Οι γυναίκες που πάσχουν από κατάθλιψη και άγχος θα πρέπει ίσως να επανεξετάσουν τη διατροφή τους και να αφαιρέσουν από αυτή τα επεξεργασμένα τρόφιμα, σύμφωνα με αυστραλιανή μελέτη.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Μελβούρνης διαπίστωσαν ότι οι διαταραχές της διάθεσης ήταν πιο συχνές σε γυναίκες, ηλικίας 20 με 93 ετών, οι οποίες σε διάστημα δέκα ετών, τρέφονταν κυρίως με επεξεργασμένα και υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά τρόφιμα.
"Δεν υπάρχει κάποια μαγική δίαιτα", αναφέρει σε ηλεκτρονικό μήνυμά της που απέστειλε στο Ρόιτερς η δρ Φελίτσε Τζάκα και προσθέτει ότι μία δίαιτα που θα αποτελείται κυρίως από λαχανικά, φρούτα, τρόφιμα ολικής αλέσεως, γαλακτοκομικά με χαμηλά λιπαρά και άπαχο κρέας και σπανίως επεξεργασμένα τρόφιμα και γλυκά βοηθάει τον οργανισμό βιολογικά αλλά και ψυχικά.
Η Τζάκα και οι συνεργάτες της αξιολόγησαν τα διατροφικά και ψυχιατρικά ευρήματα που συνέλεξαν μέσα σε μία δεκαετία σε δείγμα 1.046 γυναικών.
Συνολικά 925 γυναίκες δεν είχαν διαταραχές της διάθεσης, ενώ 121 είχαν προβλήματα άγχους και κατάθλιψης, ανέφεραν οι ερευνητές στην Αμερικανική Επιθεώρηση Ψυχιατρικής.
Όταν αξιολόγησαν με ποιό τρόπο μπορεί να συνδέεται η διατροφή με τις διαταραχές της διάθεσης, διαπίστωσαν ότι η "δυτική" δίαιτα- κυρίως χάμπουργκερ, λευκό ψωμί, πίτσα, πατατάκια, γάλα με άρωμα, μπύρα και τρόφιμα με μεγάλη περιεκτικότητα ζάχαρης-συνδέεται με την πιθανότητα άνω του 50% εμφάνισης διαταραχών της διάθεσης.
Σε αντίθεση, τόσο η κατάθλιψη όσο και το άγχος εμφανίζονται σε ποσοστό κάτω του 30% μεταξύ γυναικών που επιλέγουν μία πιο "παραδοσιακή" αυστραλιανή δίαιτα- κυρίως λαχανικά, φρούτα, βοδινό κρέας, αρνί, ψάρι και τρόφιμα ολικής αλέσεως.
Αυτοί οι συσχετισμοί παρέμειναν όταν η ομάδα των ερευνητών συμπεριέλαβε και μία σειρά από άλλους παράγοντες όπως η ηλικία, το σωματικό βάρος, το κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, η μόρφωση, η σωματική δραστηριότητα, το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ.
Jan 14, 2010
Το αρσενικό χρωμόσωμα Υ αλλάζει με ταχύ ρυθμό
Μήπως οι άνδρες δεν είναι τελικά τόσο πρωτόγονοι και "κολλημένοι" όσο πιστεύουν οι γυναίκες; Μήπως μάλιστα δεν αργοπεθαίνουν, όπως προβλέπουν κάποιες Κασσάνδρες; Μια νέα επιστημονική ανακάλυψη έρχεται να ανατρέψει την εικόνα που επικρατούσε μέχρι σήμερα για το αρσενικό χρωμόσωμα Υ, το οποίο εθεωρείτο ως το πιο στάσιμο τμήμα του ανθρωπίνου γονιδιώματος, με συνέπεια, όπως πίστευαν οι επιστήμονες, τα αρσενικά γονίδια αργά να παρακμάζουν σε όλα τα είδη.
Η νέα αμερικανική έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature" και σύγκρινε το χρωμόσωμα Υ στους ανθρώπους και τους χιμπατζήδες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, στην πραγματικότητα, το αρσενικό χρωμόσωμα αποτελεί "θερμοκήπιο" συνεχών εξελικτικών αλλαγών. Ήταν η πρώτη φορά που "διαβάστηκε" πλήρως το χρωμόσωμα Υ του χιμπατζή και συγκρίθηκε με το αντίστοιχο του ανθρώπου, αποκαλύπτοντας και στα δύο είδη έναν εντυπωσιακό ρυθμό μεταβολής, που δεν παρατηρείται πουθενά αλλού στο γενετικό κώδικα. "Είναι πραγματικά συναρπαστικό, απολύτως τεκμηριωμένο και τελείως δραματικό", δήλωσε ο γενετιστής των πληθυσμών 'Αντριου Κλαρκ του πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ.
