στα φοιτητικά χρόνια τους, έχουν πιο ενεργή κοινωνική ζωή και (νυχτερινή) διασκέδαση, εργάζονται συχνότερα σε ανδροκρατούμενα και ανταγωνιστικά περιβάλλοντα όπου το αλκοόλ είναι συχνό φαινόμενο κ.α.
Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Social Science and Medicine" (Κοινωνική Επιστήμη και Ιατρική), έγινε από ερευνητές της Σχολής Οικονομικών του Λονδίνου (LSE), υπό την Φρανσέσκα Μποργκονόβι και την Μαρία Χουέρτα, σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ". Οι ερευνήτριες μελέτησαν τις περιπτώσεις άνω των δέκα χιλιάδων 39χρονων γυναικών, που είχαν όλες γεννηθεί την ίδια εβδομάδα του 1970.
Όπως διαπιστώθηκε, οι γυναίκες που έχουν τελειώσει το πανεπιστήμιο, έχουν περίπου διπλάσια πιθανότητα να πίνουν αλκοόλ κάθε μέρα και επίσης είναι πιο πιθανό να παραδεχτούν ότι έχουν πρόβλημα αλκοολισμού. Η έρευνα συμπέρανε ότι "οι καλύτερα μορφωμένες φαίνεται να είναι αυτές που αναπτύσσουν τις πιο προβληματικές συνήθειες κατανάλωσης αλκοόλ".
Είναι μάλιστα δυνατό να προβλέψει κανείς την κατοπινή σχέση με το ποτό, από τους βαθμούς μιας κοπέλας όταν ήταν μόνο πέντε έως δέκα ετών! Οι γυναίκες που έπαιρναν υψηλούς βαθμούς στο δημοτικό σχολείο, έχουν διπλάσια πιθανότητα να πίνουν καθημερινά, όταν πια ενηλικιωθούν. Αντίστοιχα, οι άνδρες που ήσαν καλοί μαθητές στο σχολείο και έπαιρναν εξίσου καλούς βαθμούς, είναι μόνο 49% πιθανότερο να πίνουν αλκοόλ καθημερινά, όταν ενηλικιωθούν.
Οι ερευνήτριες θεωρούν ως πιθανές εξηγήσεις, όσον αφορά το γιατί οι πιο έξυπνες και μορφωμένες γυναίκες πίνουν περισσότερο, μια σειρά από λόγους: αργούν να κάνουν παιδιά, αναβάλλουν τις ευθύνες τους ως γονείς, εκτίθενται στην κατανάλωση αλκοόλ στα φοιτητικά χρόνια τους, έχουν πιο ενεργή κοινωνική ζωή και (νυχτερινή) διασκέδαση, εργάζονται συχνότερα σε ανδροκρατούμενα και ανταγωνιστικά περιβάλλοντα όπου το αλκοόλ είναι συχνό φαινόμενο κ.α.
Βρέθηκε χαμένος "κρίκος" μεταξύ ανθρώπου και πιθήκου
Η νέα ανακάλυψη απολιθωμάτων, ηλικίας περίπου δύο εκατομμυρίων ετών, στο ασβεστολιθικό σπήλαιο Μαλάπα της Νότιας Αφρικής, κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ, έρχεται να ρίξει νέο φως στην εξελικτική "αλυσίδα" των προγόνων των ανθρώπων.
Τα απολιθώματα προέρχονται από μια κρίσιμη περίοδο, όταν οι πρόγονοί μας άρχισαν να περπατάνε όρθιοι, να αποκτούν μεγαλύτερο εγκέφαλο, να χρησιμοποιούν εργαλεία και να αναπτύσσουν την ικανότητα της ομιλίας. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις επιστημόνων, η ανακάλυψη είναι πολύ σημαντική και μπορεί ακόμα και να οδηγήσει στο να "ξαναγραφεί" η ανθρώπινη προϊστορία, συμπληρώνοντας κρίσιμα κενά που υπήρχαν ως τώρα στις επιστημονικές γνώσεις.
Τα απολιθώματα (ένας σχεδόν πλήρης σκελετός παιδιού και επίσης διάσπαρτα οστά ενηλίκων) προέρχονται από έναν άγνωστο μέχρι σήμερα τύπου ανθρωπίδη (ανθρωποειδούς), δηλαδή του εξελικτικού εκείνου κλάδου των πρωτευόντων (που περιλαμβάνουν και τους πιθήκους), ο οποίος οδήγησε στον σύγχρονο άνθρωπο. Το νέο είδος μπορεί να αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στους πιθηκοειδείς ανθρωπίδες και στο πρώτο είδος εξελιγμένου ανθρώπου, τον homo habilis.
Σύμφωνα με τους "Τάιμς του Λονδίνου" και τη βρετανική "Τέλεγκραφ", η επιστημονική κοινότητα αναμένει με πολύ ενδιαφέρον τις λεπτομερείς ανακοινώσεις για την ανακάλυψη (αναμένονται εντός της εβδομάδος), η οποία έγινε από τον καθηγητή Λι Μπέργκερ του πανεπιστημίου Γουιτγουότερσραντ της Ν.Αφρικής. Ο πρόεδρος της χώρας Τζέικομπ Ζούμα ήδη επισκέφτηκε το πανεπιστήμιο για να δει τα απολιθώματα, ενώ μόνο λίγοι άλλοι επιστήμονες είχαν μέχρι τώρα την ευκαιρία να τα δουν.
Ο επιφανής ανθρωπολόγος Φίλιπ Τομπάιας, ένας από τους πρώτους ερευνητές που το 1964 ανακάλυψαν ότι ο homo habilis αποτελούσε ένα πρωτόγονο κρίκο στην αλυσίδα της ανθρώπινης εξέλιξης, χαρακτήρισε "συναρπαστική" την ανακάλυψη, αν μη τι άλλο, όπως είπε, επειδή είναι πολύ σπάνια η εύρεση ενός τόσο παλαιού σκελετού, καθώς συνήθως οι παλαιοανθρωπολόγοι πρέπει να αρκεστούν σε μερικά δόντια ή σε ένα κομμάτι κρανίου. Η ελλιπής αυτή εικόνα έχει δώσει τροφή στους φονταμενταλιστές εχθρούς της θεωρίας της εξέλιξης να αμφισβητήσουν ότι ο άνθρωπος είναι στενός συγγενής των πιθήκων.
Οι άνθρωποι και οι χιμπατζήδες διαχωρίστηκαν από ένα κοινό πρόγονο πριν από περίπου έξι εκατομμύρια χρόνια. Οι πρώτοι ανθρωπίδες που περπατούσαν όρθιοι, οι Αυστραλοπίθηκοι, εμφανίστηκαν στην Αφρική πριν από 3,9 εκατ. χρόνια, παρόλα αυτά συνέχισαν να περνάνε τον περισσότερο χρόνο τους πάνω στα δέντρα και κράτησαν για πολλά χρόνια τα πιθηκοειδή χαρακτηριστικά τους. Μόνο πριν από περίπου 2,5 εκατ. χρόνια, στη νότια και ανατολική Αφρική, οι homo habilis άρχισαν να αναπτύσσουν πιο εξελιγμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που αργότερα αναπτύχθηκαν περαιτέρω στα επόμενα ανθρώπινα είδη, τον homo erectus και κυρίως στον homo sapiens, ο οποίος κατέκτησε τον πλανήτη.
Ο homo habilis, που είχε 50% μεγαλύτερο εγκέφαλο από τους πιθηκοειδείς προγόνους του, είναι το πρώτο είδος που θεωρείται ανθρώπινο (δηλαδή ανήκει στο γένος Homo), όμως μέχρι σήμερα ελάχιστα απολιθώματά του έχουν βρεθεί και αυτά είναι διάσπαρτα μέρη οστών μόνο από κρανίο, σαγόνι και άκρα και όχι από τη λεκάνη του ούτε από τα μέλη του σώματός του. Το πότε και γιατί οι πρόγονοί μας υιοθέτησαν την μόνιμα όρθια στάση και το βάδισμα στα δύο πόδια, παραμένει ζήτημα επιστημονικών διαφωνιών.