Περισσότερο από το 98% του DNA ανθρώπων και χιμπατζήδων είναι κοινό, αλλά πάνω από το 30% του DNA διαφέρει στην περιοχή του χρωμοσώματος Υ, πράγμα που δείχνει ότι και στα δύο είδη το συγκεκριμένο χρωμόσωμα έχει υποστεί καταλυτικές μεταβολές κατά τα έξι έως επτά εκατομμύρια χρόνια, αφότου τα δύο είδη διαχωρίστηκαν από τον κοινό πρόγονό τους, σύμφωνα με το γενετιστή Ντέηβιντ Πέιτζ, καθηγητή βιολογίας του ΜΙΤ, ερευνητή του Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουαρντ Χιουζ και διευθυντή του Ινστιτούτου Γουάιτχεντ (ήταν αυτός που πρώτος, το 2003, είχε "διαβάσει" τη γενετική αλληλουχία του ανθρωπίνου γονιδιώματος Υ).
Στα περισσότερα θηλαστικά το φύλο καθορίζεται από τα χρωμοσώματα Χ και Υ. Τα θηλυκά έχουν δύο Χ και τα αρσενικά ένα Χ κι ένα Υ (που τους κάνει αρσενικά). Το Υ, που ήταν αρχικά ταυτόσημο με το Χ, είναι πια, μετά από 300 εκατ. χρόνια, το μικρότερο από όλα τα χρωμοσώματα.
Επί σχεδόν ένα αιώνα οι επιστήμονες πίστευαν ότι το χρωμόσωμα Υ, που έχει πολύ λιγότερα γονίδια από το θηλυκό χρωμόσωμα Χ, βρισκόταν σε φάση χρόνιας παρακμής και φθοράς. Και τα δύο χρωμοσώματα Χ και Ψ του φύλου προήλθαν εξελικτικά από ένα κοινό ζεύγος χρωμοσωμάτων πριν περίπου από 200 - 300 εκατ. χρόνια. Έκτοτε, το αρσενικό Υ συνεχώς χάνει γονίδια, ενώ μειώνεται και η ικανότητά του να ανασυνδυάζεται και να ανταλλάσσει γονίδια με το θηλυκό Χ, καθώς είναι μόνο του και δεν αποτελεί τμήμα ενός ζεύγους, όπως τα υπόλοιπα 44 χρωμοσώματα.
Κάπως έτσι, οι επιστήμονες πίστευαν πια ότι το Υ είναι απομονωμένο και έχει απομείνει με λίγες εκατοντάδες γονίδια, έχοντας ως μοναδική του δουλειά να παράγει σπέρμα και να επηρεάζει το φύλο των απογόνων. Μερικοί είχαν δυσοίωνα προβλέψει ότι σε 50.000 έως 125.000 χρόνια (ανάλογα με την απαισιοδοξία κάθε ερευνητή) το Υ θα εξαφανιστεί τελείως -και μαζί με αυτό και οι άνδρες (αν όχι η ίδια η ανθρωπότητα)!
Για αυτό το λόγο, οι επιστήμονες προέβλεπαν ότι το χρωμόσωμα Υ θα έπρεπε να είναι ουσιαστικά ταυτόσημο στους ανθρώπους και στους χιμπατζήδες - αλλά, προς μεγάλη τους έκπληξη, βρέθηκε να διαφέρει εντυπωσιακά, σύμφωνα με το "Nature", το "Science" και τους "Τάιμς του Λονδίνου".
Απρόσμενο ήταν επίσης, όπως προέκυψε από τη σύγκριση, ότι το χρωμόσωμα Υ του χιμπατζή έχει χάσει ακόμα περισσότερα γονίδια σε σχέση με του ανθρώπου όλα αυτά τα 6 εκατ. χρόνια της εξέλιξης, συνεπώς το χρωμόσωμα Υ του ανθρώπου μοιάζει περισσότερο με αυτό του κοινού προγόνου τους.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, οι αλλαγές στο χρωμόσωμα Υ και των δύο ειδών έχουν προκληθεί από διάφορους μηχανισμούς, όπως το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που θα είχαν άνθρωποι και πίθηκοι αν ανέπτυσσαν νέα γονίδια για την παραγωγή σπέρματος (όσο πιο πολύ και πιο ποιοτικό σπέρμα, τόσο μεγαλύτερη είναι η αναπαραγωγική επιτυχία, σύμφωνα με το κεντρικό δόγμα της βιολογίας).
"Έχει πλάκα να λέμε ότι οι άνδρες πρόκειται να πεθάνουν, όμως τα στοιχεία δείχνουν πλέον ότι αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια", δήλωσε η υπεύθυνη ερευνήτρια Τζένιφερ Χιουζ. Πάντως, για να μην πάρουν πολύ θάρρος οι άνδρες, επεσήμανε ότι επειδή το χρωμόσωμα Υ, που καθορίζει το φύλο, εξελίσσεται γρήγορα, δεν σημαίνει και ότι οι άνδρες είναι πιο εξελιγμένοι…
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.nature.com/nature/journal/vaop/ncurrent/full/nature08700.html
Η νέα αμερικανική έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Nature" και σύγκρινε το χρωμόσωμα Υ στους ανθρώπους και τους χιμπατζήδες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, στην πραγματικότητα, το αρσενικό χρωμόσωμα αποτελεί "θερμοκήπιο" συνεχών εξελικτικών αλλαγών. Ήταν η πρώτη φορά που "διαβάστηκε" πλήρως το χρωμόσωμα Υ του χιμπατζή και συγκρίθηκε με το αντίστοιχο του ανθρώπου, αποκαλύπτοντας και στα δύο είδη έναν εντυπωσιακό ρυθμό μεταβολής, που δεν παρατηρείται πουθενά αλλού στο γενετικό κώδικα. "Είναι πραγματικά συναρπαστικό, απολύτως τεκμηριωμένο και τελείως δραματικό", δήλωσε ο γενετιστής των πληθυσμών 'Αντριου Κλαρκ του πανεπιστημίου Κορνέλ των ΗΠΑ.
Περισσότερο από το 98% του DNA ανθρώπων και χιμπατζήδων είναι κοινό, αλλά πάνω από το 30% του DNA διαφέρει στην περιοχή του χρωμοσώματος Υ, πράγμα που δείχνει ότι και στα δύο είδη το συγκεκριμένο χρωμόσωμα έχει υποστεί καταλυτικές μεταβολές κατά τα έξι έως επτά εκατομμύρια χρόνια, αφότου τα δύο είδη διαχωρίστηκαν από τον κοινό πρόγονό τους, σύμφωνα με το γενετιστή Ντέηβιντ Πέιτζ, καθηγητή βιολογίας του ΜΙΤ, ερευνητή του Ιατρικού Ινστιτούτου Χάουαρντ Χιουζ και διευθυντή του Ινστιτούτου Γουάιτχεντ (ήταν αυτός που πρώτος, το 2003, είχε "διαβάσει" τη γενετική αλληλουχία του ανθρωπίνου γονιδιώματος Υ).
Στα περισσότερα θηλαστικά το φύλο καθορίζεται από τα χρωμοσώματα Χ και Υ. Τα θηλυκά έχουν δύο Χ και τα αρσενικά ένα Χ κι ένα Υ (που τους κάνει αρσενικά). Το Υ, που ήταν αρχικά ταυτόσημο με το Χ, είναι πια, μετά από 300 εκατ. χρόνια, το μικρότερο από όλα τα χρωμοσώματα.
Επί σχεδόν ένα αιώνα οι επιστήμονες πίστευαν ότι το χρωμόσωμα Υ, που έχει πολύ λιγότερα γονίδια από το θηλυκό χρωμόσωμα Χ, βρισκόταν σε φάση χρόνιας παρακμής και φθοράς. Και τα δύο χρωμοσώματα Χ και Ψ του φύλου προήλθαν εξελικτικά από ένα κοινό ζεύγος χρωμοσωμάτων πριν περίπου από 200 - 300 εκατ. χρόνια. Έκτοτε, το αρσενικό Υ συνεχώς χάνει γονίδια, ενώ μειώνεται και η ικανότητά του να ανασυνδυάζεται και να ανταλλάσσει γονίδια με το θηλυκό Χ, καθώς είναι μόνο του και δεν αποτελεί τμήμα ενός ζεύγους, όπως τα υπόλοιπα 44 χρωμοσώματα.
Κάπως έτσι, οι επιστήμονες πίστευαν πια ότι το Υ είναι απομονωμένο και έχει απομείνει με λίγες εκατοντάδες γονίδια, έχοντας ως μοναδική του δουλειά να παράγει σπέρμα και να επηρεάζει το φύλο των απογόνων. Μερικοί είχαν δυσοίωνα προβλέψει ότι σε 50.000 έως 125.000 χρόνια (ανάλογα με την απαισιοδοξία κάθε ερευνητή) το Υ θα εξαφανιστεί τελείως -και μαζί με αυτό και οι άνδρες (αν όχι η ίδια η ανθρωπότητα)!