Η νέα ανακάλυψη -που πιθανότατα αποτελεί έναν χαμένο κρίκο ανάμεσα στον Αυστραλοπίθηκο και στον Homo habilis- έρχεται να επιβεβαιώσει τον χαρακτηρισμό της Αφρικής ως "λίκνου της ανθρωπότητας", καθώς συνεχώς νέα ευρήματα έρχονται στο φως από την "μαύρη ήπειρο". Το 1994, στην ίδια περιοχή της Νοτίου Αφρικής, που αποτελεί προστατευόμενη περιοχή από την Unesco, είχε ανακαλυφθεί ο επονομαζόμενος "Μικροπόδαρος", ένα σχεδόν πλήρες απολίθωμα Αυστραλοπίθηκου ηλικίας 3,3 εκατ. ετών.
Τα απολιθώματα προέρχονται από μια κρίσιμη περίοδο, όταν οι πρόγονοί μας άρχισαν να περπατάνε όρθιοι, να αποκτούν μεγαλύτερο εγκέφαλο, να χρησιμοποιούν εργαλεία και να αναπτύσσουν την ικανότητα της ομιλίας. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις επιστημόνων, η ανακάλυψη είναι πολύ σημαντική και μπορεί ακόμα και να οδηγήσει στο να "ξαναγραφεί" η ανθρώπινη προϊστορία, συμπληρώνοντας κρίσιμα κενά που υπήρχαν ως τώρα στις επιστημονικές γνώσεις.
Τα απολιθώματα (ένας σχεδόν πλήρης σκελετός παιδιού και επίσης διάσπαρτα οστά ενηλίκων) προέρχονται από έναν άγνωστο μέχρι σήμερα τύπου ανθρωπίδη (ανθρωποειδούς), δηλαδή του εξελικτικού εκείνου κλάδου των πρωτευόντων (που περιλαμβάνουν και τους πιθήκους), ο οποίος οδήγησε στον σύγχρονο άνθρωπο. Το νέο είδος μπορεί να αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στους πιθηκοειδείς ανθρωπίδες και στο πρώτο είδος εξελιγμένου ανθρώπου, τον homo habilis.
Σύμφωνα με τους "Τάιμς του Λονδίνου" και τη βρετανική "Τέλεγκραφ", η επιστημονική κοινότητα αναμένει με πολύ ενδιαφέρον τις λεπτομερείς ανακοινώσεις για την ανακάλυψη (αναμένονται εντός της εβδομάδος), η οποία έγινε από τον καθηγητή Λι Μπέργκερ του πανεπιστημίου Γουιτγουότερσραντ της Ν.Αφρικής. Ο πρόεδρος της χώρας Τζέικομπ Ζούμα ήδη επισκέφτηκε το πανεπιστήμιο για να δει τα απολιθώματα, ενώ μόνο λίγοι άλλοι επιστήμονες είχαν μέχρι τώρα την ευκαιρία να τα δουν.
Ο επιφανής ανθρωπολόγος Φίλιπ Τομπάιας, ένας από τους πρώτους ερευνητές που το 1964 ανακάλυψαν ότι ο homo habilis αποτελούσε ένα πρωτόγονο κρίκο στην αλυσίδα της ανθρώπινης εξέλιξης, χαρακτήρισε "συναρπαστική" την ανακάλυψη, αν μη τι άλλο, όπως είπε, επειδή είναι πολύ σπάνια η εύρεση ενός τόσο παλαιού σκελετού, καθώς συνήθως οι παλαιοανθρωπολόγοι πρέπει να αρκεστούν σε μερικά δόντια ή σε ένα κομμάτι κρανίου. Η ελλιπής αυτή εικόνα έχει δώσει τροφή στους φονταμενταλιστές εχθρούς της θεωρίας της εξέλιξης να αμφισβητήσουν ότι ο άνθρωπος είναι στενός συγγενής των πιθήκων.
Οι άνθρωποι και οι χιμπατζήδες διαχωρίστηκαν από ένα κοινό πρόγονο πριν από περίπου έξι εκατομμύρια χρόνια. Οι πρώτοι ανθρωπίδες που περπατούσαν όρθιοι, οι Αυστραλοπίθηκοι, εμφανίστηκαν στην Αφρική πριν από 3,9 εκατ. χρόνια, παρόλα αυτά συνέχισαν να περνάνε τον περισσότερο χρόνο τους πάνω στα δέντρα και κράτησαν για πολλά χρόνια τα πιθηκοειδή χαρακτηριστικά τους. Μόνο πριν από περίπου 2,5 εκατ. χρόνια, στη νότια και ανατολική Αφρική, οι homo habilis άρχισαν να αναπτύσσουν πιο εξελιγμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, που αργότερα αναπτύχθηκαν περαιτέρω στα επόμενα ανθρώπινα είδη, τον homo erectus και κυρίως στον homo sapiens, ο οποίος κατέκτησε τον πλανήτη.
Ο homo habilis, που είχε 50% μεγαλύτερο εγκέφαλο από τους πιθηκοειδείς προγόνους του, είναι το πρώτο είδος που θεωρείται ανθρώπινο (δηλαδή ανήκει στο γένος Homo), όμως μέχρι σήμερα ελάχιστα απολιθώματά του έχουν βρεθεί και αυτά είναι διάσπαρτα μέρη οστών μόνο από κρανίο, σαγόνι και άκρα και όχι από τη λεκάνη του ούτε από τα μέλη του σώματός του. Το πότε και γιατί οι πρόγονοί μας υιοθέτησαν την μόνιμα όρθια στάση και το βάδισμα στα δύο πόδια, παραμένει ζήτημα επιστημονικών διαφωνιών.
Η νέα ανακάλυψη -που πιθανότατα αποτελεί έναν χαμένο κρίκο ανάμεσα στον Αυστραλοπίθηκο και στον Homo habilis- έρχεται να επιβεβαιώσει τον χαρακτηρισμό της Αφρικής ως "λίκνου της ανθρωπότητας", καθώς συνεχώς νέα ευρήματα έρχονται στο φως από την "μαύρη ήπειρο". Το 1994, στην ίδια περιοχή της Νοτίου Αφρικής, που αποτελεί προστατευόμενη περιοχή από την Unesco, είχε ανακαλυφθεί ο επονομαζόμενος "Μικροπόδαρος", ένα σχεδόν πλήρες απολίθωμα Αυστραλοπίθηκου ηλικίας 3,3 εκατ. ετών.
Mar 31, 2010
Οι «μαύρες χήρες» και το φαινόμενο των γυναικών-καμικάζι στην Τσετσενία
Μια νέα τρομοκρατική επίθεση, πλήγμα κατά της ειρήνης και των φιλήσυχων πολιτών, συγκλόνισε προχθές τη Μόσχα, από γυναίκες- καμικάζι, που σκόρπισαν τον θάνατο, σε δύο σταθμούς του μετρό της ρωσικής πρωτεύουσας. Τα νεκρά τους σώματα εντοπίστηκαν, λίγο αργότερα, από τις ρωσικές αρχές.
Οι λεγόμενες "μαύρες χήρες", που τα τελευταία δέκα χρόνια πληθαίνουν στη Ρωσία, πηγαίνουν κόντρα στη "γυναικεία φύση" κι αντί να παράγουν ζωή σκορπούν τον θάνατο, καταρρίπτοντας το συμβατικό πρότυπο της "υποτακτικής και πειθήνιας γυναίκας - μητέρας". Η εμφάνιση της γυναίκας - καμικάζι προκαλεί τρόμο. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι, μια γυναίκα μπορεί να σκοτώσει και να σκοτωθεί, προασπιζόμενη τα "πιστεύω" της, επισημαίνουν επιστήμονες.
Ορισμένοι, μάλιστα, εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν ότι στην Τσετσενία, ο ρόλος του "καμικάζι" περνά στις γυναίκες, επειδή η γυναίκα εκτιμάται πολύ λιγότερο από τον άνδρα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ειδικός για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας Β. Λουτσένκο, μία γυναίκα-καμικάζι "είναι ένα φτηνό και αξιόπιστο όπλο"...
"Στην Τσετσενία, οι άνδρες-μαχητές είναι πιο ακριβοί. Αυτοί μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν", γράφει ένας άλλος ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας.