Για αυτό το λόγο, οι επιστήμονες προέβλεπαν ότι το χρωμόσωμα Υ θα έπρεπε να είναι ουσιαστικά ταυτόσημο στους ανθρώπους και στους χιμπατζήδες - αλλά, προς μεγάλη τους έκπληξη, βρέθηκε να διαφέρει εντυπωσιακά, σύμφωνα με το "Nature", το "Science" και τους "Τάιμς του Λονδίνου".
Απρόσμενο ήταν επίσης, όπως προέκυψε από τη σύγκριση, ότι το χρωμόσωμα Υ του χιμπατζή έχει χάσει ακόμα περισσότερα γονίδια σε σχέση με του ανθρώπου όλα αυτά τα 6 εκατ. χρόνια της εξέλιξης, συνεπώς το χρωμόσωμα Υ του ανθρώπου μοιάζει περισσότερο με αυτό του κοινού προγόνου τους.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ερευνητών, οι αλλαγές στο χρωμόσωμα Υ και των δύο ειδών έχουν προκληθεί από διάφορους μηχανισμούς, όπως το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που θα είχαν άνθρωποι και πίθηκοι αν ανέπτυσσαν νέα γονίδια για την παραγωγή σπέρματος (όσο πιο πολύ και πιο ποιοτικό σπέρμα, τόσο μεγαλύτερη είναι η αναπαραγωγική επιτυχία, σύμφωνα με το κεντρικό δόγμα της βιολογίας).
"Έχει πλάκα να λέμε ότι οι άνδρες πρόκειται να πεθάνουν, όμως τα στοιχεία δείχνουν πλέον ότι αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια", δήλωσε η υπεύθυνη ερευνήτρια Τζένιφερ Χιουζ. Πάντως, για να μην πάρουν πολύ θάρρος οι άνδρες, επεσήμανε ότι επειδή το χρωμόσωμα Υ, που καθορίζει το φύλο, εξελίσσεται γρήγορα, δεν σημαίνει και ότι οι άνδρες είναι πιο εξελιγμένοι…
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) στη διεύθυνση: http://www.nature.com/nature/journal/vaop/ncurrent/full/nature08700.html
H πιθανότητα να βρείτε το ιδανικό ταίρι είναι 1 στις 285.000!
Αν είστε υποστηρικτές του ρητού «πιο καλή η μοναξιά», μάλλον έχετε κατά νου μία νέα μαθηματική έρευνα, από την οποία προκύπτει ότι η πιθανότητα να βρει κάποιος το ιδανικό ταίρι είναι 1 στις 285.000!
Η διαπίστωση αυτή ανήκει στον καθηγητή του πανεπιστημίου του Warwick, Peter Backus, συγγραφέα του συγγράμματος «Γιατί δεν έχω κοπέλα». Η θεωρία του βασίζεται σε μία βασική μαθηματική εξίσωση που αρχικά χρησιμοποιήθηκε, για να εκτιμηθεί η ύπαρξη εξωγήινης ζωής.
Τα αποτελέσματα, όπως παρουσιάζονται στην έρευνα του Backus, μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι για το «κυνήγι του ιδανικού συντρόφου».
Η διαπίστωση αυτή ανήκει στον καθηγητή του πανεπιστημίου του Warwick, Peter Backus, συγγραφέα του συγγράμματος «Γιατί δεν έχω κοπέλα». Η θεωρία του βασίζεται σε μία βασική μαθηματική εξίσωση που αρχικά χρησιμοποιήθηκε, για να εκτιμηθεί η ύπαρξη εξωγήινης ζωής.
Τα αποτελέσματα, όπως παρουσιάζονται στην έρευνα του Backus, μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι για το «κυνήγι του ιδανικού συντρόφου».
Jan 13, 2010
Οι γυναίκες που είναι μόνες... αδυνατίζουν
Αυτό τουλάχιστον έδειξε έρευνα που έγινε στην Αυστραλία. Οι γυναίκες που είναι μόνες αδυνατίζουν ενώ όσες έχουν σύντροφο παίρνουν κιλά.