Οι γυναίκες στην Τσετσενία, που παραδοσιακά, ανά τους αιώνες, ασχολούνται κυρίως με την οικιακή εργασία, αφήνοντας τον πόλεμο για τους άνδρες, σήμερα φαίνεται να έχουν αλλάξει. Αλλά δεν πρόκειται μόνο για τις επονομαζόμενες "μαύρες χήρες". Οι γυναίκες "μαχήτριες" είναι στην Τσετσενία φαινόμενο, που δεν αφορά μόνο τις χήρες, αυτές δηλαδή που είναι έτοιμες να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή, δηλώνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο την προσήλωσή τους στις ιδέες για τις οποίες πέθαναν προηγουμένως οι άνδρες, τ' αδέλφια ή οι γιοι τους (οι λεγόμενες "κρόβνικ"- κροβ στα ρωσικά σημαίνει αίμα-που θυσιάζονται μόνο για εκδίκηση), αλλά και κάποιες που πεθαίνουν και σκοτώνουν μόνο για τα χρήματα. Αυτές -γράφουν αναλυτές- είναι μακριά από την ιδέα της εκδίκησης του αίματος και συχνά δεν είναι μουσουλμάνες.
Όπως χαρακτηριστικά γράφει η εφημερίδα "Komsomolskaya Pravda", σε σχετικό δημοσίευμά της, "η τρομοκράτισσα Μουζιχόεβα ανέλαβε να πραγματοποιήσει τρομοκρατική επίθεση (2004), όχι από την πίστη, αλλά για ένα σημαντικό ποσό σε ξένο συνάλλαγμα - της υποσχέθηκαν 3.000 δολάρια, εφόσον έμενε ζωντανή".
Όπως αναφέρεται στα αναλυτικά άρθρα των ρωσικών εφημερίδων, που δημοσιεύτηκαν μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Tushino (5 Ιουλίου 2003), καθώς και την αποτυχημένη επίθεση στο εστιατόριο "Εμπίρ" (επίσης, το 2003), οκτώ μήνες μετά την τραγωδία στο θέατρο "Nord-Οst", έως σήμερα τα αίτια και τα κίνητρα των τρομοκρατών παρουσιάζουν ελάχιστες αλλαγές.
Οι περισσότεροι αναλυτές αποδίδουν τη συμμετοχή των γυναικών στις τρομοκρατικές "αυτοθυσίες" στο όνομα της εκδίκησης των "μαύρων χηρών", που "δεν έχουν τίποτα να χάσουν, είναι έτοιμες να προβούν σε αντίποινα, ακόμη και με τις ζωές τους", όπως δημοσιεύεται στην εφημερίδα "Nezavisimaya Gazeta", ενώ στο άρθρο "Βομβιστές αυτοκτονίας" της "Komsomolskaya Pravda", αναφέρεται πως οι "μαύρες χήρες" εκδικούνται για τον αδελφό ή τον σύζυγό τους.
Μία άλλη από τις ερμηνείες σχετικά με την είσοδο Τσετσένων γυναικών στο χώρο της τρομοκρατίας δίνει, ωστόσο, μια διάσταση, που έχει να κάνει με την ηθική. Βάσει αυτής, "θυσιάζονται" εκείνες, που σύμφωνα με την ηθική των Τσετσένων "δεν έχουν δικαίωμα να μείνουν στην κοινωνία τους, αυτές που έχουν τη φήμη της ανήθικης, της 'εύκολης', της πόρνης".
Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της "Komsomolskaya Pravda", που επισκέφθηκε το σπίτι της Muzhihoevoy (σσ. επρόκειτο να κάνει μιά επίθεση στις 10 Ιουλίου και τώρα βρίσκεται στην φυλακή), "το κορίτσι αυτό ήταν πόρνη".
"Τέτοια συμπεριφορά για μια Τσετσένα ισοδυναμεί με θάνατο. Αργά ή γρήγορα, θα την δολοφονούσαν. Θα την πυροβολούσαν ή θα την έπνιγαν. Αυτή είναι η μοίρα των γυναικών που χάνουν τον σωστό -σύμφωνα με την ηθική- δρόμο. Πολλές φόρες, τις αναγκάζουν να 'θυσιάζουν' τη ζωή τους προκειμένου απλώς να τις σκοτώσουν", αναφέρεται στο σχετικό δημοσίευμα.
Συμφωνά με την Α. Selivanova, που γράφει στην "Komsomolskaya Pravda", η γυναίκα ως εκτελεστής της τρομοκρατικής πράξης, είναι πολύ επικίνδυνη. "Οι άνδρες -σημειώνει- κατά μέσο όρο, έχοντας μεγαλύτερη ψυχολογική σταθερότητα, εκτιμούν την κατάσταση πιο νηφάλια, αλλά μπορούν την τελευταία στιγμή και να αλλάξουν γνώμη".
Σημειώνοντας το υψηλό ποσοστό των γυναικών-καμικάζι, σε σχέση με τους άνδρες, οι ψυχολόγοι εξηγούν την τάση αυτή, αποδίδοντάς την και σε μεγαλύτερο φανατισμό των γυναικών. "Φτάνοντας στο τελικό στάδιο, η γυναίκα σπάνια θα αλλάξει γνώμη κατω από πίεση των γεγονότων και αλλαγή δεδομένων", γράφει ο Σελιβάνοφ, ενώ ο αναλυτής Μπορίσοφ επισημάνει ότι η γυναίκα που κρατάει το όπλο είναι πιο επικίνδυνη από τον άνδρα. "Η γυναίκα είναι πιο ευάλωτη στο να την κάνεις ζόμπι", λέει.
"Η γυναίκα είναι η πηγή του έθνους κι αν η πηγή είναι θολή είναι η ανεπανόρθωτη καταστροφή, είναι ο θάνατος του έθνους", λέει μια λαϊκή παροιμία των Τσετσένων.
Η εκδότρια του λογοτεχνικού γυναικείου περιοδικού "Νανά", Ζουμαλάγεβα Λούλα, υποστηρίζει την αθωότητα των γυναικών και λέει ότι, για όλα φταίει ο πόλεμος, η αδικία που αλλάζει τη ζωή όλων των ανθρώπων. Ταυτόχρονα, επισημαίνει: "Η ιστορική παράδοση του λαού της Τσετσενίας προσδιόρισε μια σημαντική θέση για τη γυναίκα. Αυτό φαίνεται από τις λαογραφικές και φιλολογικές πηγές. Στη μυθολογία η γυναίκα είναι η Μητέρα της φωτιάς, αλλά και της ζωής".
Στην Τσετσένα -ιστορικά- δεν μετρούσε μόνον η εξωτερική ομορφιά, αλλά και ορισμένα, καθαρά αρσενικά χαρακτηριστικά. Η σωστή γυναίκα πρέπει να έχει μια ενεργή θέση στην κοινωνία, να έχει ευφυΐα, θάρρος, επιμονή κι υπομονή, να έχει λόγο, τιμή κι αυτοσυγκράτηση. Επίσης, οι γυναίκες στην Τσετσενία δεν θεωρούνταν κανενός είδους "εμπόρευμα" και δεν αποτελούσαν μέρος κάποιου χαρεμιού. Κάθε γυναίκα στην Τσετσενία ήταν προσωπικότητα. "Η γυναίκα στην Τσετσενία ήταν η πιο ελεύθερη από όλες τις γυναίκες στον Καύκασο και ποτέ δεν θα επέτρεπε τη βωμολοχία, αν και πάντα είχε το δικαίωμα να επικοινωνεί ελεύθερα με τους άνδρες. Η γυναίκα στην Τσετσενία έχει μια καθολική ελευθερία, τέτοια, που δεν είναι ίσως επιτρεπτή τις εποχές εκείνες, σε καμιά γυναίκα σε κανένα κράτος στον κόσμο", γράφει ένας Γεωργιανός συγγραφέας.
Η γνώμη της μετρούσε στην κοινωνία και όσοι εξύβριζαν τις γυναίκες "πλήρωναν" με αίμα. Ο λαός της Τσετσενίας έχει μια δύσκολη ιστορία και η Τσετσένα πάντα ήξερε να αναλαμβάνει τις ευθύνες.
'Αραγε, θα καταφέρει ο τσετσενικός λαός να αξιοποιήσει αυτές της αρετές των γυναικών του υπέρ των σκοπών του, ή θα οδηγήσει τη γυναίκα-"φωτιά" στο να "σπέρνει" μόνο τον θάνατο ανάμεσα σε αθώους ανθρώπους, να σκορπά τον φόβο και ν' αφήνει πίσω της "καμένη γη" από το μίσος, αναρωτιούνται πολλοί αναλυτές.
Οι λεγόμενες "μαύρες χήρες", που τα τελευταία δέκα χρόνια πληθαίνουν στη Ρωσία, πηγαίνουν κόντρα στη "γυναικεία φύση" κι αντί να παράγουν ζωή σκορπούν τον θάνατο, καταρρίπτοντας το συμβατικό πρότυπο της "υποτακτικής και πειθήνιας γυναίκας - μητέρας". Η εμφάνιση της γυναίκας - καμικάζι προκαλεί τρόμο. Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι, μια γυναίκα μπορεί να σκοτώσει και να σκοτωθεί, προασπιζόμενη τα "πιστεύω" της, επισημαίνουν επιστήμονες.
Ορισμένοι, μάλιστα, εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν ότι στην Τσετσενία, ο ρόλος του "καμικάζι" περνά στις γυναίκες, επειδή η γυναίκα εκτιμάται πολύ λιγότερο από τον άνδρα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ειδικός για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας Β. Λουτσένκο, μία γυναίκα-καμικάζι "είναι ένα φτηνό και αξιόπιστο όπλο"...
"Στην Τσετσενία, οι άνδρες-μαχητές είναι πιο ακριβοί. Αυτοί μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν", γράφει ένας άλλος ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας.
Οι γυναίκες στην Τσετσενία, που παραδοσιακά, ανά τους αιώνες, ασχολούνται κυρίως με την οικιακή εργασία, αφήνοντας τον πόλεμο για τους άνδρες, σήμερα φαίνεται να έχουν αλλάξει. Αλλά δεν πρόκειται μόνο για τις επονομαζόμενες "μαύρες χήρες". Οι γυναίκες "μαχήτριες" είναι στην Τσετσενία φαινόμενο, που δεν αφορά μόνο τις χήρες, αυτές δηλαδή που είναι έτοιμες να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή, δηλώνοντας κατ' αυτόν τον τρόπο την προσήλωσή τους στις ιδέες για τις οποίες πέθαναν προηγουμένως οι άνδρες, τ' αδέλφια ή οι γιοι τους (οι λεγόμενες "κρόβνικ"- κροβ στα ρωσικά σημαίνει αίμα-που θυσιάζονται μόνο για εκδίκηση), αλλά και κάποιες που πεθαίνουν και σκοτώνουν μόνο για τα χρήματα. Αυτές -γράφουν αναλυτές- είναι μακριά από την ιδέα της εκδίκησης του αίματος και συχνά δεν είναι μουσουλμάνες.
Όπως χαρακτηριστικά γράφει η εφημερίδα "Komsomolskaya Pravda", σε σχετικό δημοσίευμά της, "η τρομοκράτισσα Μουζιχόεβα ανέλαβε να πραγματοποιήσει τρομοκρατική επίθεση (2004), όχι από την πίστη, αλλά για ένα σημαντικό ποσό σε ξένο συνάλλαγμα - της υποσχέθηκαν 3.000 δολάρια, εφόσον έμενε ζωντανή".
Όπως αναφέρεται στα αναλυτικά άρθρα των ρωσικών εφημερίδων, που δημοσιεύτηκαν μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Tushino (5 Ιουλίου 2003), καθώς και την αποτυχημένη επίθεση στο εστιατόριο "Εμπίρ" (επίσης, το 2003), οκτώ μήνες μετά την τραγωδία στο θέατρο "Nord-Οst", έως σήμερα τα αίτια και τα κίνητρα των τρομοκρατών παρουσιάζουν ελάχιστες αλλαγές.
Οι περισσότεροι αναλυτές αποδίδουν τη συμμετοχή των γυναικών στις τρομοκρατικές "αυτοθυσίες" στο όνομα της εκδίκησης των "μαύρων χηρών", που "δεν έχουν τίποτα να χάσουν, είναι έτοιμες να προβούν σε αντίποινα, ακόμη και με τις ζωές τους", όπως δημοσιεύεται στην εφημερίδα "Nezavisimaya Gazeta", ενώ στο άρθρο "Βομβιστές αυτοκτονίας" της "Komsomolskaya Pravda", αναφέρεται πως οι "μαύρες χήρες" εκδικούνται για τον αδελφό ή τον σύζυγό τους.
Μία άλλη από τις ερμηνείες σχετικά με την είσοδο Τσετσένων γυναικών στο χώρο της τρομοκρατίας δίνει, ωστόσο, μια διάσταση, που έχει να κάνει με την ηθική. Βάσει αυτής, "θυσιάζονται" εκείνες, που σύμφωνα με την ηθική των Τσετσένων "δεν έχουν δικαίωμα να μείνουν στην κοινωνία τους, αυτές που έχουν τη φήμη της ανήθικης, της 'εύκολης', της πόρνης".
Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο της "Komsomolskaya Pravda", που επισκέφθηκε το σπίτι της Muzhihoevoy (σσ. επρόκειτο να κάνει μιά επίθεση στις 10 Ιουλίου και τώρα βρίσκεται στην φυλακή), "το κορίτσι αυτό ήταν πόρνη".
"Τέτοια συμπεριφορά για μια Τσετσένα ισοδυναμεί με θάνατο. Αργά ή γρήγορα, θα την δολοφονούσαν. Θα την πυροβολούσαν ή θα την έπνιγαν. Αυτή είναι η μοίρα των γυναικών που χάνουν τον σωστό -σύμφωνα με την ηθική- δρόμο. Πολλές φόρες, τις αναγκάζουν να 'θυσιάζουν' τη ζωή τους προκειμένου απλώς να τις σκοτώσουν", αναφέρεται στο σχετικό δημοσίευμα.
Συμφωνά με την Α. Selivanova, που γράφει στην "Komsomolskaya Pravda", η γυναίκα ως εκτελεστής της τρομοκρατικής πράξης, είναι πολύ επικίνδυνη. "Οι άνδρες -σημειώνει- κατά μέσο όρο, έχοντας μεγαλύτερη ψυχολογική σταθερότητα, εκτιμούν την κατάσταση πιο νηφάλια, αλλά μπορούν την τελευταία στιγμή και να αλλάξουν γνώμη".
Σημειώνοντας το υψηλό ποσοστό των γυναικών-καμικάζι, σε σχέση με τους άνδρες, οι ψυχολόγοι εξηγούν την τάση αυτή, αποδίδοντάς την και σε μεγαλύτερο φανατισμό των γυναικών. "Φτάνοντας στο τελικό στάδιο, η γυναίκα σπάνια θα αλλάξει γνώμη κατω από πίεση των γεγονότων και αλλαγή δεδομένων", γράφει ο Σελιβάνοφ, ενώ ο αναλυτής Μπορίσοφ επισημάνει ότι η γυναίκα που κρατάει το όπλο είναι πιο επικίνδυνη από τον άνδρα. "Η γυναίκα είναι πιο ευάλωτη στο να την κάνεις ζόμπι", λέει.
"Η γυναίκα είναι η πηγή του έθνους κι αν η πηγή είναι θολή είναι η ανεπανόρθωτη καταστροφή, είναι ο θάνατος του έθνους", λέει μια λαϊκή παροιμία των Τσετσένων.
Η εκδότρια του λογοτεχνικού γυναικείου περιοδικού "Νανά", Ζουμαλάγεβα Λούλα, υποστηρίζει την αθωότητα των γυναικών και λέει ότι, για όλα φταίει ο πόλεμος, η αδικία που αλλάζει τη ζωή όλων των ανθρώπων. Ταυτόχρονα, επισημαίνει: "Η ιστορική παράδοση του λαού της Τσετσενίας προσδιόρισε μια σημαντική θέση για τη γυναίκα. Αυτό φαίνεται από τις λαογραφικές και φιλολογικές πηγές. Στη μυθολογία η γυναίκα είναι η Μητέρα της φωτιάς, αλλά και της ζωής".
Στην Τσετσένα -ιστορικά- δεν μετρούσε μόνον η εξωτερική ομορφιά, αλλά και ορισμένα, καθαρά αρσενικά χαρακτηριστικά. Η σωστή γυναίκα πρέπει να έχει μια ενεργή θέση στην κοινωνία, να έχει ευφυΐα, θάρρος, επιμονή κι υπομονή, να έχει λόγο, τιμή κι αυτοσυγκράτηση. Επίσης, οι γυναίκες στην Τσετσενία δεν θεωρούνταν κανενός είδους "εμπόρευμα" και δεν αποτελούσαν μέρος κάποιου χαρεμιού. Κάθε γυναίκα στην Τσετσενία ήταν προσωπικότητα. "Η γυναίκα στην Τσετσενία ήταν η πιο ελεύθερη από όλες τις γυναίκες στον Καύκασο και ποτέ δεν θα επέτρεπε τη βωμολοχία, αν και πάντα είχε το δικαίωμα να επικοινωνεί ελεύθερα με τους άνδρες. Η γυναίκα στην Τσετσενία έχει μια καθολική ελευθερία, τέτοια, που δεν είναι ίσως επιτρεπτή τις εποχές εκείνες, σε καμιά γυναίκα σε κανένα κράτος στον κόσμο", γράφει ένας Γεωργιανός συγγραφέας.