Είναι γνωστό ότι οι γυναίκες συνήθως παίρνουν βάζουν κιλά μετά τη γέννα του παιδιού τους. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι όσες γυναίκες δεν έχουν παιδιά, αλλά ζουν με έναν σύντροφο, παχαίνουν περισσότερο σε σύγκριση με όσες δεν διατηρούν μόνιμη σχέση ή δεν είναι παντρεμένες.
Μέσα σε μια περίοδο δέκα ετών, μια γυναίκα βάρους 63 κιλών κατά μέσο όρο προσέθεσε 9 κιλά στο βάρος της, εάν ήταν παντρεμένη με παιδί, 6,7 κιλά αν είχε σύντροφο αλλά όχι παιδί, και μόλις πέντε κιλά, αν δεν είχε ούτε σύντροφο ούτε παιδί (οι περιπτώσεις γυναικών με μωρό αλλά χωρίς σύντροφο ήταν πολύ λίγες, για να προκύψουν στατιστικά αξιόπιστα συμπεράσματα).
Επειδή δεν υπάρχει λόγος να πιστέψει κανείς ότι η ύπαρξη συντρόφου προκαλεί αλλαγές στο μεταβολισμό μιας γυναίκας, οι ερευνητές συμπέραναν ότι το αυξημένο πάχος μιας γυναίκας με σύντροφο και χωρίς παιδί σχεδόν σίγουρα προέρχεται από μεταβολές στη συμπεριφορά της λόγω της σχέσης της ή του γάμου της.
Η μελέτη, υπό την καθηγήτρια βιοστατιστικής Ανέτ Ντόμπσον του πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ, που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «American Journal of Preventive Medicine», σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», κάλυψε ένα δείγμα πάνω από 6.000 γυναικών, ηλικίας 18 έως 23 ετών, στην αρχή της δεκαετούς περιόδου μελέτης.
Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις γυναικών που γέννησαν, υπήρξε μονιμότερη αύξηση του βάρους τους στη συνέχεια.
Η αύξηση του πάχους συνέβη κατά τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους, ενώ οι γεννήσεις των επόμενων παιδιών δεν είχαν παρά ελάχιστη πρόσθετη επίπτωση στο βάρος τους. Επίσης, μετά την παρέλευση της δεκαετίας, είχε αυξηθεί το ποσοστό των γυναικών που δεν ασκούνταν σωματικά.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, ένας λόγος για την αύξηση του πάχους των γυναικών που έχουν σύντροφο είναι ότι κάνουν πιο έντονη κοινωνική ζωή -π.χ. πηγαίνουν συχνότερα σε εστιατόρια και μάλιστα το βράδυ.
Μια προηγούμενη μελέτη είχε διαπιστώσει ότι και οι άνδρες που έχουν παιδιά τείνουν να έχουν αυξημένο πάχος, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι για τα πρόσθετα κιλά παίζουν ρόλο, πρωτίστως, παράγοντες κοινωνικής
Είναι γνωστό ότι οι γυναίκες συνήθως παίρνουν βάζουν κιλά μετά τη γέννα του παιδιού τους. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι όσες γυναίκες δεν έχουν παιδιά, αλλά ζουν με έναν σύντροφο, παχαίνουν περισσότερο σε σύγκριση με όσες δεν διατηρούν μόνιμη σχέση ή δεν είναι παντρεμένες.
Μέσα σε μια περίοδο δέκα ετών, μια γυναίκα βάρους 63 κιλών κατά μέσο όρο προσέθεσε 9 κιλά στο βάρος της, εάν ήταν παντρεμένη με παιδί, 6,7 κιλά αν είχε σύντροφο αλλά όχι παιδί, και μόλις πέντε κιλά, αν δεν είχε ούτε σύντροφο ούτε παιδί (οι περιπτώσεις γυναικών με μωρό αλλά χωρίς σύντροφο ήταν πολύ λίγες, για να προκύψουν στατιστικά αξιόπιστα συμπεράσματα).
Επειδή δεν υπάρχει λόγος να πιστέψει κανείς ότι η ύπαρξη συντρόφου προκαλεί αλλαγές στο μεταβολισμό μιας γυναίκας, οι ερευνητές συμπέραναν ότι το αυξημένο πάχος μιας γυναίκας με σύντροφο και χωρίς παιδί σχεδόν σίγουρα προέρχεται από μεταβολές στη συμπεριφορά της λόγω της σχέσης της ή του γάμου της.
Η μελέτη, υπό την καθηγήτρια βιοστατιστικής Ανέτ Ντόμπσον του πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ, που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «American Journal of Preventive Medicine», σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», κάλυψε ένα δείγμα πάνω από 6.000 γυναικών, ηλικίας 18 έως 23 ετών, στην αρχή της δεκαετούς περιόδου μελέτης.
Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις γυναικών που γέννησαν, υπήρξε μονιμότερη αύξηση του βάρους τους στη συνέχεια.
Η αύξηση του πάχους συνέβη κατά τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους, ενώ οι γεννήσεις των επόμενων παιδιών δεν είχαν παρά ελάχιστη πρόσθετη επίπτωση στο βάρος τους. Επίσης, μετά την παρέλευση της δεκαετίας, είχε αυξηθεί το ποσοστό των γυναικών που δεν ασκούνταν σωματικά.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, ένας λόγος για την αύξηση του πάχους των γυναικών που έχουν σύντροφο είναι ότι κάνουν πιο έντονη κοινωνική ζωή -π.χ. πηγαίνουν συχνότερα σε εστιατόρια και μάλιστα το βράδυ.
Μια προηγούμενη μελέτη είχε διαπιστώσει ότι και οι άνδρες που έχουν παιδιά τείνουν να έχουν αυξημένο πάχος, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι για τα πρόσθετα κιλά παίζουν ρόλο, πρωτίστως, παράγοντες κοινωνικής
Γιατί κλαίμε και ποιες οι συνέπειες;
Ποιον εξελικτικό σκοπό εξυπηρετεί το κλάμα; Σύμφωνα με μια νέα επιστημονική θεωρία, το κλάμα αποτελεί ένα σκόπιμο σημάδι μειονεκτήματος για να δείξουμε στους γύρω μας ότι ρίχνουμε τις άμυνες μας.
«Το κλάμα είναι μια άκρως εξελιγμένη συμπεριφορά», σύμφωνα με τον εξελικτικό βιολόγο Όραν Χάσον του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ στο Ισραήλ. Όπως υποστηρίζει, εκ των πραγμάτων το κλάμα θολώνει την όραση, άρα ο άνθρωπος δεν βλέπει καλά το περιβάλλον του και είναι πιο ευάλωτος σε κάθε πιθανό κίνδυνο.
Έτσι, το κλάμα δείχνει ότι ο οργανισμός έχει ελαττώσει τις φυσικές άμυνες και το επίπεδο εγρήγορσης που του εξασφαλίζει την επιβίωσή του, συνεπώς εξαρτάται περισσότερο -ή και απόλυτα- από τη βοήθεια των συνανθρώπων του.
Η νέα θεωρία, που παρουσιάστηκε σε άρθρο στο περιοδικό «Evolutionary Psychology» θεωρεί το κλάμα ένα σήμα υποταγής του εαυτού, μια κραυγή απόγνωσης για βοήθεια από τους γύρω, μια επίδειξη συναισθηματικής προσέγγισης και εξάρτησης από τους άλλους και, τελικά, μια ένδειξη κοινωνικής συνοχής, αφού αυτός που κλαίει, χρειάζεται υποστήριξη.
Το κλάμα για συναισθηματικούς λόγους είναι μοναδικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Στο παρελθόν, οι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι το κλάμα βοηθά για να απομακρύνει από το σώμα επικίνδυνες χημικές ουσίες που δημιουργούνται από το στρες ή ότι διατηρήθηκε ως λειτουργία επειδή απλώς μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα ή επειδή, από τη στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος, μπορεί με το κλάμα, ως μωρό, να μεταδώσει τη δυσφορία του για κάτι ή για κάποιο πρόβλημα υγείας.
Τώρα, ο ισραηλινός επιστήμονας υποστηρίζει ότι το κλάμα, καθώς θολώνει την όραση, εμποδίζει την επιθετική συμπεριφορά προς τους άλλους και σηματοδοτεί ότι κάποιος είναι ευάλωτος, μια στρατηγική που δένει συναισθηματικά τους άλλους με αυτόν που κλαίει, δημιουργώντας στενότερους διαπροσωπικούς δεσμούς.
Στο απώτατο παρελθόν, το κλάμα πιθανότατα ήταν ακόμα πιο φανερά μια στρατηγική επιβίωσης, καθώς αυτός που έκλαιγε, δήλωνε την υποταγή του σε έναν εχθρό ή επιδρομέα και ζητούσε το έλεός του για να ζήσει ή ζητούσε συμπάθεια και έμπρακτη βοήθεια από τα άτομα της δικής του κοινότητας, σε μια στιγμή που αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα.