Η γνώμη της μετρούσε στην κοινωνία και όσοι εξύβριζαν τις γυναίκες "πλήρωναν" με αίμα. Ο λαός της Τσετσενίας έχει μια δύσκολη ιστορία και η Τσετσένα πάντα ήξερε να αναλαμβάνει τις ευθύνες.
'Αραγε, θα καταφέρει ο τσετσενικός λαός να αξιοποιήσει αυτές της αρετές των γυναικών του υπέρ των σκοπών του, ή θα οδηγήσει τη γυναίκα-"φωτιά" στο να "σπέρνει" μόνο τον θάνατο ανάμεσα σε αθώους ανθρώπους, να σκορπά τον φόβο και ν' αφήνει πίσω της "καμένη γη" από το μίσος, αναρωτιούνται πολλοί αναλυτές.
Mar 26, 2010
Ανακαλύφθηκε στη Σιβηρία νέο είδος ανθρώπου, πέρα από τον homo sapiens και τον Νεάντερταλ
Το ανθρώπινο "οικογενειακό δέντρο" δεν αποκλείεται να χρειαστεί να ξανασχεδιαστεί, καθώς η ανάλυση δείγματος μιτοχονδριακού DΝΑ από ένα απολιθωμένο οστό δαχτύλου που ανακαλύφθηκε στη Σιβηρία, δείχνει ότι ανήκε σε ένα μυστηριώδες, άγνωστο μέχρι σήμερα, αρχαίο ανθρωποειδές, πιθανότατα σε ένα νέο είδος προγόνου του ανθρώπου.
Είναι μάλιστα η πρώτη φορά, που ανακαλύπτεται νέο είδος ανθρώπου όχι από απολιθώματα, αλλά από την ανάλυση γενετικού υλικού. Πρόκειται για μια πολύ σημαντική ανακάλυψη, η οποία έρχεται να προστεθεί στην πρόσφατη ανακάλυψη του νάνου "χόμπιτ" της Ινδονησίας και δείχνει ότι τελικά στο, όχι πολύ μακρινό, παρελθόν πολλά συγγενικά ανθρώπινα είδη συμβίωναν στον πλανήτη μας.
Η "γυναίκα-Χ", όπως ονομάστηκε το πλάσμα, που ζούσε πριν από 30.000 - 50.000 χρόνια, είχε ένα κοινό πρόγονο με τους ανθρώπους και τους Νεάντερταλ πριν από περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, αλλά διαφέρει από αυτά τα δύο είδη.
Η ανακάλυψη, που παρουσιάστηκε στο περιοδικό "Nature", σύμφωνα με το BBC και τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό, έγινε από ερευνητές του επιφανούς Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ της Λειψίας στη Γερμανία, υπό τον κορυφαίο παλαιοντολόγο και γενετιστή Σβάντε Πάαμπο, με τη συνεργασία αμερικανών, ρώσων και αυστριακών ερευνητών.
Για "την κορφή του παγόβουνου", έκανε λόγο ο παλαιοανθρωπολόγος Κρις Στρίνγκερ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, εκτιμώντας ότι πολλοί περισσότεροι ανθρωπίδες (ανθρωποειδείς), που δεν θα είναι ούτε άνθρωποι ούτε Νεάντερταλ, θα ανακαλυφθούν τα επόμενα χρόνια, ιδίως στην κεντρική και ανατολική Ασία.
Μέχρι πρόσφατα, οι ανθρωπολόγοι πίστευαν ότι οι Νεάντερταλ και οι άνθρωποι ήσαν οι μόνο ανθρωπίδες που περιπλανιούνταν στην Ευρώπη και στην Ασία κατά την ύστερη Πλειστόκαινο περίοδο. Όμως η ανακάλυψη το 2003 στην Ινδονησία του, ηλικίας 17.000 ετών, μικρόσωμου "χόμπιτ" (Homo floresiensis), που θεωρείται νέο είδος, ήρθε να ανατρέψει αυτή την αντίληψη.
Το νέο πλάσμα που ανακαλύφθηκε το 2008 στο σπήλαιο Ντενίσοβα της νότιας Σιβηρίας (στα όρη Αλτάι) από ρώσους αρχαιολόγους και το οποίο πιθανώς ζούσε κοντά με τους ανθρώπους και τους Νεάντερταλ, επιβεβαιώνει ότι επικρατούσε μια πολύ πιο πολύπλοκη εικόνα, πέρα από το απλοϊκό δίπoλο "σοφός" άνθρωπος (homo sapiens)-Νεάντερταλ.
Αν και το φύλο του πλάσματος δεν είναι γνωστό, ονομάστηκε "γυναίκα-Χ", επειδή τα μιτοχόνδρια (από όπου αναλύθηκε το DNA) κληρονομούνται μέσω της μητέρας. Σύμφωνα με τον Πάαμπο, τα μιτοχόνδρια της "γυναίκας-Χ" διαφέρουν από αυτά του ανθρώπου κατά περίπου 400 "γράμματα" DNA, ενώ οι Νεάντερταλ έχουν τις μισές μόνο διαφορές με τον άνθρωπο.
Είναι, προς το παρόν, αδύνατο για τους ερευνητές να έχουν την παραμικρή εικόνα για το πώς έμοιαζε η "γυναίκα-Χ", απλώς και μόνο με ένα μικρό οστό άκρου, για το λόγο αυτό ο Πάαμπο και οι συνεργάτες του επιφυλάσσονται ακόμα να την χαρακτηρίσουν οριστικά νέο είδος, συγγενικό με τον άνθρωπο.
Οι ερευνητές ήδη επιχειρούν να "διαβάσουν" γενετικές αλληλουχίες DNA από τα 3,1 δισ. "γράμματα" του γονιδιώματος του πυρήνα του κυττάρου (και όχι των μιτοχονδρίων που βρίσκονται εκτός πυρήνα) της "γυναίκας-Χ". Τα πρώτα αποτελέσματα αναμένονται σε μερικούς μήνες. Οι πρώτες αναλύσεις του μιτοχονδριακού DNA δείχνουν ότι η "γυναίκα-Χ" δεν είχε επιμειξίες ούτε με homo sapiens, ούτε με Νεάντερταλ, αλλά για μια πιο σίγουρη εικόνα θα πρέπει οι ερευνητές να περιμένουν τις αναλύσεις του πυρηνικού DNA.
Σύμφωνα με τις πρώτες γενετικές αναλύσεις, η "γυναίκα-Χ" είχε έναν κοινό Αφρικανό πρόγονο με τον άνθρωπο και τον Νεάντερταλ πριν από 780.000 έως 1,3 εκατ. χρόνια, πριν αρχίσει να μεταναστεύει προς το Βορρά και την Ανατολή. Η μετανάστευση αυτή είναι διαφορετική από εκείνη, που συνέβη πριν από περίπου 500.000 χρόνια από τον Homo heidelbergensis, τον θεωρούμενο ως πρόγονο των Νεάντερταλ, και οδήγησε στην επικράτηση των τελευταίων. Η "γυναίκα-Χ" εξάλλου, επειδή εμφανίστηκε πολύ αργότερα, δεν φαίνεται να συγγενεύει με τον πρόγονο του ανθρώπου, τον "όρθιο άνθρωπο" (homo erectus), που άρχισε να εγκαταλείπει την Αφρική πριν από περίπου 2 εκατ. χρόνια.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.nature.com/nature/journal/vaop/ncurrent/full/nature08976.html
Είναι μάλιστα η πρώτη φορά, που ανακαλύπτεται νέο είδος ανθρώπου όχι από απολιθώματα, αλλά από την ανάλυση γενετικού υλικού. Πρόκειται για μια πολύ σημαντική ανακάλυψη, η οποία έρχεται να προστεθεί στην πρόσφατη ανακάλυψη του νάνου "χόμπιτ" της Ινδονησίας και δείχνει ότι τελικά στο, όχι πολύ μακρινό, παρελθόν πολλά συγγενικά ανθρώπινα είδη συμβίωναν στον πλανήτη μας.
Η "γυναίκα-Χ", όπως ονομάστηκε το πλάσμα, που ζούσε πριν από 30.000 - 50.000 χρόνια, είχε ένα κοινό πρόγονο με τους ανθρώπους και τους Νεάντερταλ πριν από περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, αλλά διαφέρει από αυτά τα δύο είδη.
Η ανακάλυψη, που παρουσιάστηκε στο περιοδικό "Nature", σύμφωνα με το BBC και τα πρακτορεία Ρόιτερ και Γαλλικό, έγινε από ερευνητές του επιφανούς Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ της Λειψίας στη Γερμανία, υπό τον κορυφαίο παλαιοντολόγο και γενετιστή Σβάντε Πάαμπο, με τη συνεργασία αμερικανών, ρώσων και αυστριακών ερευνητών.
Για "την κορφή του παγόβουνου", έκανε λόγο ο παλαιοανθρωπολόγος Κρις Στρίνγκερ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, εκτιμώντας ότι πολλοί περισσότεροι ανθρωπίδες (ανθρωποειδείς), που δεν θα είναι ούτε άνθρωποι ούτε Νεάντερταλ, θα ανακαλυφθούν τα επόμενα χρόνια, ιδίως στην κεντρική και ανατολική Ασία.
Μέχρι πρόσφατα, οι ανθρωπολόγοι πίστευαν ότι οι Νεάντερταλ και οι άνθρωποι ήσαν οι μόνο ανθρωπίδες που περιπλανιούνταν στην Ευρώπη και στην Ασία κατά την ύστερη Πλειστόκαινο περίοδο. Όμως η ανακάλυψη το 2003 στην Ινδονησία του, ηλικίας 17.000 ετών, μικρόσωμου "χόμπιτ" (Homo floresiensis), που θεωρείται νέο είδος, ήρθε να ανατρέψει αυτή την αντίληψη.
Το νέο πλάσμα που ανακαλύφθηκε το 2008 στο σπήλαιο Ντενίσοβα της νότιας Σιβηρίας (στα όρη Αλτάι) από ρώσους αρχαιολόγους και το οποίο πιθανώς ζούσε κοντά με τους ανθρώπους και τους Νεάντερταλ, επιβεβαιώνει ότι επικρατούσε μια πολύ πιο πολύπλοκη εικόνα, πέρα από το απλοϊκό δίπoλο "σοφός" άνθρωπος (homo sapiens)-Νεάντερταλ.
Αν και το φύλο του πλάσματος δεν είναι γνωστό, ονομάστηκε "γυναίκα-Χ", επειδή τα μιτοχόνδρια (από όπου αναλύθηκε το DNA) κληρονομούνται μέσω της μητέρας. Σύμφωνα με τον Πάαμπο, τα μιτοχόνδρια της "γυναίκας-Χ" διαφέρουν από αυτά του ανθρώπου κατά περίπου 400 "γράμματα" DNA, ενώ οι Νεάντερταλ έχουν τις μισές μόνο διαφορές με τον άνθρωπο.
Είναι, προς το παρόν, αδύνατο για τους ερευνητές να έχουν την παραμικρή εικόνα για το πώς έμοιαζε η "γυναίκα-Χ", απλώς και μόνο με ένα μικρό οστό άκρου, για το λόγο αυτό ο Πάαμπο και οι συνεργάτες του επιφυλάσσονται ακόμα να την χαρακτηρίσουν οριστικά νέο είδος, συγγενικό με τον άνθρωπο.
Οι ερευνητές ήδη επιχειρούν να "διαβάσουν" γενετικές αλληλουχίες DNA από τα 3,1 δισ. "γράμματα" του γονιδιώματος του πυρήνα του κυττάρου (και όχι των μιτοχονδρίων που βρίσκονται εκτός πυρήνα) της "γυναίκας-Χ". Τα πρώτα αποτελέσματα αναμένονται σε μερικούς μήνες. Οι πρώτες αναλύσεις του μιτοχονδριακού DNA δείχνουν ότι η "γυναίκα-Χ" δεν είχε επιμειξίες ούτε με homo sapiens, ούτε με Νεάντερταλ, αλλά για μια πιο σίγουρη εικόνα θα πρέπει οι ερευνητές να περιμένουν τις αναλύσεις του πυρηνικού DNA.
Σύμφωνα με τις πρώτες γενετικές αναλύσεις, η "γυναίκα-Χ" είχε έναν κοινό Αφρικανό πρόγονο με τον άνθρωπο και τον Νεάντερταλ πριν από 780.000 έως 1,3 εκατ. χρόνια, πριν αρχίσει να μεταναστεύει προς το Βορρά και την Ανατολή. Η μετανάστευση αυτή είναι διαφορετική από εκείνη, που συνέβη πριν από περίπου 500.000 χρόνια από τον Homo heidelbergensis, τον θεωρούμενο ως πρόγονο των Νεάντερταλ, και οδήγησε στην επικράτηση των τελευταίων. Η "γυναίκα-Χ" εξάλλου, επειδή εμφανίστηκε πολύ αργότερα, δεν φαίνεται να συγγενεύει με τον πρόγονο του ανθρώπου, τον "όρθιο άνθρωπο" (homo erectus), που άρχισε να εγκαταλείπει την Αφρική πριν από περίπου 2 εκατ. χρόνια.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.nature.com/nature/journal/vaop/ncurrent/full/nature08976.html
Το φιλί της Kate Moss κοστίζει 5.000 λίρες
Το ποσό των 5.000 λιρών έδωσε ένας επιχειρηματίας από το Λονδίνο, προκειμένου να «γευτεί» τα χείλη του πρώην top model, Kate Moss.
Όλο βέβαια το ποσό δόθηκε για φιλανθρωπικό σκοπό και συγκεκριμένα στο νοσοκομείο «Great Ormond». Η όμορφη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Bloomsbury.
Πάντως πολλοί ήταν οι «καλοθελητές»… για το φιλί της Kate, αλλά τελικά ο επιχειρηματίας ήταν ο μεγάλος νικητής.
Όλο βέβαια το ποσό δόθηκε για φιλανθρωπικό σκοπό και συγκεκριμένα στο νοσοκομείο «Great Ormond». Η όμορφη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Bloomsbury.
Πάντως πολλοί ήταν οι «καλοθελητές»… για το φιλί της Kate, αλλά τελικά ο επιχειρηματίας ήταν ο μεγάλος νικητής.
Mar 23, 2010
Ευτυχία είναι να βγάζεις περισσότερα χρήματα από τον γείτονα!
Ένα "κλειδί" για την προσωπική ευτυχία στη ζωή είναι να βγάζει κάποιος περισσότερα χρήματα από τον γείτονα, τον συνάδελφο και τον συγγενή του, άσχετα με το ύψος του δικού του εισοδήματος, δηλαδή αρκεί να βρίσκεται κανείς σε συγκριτικά καλύτερη οικονομική κατάσταση, σύμφωνα με μια νέα βρετανική έρευνα από επιστήμονες των πανεπιστημίων Γουόργουικ και Κάρντιφ.
Ακόμα και τα μικρά παιδιά ξέρουν πολύ καλά πόσο δυστυχισμένα γίνονται ξαφνικά, αν το παιγνίδι του διπλανού συνομηλίκου τους είναι πιο λαμπερό. Η νέα μελέτη ενισχύει αυτό που και άλλες έρευνες έχουν λίγο-πολύ δείξει στο παρελθόν: η ευτυχία εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό όχι από το απόλυτο επίπεδο του εισοδήματος, αλλά από το σχετικό, δηλαδή από τη σύγκριση με τους "Παπαδόπουλους" του κάτω ορόφου στην πολυκατοικία!
"Τείνουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, εφόσον έχουμε περισσότερα από τους ανθρώπους γύρω μας", σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας Κρίστοφερ Μπόις, του τμήματος ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Γουόργουικ. "Μπορεί μόλις να έχεις αγοράσει ένα καινούριο αυτοκίνητο, αν όμως ο γείτονάς σου μόλις αγόρασε ακριβώς το ίδιο, το νέο σου αυτοκίνητο δεν φαίνεται στα μάτια σου το ίδιο καλό, όπως θα συνέβαινε αν μόνο εσύ είχες αυτό το αυτοκίνητο", πρόσθεσε.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Psychological Science" (Ψυχολογική Επιστήμη), σύμφωνα με το Live Science, εξηγεί γιατί παρόλο που το ΑΕΠ και η ευημερία μιας χώρας μπορεί να αυξάνεται, όπως επίσης να αυξάνεται διαχρονικά και το ατομικό εισόδημα κάποιου, όμως το μέσο επίπεδο ευτυχίας και προσωπικής ικανοποίησης δεν αυξάνεται εξίσου στις σύγχρονες κοινωνίες.