Με την ίδια λογική, όταν ένας άνθρωπος μοιράζεται το κλάμα του με κάποιον άλλο (και το κλάμα έχει αποδειχτεί ότι συχνά είναι "κολλητικό"), σύμφωνα με τον Χάσον, σημαίνει ότι επιδεικνύει τη διάθεσή του και την ικανότητά του να δεθεί με τους γύρω του, να μοιραστεί τα συναισθήματά τους, να αναπτύξει ή να εμβαθύνει τη φιλία μαζί τους, να λειτουργήσει ομαδικά.
Από την άλλη, κατά τον ισραηλινό βιολόγο, η αποτελεσματικότητα αυτής της εξελικτικής συμπεριφοράς δεν είναι πάντα εξασφαλισμένη. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει, στη δουλειά τους (όπου συχνά επικρατεί ένα ανταγωνιστικό κλίμα) οι άνθρωποι τείνουν να κρύβουν τα συναισθήματά τους, επειδή αισθάνονται ότι το κλάμα δεν θα λειτουργήσει υπέρ τους.
«Το κλάμα είναι μια άκρως εξελιγμένη συμπεριφορά», σύμφωνα με τον εξελικτικό βιολόγο Όραν Χάσον του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ στο Ισραήλ. Όπως υποστηρίζει, εκ των πραγμάτων το κλάμα θολώνει την όραση, άρα ο άνθρωπος δεν βλέπει καλά το περιβάλλον του και είναι πιο ευάλωτος σε κάθε πιθανό κίνδυνο.
Έτσι, το κλάμα δείχνει ότι ο οργανισμός έχει ελαττώσει τις φυσικές άμυνες και το επίπεδο εγρήγορσης που του εξασφαλίζει την επιβίωσή του, συνεπώς εξαρτάται περισσότερο -ή και απόλυτα- από τη βοήθεια των συνανθρώπων του.
Η νέα θεωρία, που παρουσιάστηκε σε άρθρο στο περιοδικό «Evolutionary Psychology» θεωρεί το κλάμα ένα σήμα υποταγής του εαυτού, μια κραυγή απόγνωσης για βοήθεια από τους γύρω, μια επίδειξη συναισθηματικής προσέγγισης και εξάρτησης από τους άλλους και, τελικά, μια ένδειξη κοινωνικής συνοχής, αφού αυτός που κλαίει, χρειάζεται υποστήριξη.
Το κλάμα για συναισθηματικούς λόγους είναι μοναδικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Στο παρελθόν, οι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι το κλάμα βοηθά για να απομακρύνει από το σώμα επικίνδυνες χημικές ουσίες που δημιουργούνται από το στρες ή ότι διατηρήθηκε ως λειτουργία επειδή απλώς μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα ή επειδή, από τη στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος, μπορεί με το κλάμα, ως μωρό, να μεταδώσει τη δυσφορία του για κάτι ή για κάποιο πρόβλημα υγείας.
Τώρα, ο ισραηλινός επιστήμονας υποστηρίζει ότι το κλάμα, καθώς θολώνει την όραση, εμποδίζει την επιθετική συμπεριφορά προς τους άλλους και σηματοδοτεί ότι κάποιος είναι ευάλωτος, μια στρατηγική που δένει συναισθηματικά τους άλλους με αυτόν που κλαίει, δημιουργώντας στενότερους διαπροσωπικούς δεσμούς.
Στο απώτατο παρελθόν, το κλάμα πιθανότατα ήταν ακόμα πιο φανερά μια στρατηγική επιβίωσης, καθώς αυτός που έκλαιγε, δήλωνε την υποταγή του σε έναν εχθρό ή επιδρομέα και ζητούσε το έλεός του για να ζήσει ή ζητούσε συμπάθεια και έμπρακτη βοήθεια από τα άτομα της δικής του κοινότητας, σε μια στιγμή που αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα.
Με την ίδια λογική, όταν ένας άνθρωπος μοιράζεται το κλάμα του με κάποιον άλλο (και το κλάμα έχει αποδειχτεί ότι συχνά είναι "κολλητικό"), σύμφωνα με τον Χάσον, σημαίνει ότι επιδεικνύει τη διάθεσή του και την ικανότητά του να δεθεί με τους γύρω του, να μοιραστεί τα συναισθήματά τους, να αναπτύξει ή να εμβαθύνει τη φιλία μαζί τους, να λειτουργήσει ομαδικά.
Από την άλλη, κατά τον ισραηλινό βιολόγο, η αποτελεσματικότητα αυτής της εξελικτικής συμπεριφοράς δεν είναι πάντα εξασφαλισμένη. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει, στη δουλειά τους (όπου συχνά επικρατεί ένα ανταγωνιστικό κλίμα) οι άνθρωποι τείνουν να κρύβουν τα συναισθήματά τους, επειδή αισθάνονται ότι το κλάμα δεν θα λειτουργήσει υπέρ τους.