Σύμφωνα με τους βρετανούς έρευνες, η έρευνα δείχνει ότι από τη στιγμή που λίγο-πολύ η "ιεραρχία" των εισοδημάτων σε μια κοινωνία είναι άκαμπτη (οι ίδιοι άνθρωποι πάντα βγάζουν τα περισσότερα χρήματα στην κορυφή της πυραμίδας του πλούτου), οι "απο κάτω" μόνιμα θα αισθάνονται δυσαρεστημένοι, ακόμα κι αν -σε απόλυτα νούμερα- τα εισοδήματά τους αυξάνουν με το πέρασμα του χρόνου (αν όντως αυξάνουν…).
Οι βρετανοί ερευνητές συσχέτισαν το βαθμό ατομικής ικανοποίησης με τα εισοδήματα άνω των 80.000 ατόμων. Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι ουσιαστικά σε όλες τις περιπτώσεις, όσο αυξάνει ο απόλυτος μισθός τόσο αυξάνει και η προσωπική ευτυχία. Όταν όμως το άτομο, παράλληλα, λαμβάνει υπόψη του σε ποια σχετική θέση στην κλίμακα των εισοδημάτων βρίσκεται (με άλλα λόγια ασχολείται και με το τι βγάζουν οι άλλοι), τότε η ευτυχία του παύει να συνδέεται με το ύψος του δικού του μισθού και μόνο. Μπορεί, συνεπώς, κάποιος να βγάζει πολλά χρήματα κάθε μήνα και παρόλα αυτά να μην είναι καθόλου ικανοποιημένος, αν ο συνάδελφός ή ο γείτονάς του βγάζει ακόμη περισσότερα!
Η μελέτη επίσης, έδειξε ότι ο βαθμός ικανοποίησης κάποιου εξαρτάται περισσότερο από το συγκριτικό παρά από το απόλυτο εισόδημά του. Μάλιστα, διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι είναι 1,75 φορές πιθανότερο να συγκρίνουν τους εαυτούς τους με όσους βγάζουν περισσότερα (και άρα να ζηλεύουν), παρά να συγκρίνονται με όσους βγάζουν λιγότερα (οπότε νιώθουν καλά γιατί υπερτερούν).
Κατά τον Μπόις, "βιολογικά, οι άνθρωποι έλκονται από τους ανθρώπους που βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας". Αυτό εξηγείται εξελικτικά, γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν συνεχώς να βελτιώσουν τη θέση τους και συνεχώς "κοιτάζουν" τους "από πάνω" για να φτάσουν κι εκείνοι εκεί - ή, ακόμα καλύτερα, για να τους ξεπεράσουν. Το πρόβλημα είναι ότι, στο μεταξύ, τείνουν να μένουν μόνιμα ανικανοποίητοι με αυτά που έχουν αυτή τη στιγμή.
Ακόμα και τα μικρά παιδιά ξέρουν πολύ καλά πόσο δυστυχισμένα γίνονται ξαφνικά, αν το παιγνίδι του διπλανού συνομηλίκου τους είναι πιο λαμπερό. Η νέα μελέτη ενισχύει αυτό που και άλλες έρευνες έχουν λίγο-πολύ δείξει στο παρελθόν: η ευτυχία εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό όχι από το απόλυτο επίπεδο του εισοδήματος, αλλά από το σχετικό, δηλαδή από τη σύγκριση με τους "Παπαδόπουλους" του κάτω ορόφου στην πολυκατοικία!
"Τείνουμε να είμαστε ευτυχισμένοι, εφόσον έχουμε περισσότερα από τους ανθρώπους γύρω μας", σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας Κρίστοφερ Μπόις, του τμήματος ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Γουόργουικ. "Μπορεί μόλις να έχεις αγοράσει ένα καινούριο αυτοκίνητο, αν όμως ο γείτονάς σου μόλις αγόρασε ακριβώς το ίδιο, το νέο σου αυτοκίνητο δεν φαίνεται στα μάτια σου το ίδιο καλό, όπως θα συνέβαινε αν μόνο εσύ είχες αυτό το αυτοκίνητο", πρόσθεσε.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Psychological Science" (Ψυχολογική Επιστήμη), σύμφωνα με το Live Science, εξηγεί γιατί παρόλο που το ΑΕΠ και η ευημερία μιας χώρας μπορεί να αυξάνεται, όπως επίσης να αυξάνεται διαχρονικά και το ατομικό εισόδημα κάποιου, όμως το μέσο επίπεδο ευτυχίας και προσωπικής ικανοποίησης δεν αυξάνεται εξίσου στις σύγχρονες κοινωνίες.
Σύμφωνα με τους βρετανούς έρευνες, η έρευνα δείχνει ότι από τη στιγμή που λίγο-πολύ η "ιεραρχία" των εισοδημάτων σε μια κοινωνία είναι άκαμπτη (οι ίδιοι άνθρωποι πάντα βγάζουν τα περισσότερα χρήματα στην κορυφή της πυραμίδας του πλούτου), οι "απο κάτω" μόνιμα θα αισθάνονται δυσαρεστημένοι, ακόμα κι αν -σε απόλυτα νούμερα- τα εισοδήματά τους αυξάνουν με το πέρασμα του χρόνου (αν όντως αυξάνουν…).
Οι βρετανοί ερευνητές συσχέτισαν το βαθμό ατομικής ικανοποίησης με τα εισοδήματα άνω των 80.000 ατόμων. Το βασικό συμπέρασμα ήταν ότι ουσιαστικά σε όλες τις περιπτώσεις, όσο αυξάνει ο απόλυτος μισθός τόσο αυξάνει και η προσωπική ευτυχία. Όταν όμως το άτομο, παράλληλα, λαμβάνει υπόψη του σε ποια σχετική θέση στην κλίμακα των εισοδημάτων βρίσκεται (με άλλα λόγια ασχολείται και με το τι βγάζουν οι άλλοι), τότε η ευτυχία του παύει να συνδέεται με το ύψος του δικού του μισθού και μόνο. Μπορεί, συνεπώς, κάποιος να βγάζει πολλά χρήματα κάθε μήνα και παρόλα αυτά να μην είναι καθόλου ικανοποιημένος, αν ο συνάδελφός ή ο γείτονάς του βγάζει ακόμη περισσότερα!
Η μελέτη επίσης, έδειξε ότι ο βαθμός ικανοποίησης κάποιου εξαρτάται περισσότερο από το συγκριτικό παρά από το απόλυτο εισόδημά του. Μάλιστα, διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι είναι 1,75 φορές πιθανότερο να συγκρίνουν τους εαυτούς τους με όσους βγάζουν περισσότερα (και άρα να ζηλεύουν), παρά να συγκρίνονται με όσους βγάζουν λιγότερα (οπότε νιώθουν καλά γιατί υπερτερούν).
Κατά τον Μπόις, "βιολογικά, οι άνθρωποι έλκονται από τους ανθρώπους που βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας". Αυτό εξηγείται εξελικτικά, γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν συνεχώς να βελτιώσουν τη θέση τους και συνεχώς "κοιτάζουν" τους "από πάνω" για να φτάσουν κι εκείνοι εκεί - ή, ακόμα καλύτερα, για να τους ξεπεράσουν. Το πρόβλημα είναι ότι, στο μεταξύ, τείνουν να μένουν μόνιμα ανικανοποίητοι με αυτά που έχουν αυτή τη στιγμή.
Mar 19, 2010
Απάτη 120 εκατ. δολ. από έμπορο έργων τέχνης
Ένας πρώην έμπορος έργων τέχνης από τη Νέα Υόρκη παραδέχτηκε την ενοχή του για απάτη ύψους 120 εκατομμυρίων δολαρίων, θύματα της οποίας έπεσαν ο πρώην τενίστας Τζον Μάκενρο και ο ηθοποιός Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
Ο Λόρενς Σάλαντερ δήλωσε ένοχος για 29 κατηγορίες διακεκριμένης κλοπής. Κινδυνεύει να καταδικαστεί σε φυλάκιση από 6 έως 18 χρόνια ενώ θα πρέπει να επιστρέψει τα 120 εκατομμύρια, ως αποζημίωση, στα θύματά του.
Από το 2004 μέχρι το 2007 ο Σάλαντερ παραπλανούσε τους πελάτες του πουλώντας έργα που δεν του ανήκαν ή τους παρότρυνε να επενδύσουν σε ανύπαρκτα σχέδια.
Σύμφωνα με τον εισαγγελέα Σάιρους Βανς «η επιδίωξη ενός πολυτελούς τρόπου ζωής έσπρωξε τον Λόρενς Σάλαντερ να εξαπατήσει παλαιούς φίλους του αλλά και συναδέλφους που τον εμπιστεύονταν» . Μεταξύ άλλων, με τα κλοπιμαία ο Σάλαντερ αγόρασε μια πολυτελή κατοικία στο Μανχάταν και ένα ιδιωτικό τζετ. «Ο κατηγορούμενος δεν έκλεψε μόνο χρήματα από τα θύματά του αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και οικογενειακά κειμήλια. Πολλά από τα έργα τέχνης φιλοτεχνήθηκαν από τους γονείς ή τους παππούδες των θυμάτων», πρόσθεσε ο εισαγγελέας.
Ο Μάκενρο έχασε συνολικά δύο εκατομμύρια δολάρια πιστεύοντας ότι επενδύει σε έργα του Αμερικανού, αρμενικής καταγωγής, ζωγράφου Αρσίλε Γκόρκι. Επίσης, ο Σάλαντερ πούλησε και πολλούς πίνακες του πατέρα του Ντε Νίρο, χωρίς τη συγκατάθεση του ηθοποιού.
Ο Λόρενς Σάλαντερ δήλωσε ένοχος για 29 κατηγορίες διακεκριμένης κλοπής. Κινδυνεύει να καταδικαστεί σε φυλάκιση από 6 έως 18 χρόνια ενώ θα πρέπει να επιστρέψει τα 120 εκατομμύρια, ως αποζημίωση, στα θύματά του.
Από το 2004 μέχρι το 2007 ο Σάλαντερ παραπλανούσε τους πελάτες του πουλώντας έργα που δεν του ανήκαν ή τους παρότρυνε να επενδύσουν σε ανύπαρκτα σχέδια.
Σύμφωνα με τον εισαγγελέα Σάιρους Βανς «η επιδίωξη ενός πολυτελούς τρόπου ζωής έσπρωξε τον Λόρενς Σάλαντερ να εξαπατήσει παλαιούς φίλους του αλλά και συναδέλφους που τον εμπιστεύονταν» . Μεταξύ άλλων, με τα κλοπιμαία ο Σάλαντερ αγόρασε μια πολυτελή κατοικία στο Μανχάταν και ένα ιδιωτικό τζετ. «Ο κατηγορούμενος δεν έκλεψε μόνο χρήματα από τα θύματά του αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις και οικογενειακά κειμήλια. Πολλά από τα έργα τέχνης φιλοτεχνήθηκαν από τους γονείς ή τους παππούδες των θυμάτων», πρόσθεσε ο εισαγγελέας.
Ο Μάκενρο έχασε συνολικά δύο εκατομμύρια δολάρια πιστεύοντας ότι επενδύει σε έργα του Αμερικανού, αρμενικής καταγωγής, ζωγράφου Αρσίλε Γκόρκι. Επίσης, ο Σάλαντερ πούλησε και πολλούς πίνακες του πατέρα του Ντε Νίρο, χωρίς τη συγκατάθεση του ηθοποιού.
Οι Ταλιμπάν της έκοψαν μύτη και αυτιά, επειδή έφυγε από το σπίτι της
Σοκ προκαλεί η ιστορία μιας 19χρονης Αφγανής, της οποίας έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά, επειδή, σύμφωνα με τους νόμους των Ταλιμπάν, «ντρόπιασε» την οικογένεια του άνδρα της.
«Όταν μου έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά, λιποθύμησα», είπε η 19χρονη Bibi Aisha σε συνέντευξή της στο CNN. «Ένιωσα ξαφνικά πολύ κρύο νερό στη μύτη μου, άνοιξα τα μάτια μου και δεν μπορούσα να δω από το αίμα στα μάτια μου», θυμάται.
Ήταν μια πράξη τιμωρίας των Ταλιμπάν, επειδή δεν άντεξε άλλο τη σκλαβιά και την κακοποίηση στο σπίτι του άνδρα της και «το'Α σκασε».
«Όταν μου έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά, λιποθύμησα», είπε η 19χρονη Bibi Aisha σε συνέντευξή της στο CNN. «Ένιωσα ξαφνικά πολύ κρύο νερό στη μύτη μου, άνοιξα τα μάτια μου και δεν μπορούσα να δω από το αίμα στα μάτια μου», θυμάται.
Ήταν μια πράξη τιμωρίας των Ταλιμπάν, επειδή δεν άντεξε άλλο τη σκλαβιά και την κακοποίηση στο σπίτι του άνδρα της και «το'Α σκασε».
Mar 18, 2010
Το 59% των Γάλλων τάσσεται υπέρ της επαναλειτουργίας των οίκων ανοχής
Περισσότερα από 60 χρόνια αφότου έκλεισαν, πλειοψηφία 59% των Γάλλων τάσσεται υπέρ της επαναλειτουργίας των οίκων ανοχής, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα Le Parisien.
Οι άνδρες τάσσονται με μεγάλη πλειοψηφία υπέρ της επαναλειτουργίας των οίκων ανοχής (70%), ενώ οι γυναίκες είναι λίγο λιγότερες, όμως φτάνουν κι αυτές το 49%, σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το ινστιτούτο CSA.
Το κυριότερο καινούριο στοιχείο της δημοσκόπησης είναι η μείωση του αριθμού αυτών που αντιτίθενται στην επαναλειτουργία των οίκων ανοχής.
Σήμερα ανέρχονται σε 10%, από το 26% που είχε καταγραφεί σε προηγούμενη δημοσκόπηση πριν από επτά χρόνια, ενώ οι γυναίκες είναι πιο εχθρικές (13%) από τους άνδρες (7%).
Οι οίκοι ανοχής έκλεισαν στη Γαλλία με ένα νόμο του 1946.
Ο αριθμός τους έφτανε τότε τους 1.400.
Όμως η πορνεία εξακολουθεί να απασχολεί 20.000 ως 30.000 ανθρώπους στη χώρα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Le Parisien, χωρίς να υπολογισθούν τα πρόσωπα που εκδίδονται ευκαιριακά και φτάνουν τις 60.000.
Η συζήτηση γίνεται για να αποφασιστεί αν πρέπει να νομιμοποιηθούν και πάλι οι οίκοι ανοχής για να προστατευθεί η υγεία και η ασφάλεια των εκδιδομένων και να καταπολεμηθούν καλύτερα τα δίκτυα της μαφίας.
Οι άνδρες τάσσονται με μεγάλη πλειοψηφία υπέρ της επαναλειτουργίας των οίκων ανοχής (70%), ενώ οι γυναίκες είναι λίγο λιγότερες, όμως φτάνουν κι αυτές το 49%, σύμφωνα με την έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το ινστιτούτο CSA.
Το κυριότερο καινούριο στοιχείο της δημοσκόπησης είναι η μείωση του αριθμού αυτών που αντιτίθενται στην επαναλειτουργία των οίκων ανοχής.
Σήμερα ανέρχονται σε 10%, από το 26% που είχε καταγραφεί σε προηγούμενη δημοσκόπηση πριν από επτά χρόνια, ενώ οι γυναίκες είναι πιο εχθρικές (13%) από τους άνδρες (7%).
Οι οίκοι ανοχής έκλεισαν στη Γαλλία με ένα νόμο του 1946.
Ο αριθμός τους έφτανε τότε τους 1.400.
Όμως η πορνεία εξακολουθεί να απασχολεί 20.000 ως 30.000 ανθρώπους στη χώρα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Le Parisien, χωρίς να υπολογισθούν τα πρόσωπα που εκδίδονται ευκαιριακά και φτάνουν τις 60.000.
Η συζήτηση γίνεται για να αποφασιστεί αν πρέπει να νομιμοποιηθούν και πάλι οι οίκοι ανοχής για να προστατευθεί η υγεία και η ασφάλεια των εκδιδομένων και να καταπολεμηθούν καλύτερα τα δίκτυα της μαφίας.
Subscribe to:
Posts (Atom)