Jan 10, 2010
Τα γυναικεία πόδια «μιλάνε»
Το σώμα έχει γενικά τη δική του γλώσσα, τα μάτια λένε πολλά χωρίς λόγια, αλλά φαίνεται πως υπάρχει μια ακόμη «γλώσσα», αυτή των ποδιών. Ένας κορυφαίος Βρετανός ψυχολόγος, που μελετά το ζήτημα εδώ και δεκαετίες, ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε άλλη μια «οδό» επικοινωνίας, με την οποία όλοι οι άνθρωποι, ιδίως οι γυναίκες, στέλνουν μυστικά μηνύματα στους γύρω τους και το κάνουν με τα πόδια τους, χωρίς οι περισσότεροι από εμάς να έχουμε καν ιδέα ότι αυτό συμβαίνει.
Η ανακάλυψη έγινε από τον καθηγητή Τζιόφρι Μπίτι, επικεφαλής της σχολής ψυχολογικών επιστημών του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, σύμφωνα με τη βρετανική «Telegraph». Η έρευνα, που έγινε για λογαριασμό της εταιρίας κατασκευής υποδημάτων Τζέφερι Γουέστ, έδειξε ότι αν μια γυναίκα επιθυμεί έναν άνδρα και γελά, όταν μιλά μαζί του, τα πόδια της ασυνείδητα απομακρύνονται από το σώμα της και παίρνει μια στάση με πιο ανοικτά πόδια, σαφείς ενδείξεις ότι ο συνομιλητής της την ελκύει σεξουαλικά. Αν όμως τα πόδια της είναι σταυρωμένα ή διπλωμένα κάτω από το σώμα της, την ώρα που μιλά σε έναν άνδρα, τότε μάλλον δεν έλκεται από αυτόν.
Οι άνδρες, αντίθετα με τις γυναίκες, δεν «σηματοδοτούν» σεξουαλική έλξη με τα πόδια τους. Οι ψεύτες κρατάνε τα πόδια τους αφύσικα ακίνητα, ώστε υποσυνείδητα να μην δίνουν στόχο και τους προσέχουν οι άλλοι. Οι γυναίκες κρίνουν τους άνδρες σε μεγάλο βαθμό από τα παπούτσια που φοράνε, πόσο είναι στιλάτα, καθαρά και ακριβά (ή τουλάχιστον φαίνονται να είναι!).
Αν ένας άνδρας είναι νευρικός, θα το δείξει αυξάνοντας τις κινήσεις των ποδιών του. Αντίθετα, οι γυναίκες, όταν είναι νευρικές, κρατάνε τα πόδια τους ακίνητα. Οι κυριαρχικοί τύποι ανδρών και γυναικών κάνουν συγκριτικά λιγότερες κινήσεις ποδιών, γιατί τους αρέσει να ελέγχουν όχι μόνο το περιβάλλον τους, αλλά και το σώμα τους. Οι εξωστρεφείς κάνουν το ίδιο (λίγες κινήσεις), όπως και οι αλαζόνες και εγωιστές, αλλά για άλλους λόγους, ενώ οι ντροπαλοί κάνουν συχνές κινήσεις με τα πόδια τους.
Ο Μπίτι (που είναι ο αρμόδιος ψυχολόγος για τα σόου του Big Brother στη Βρετανία) ανέφερε ότι οι άνθρωποι μπορούν ευκολότερα να έχουν επίγνωση των μηνυμάτων που μεταδίδουν με τα χέρια ή τις εκφράσεις του προσώπου τους, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τα πόδια τους. «Η μυστική γλώσσα των ποδιών μπορεί να αποκαλύψει πολλά για την προσωπικότητά μας, τι σκεφτόμαστε για το πρόσωπο με το οποίο συνομιλούμε και γενικότερα για τη συναισθηματική και ψυχολογική μας κατάσταση. Είναι ένα πραγματικά γοητευτικό μη λεκτικό κανάλι επικοινωνίας», πρόσθεσε και τόνισε ότι ακριβώς επειδή είναι κατ' εξοχήν ασυνείδητο, είναι πιο αξιόπιστο όσον αφορά τα μηνύματα που μεταφέρει.
Η ανακάλυψη έγινε από τον καθηγητή Τζιόφρι Μπίτι, επικεφαλής της σχολής ψυχολογικών επιστημών του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, σύμφωνα με τη βρετανική «Telegraph». Η έρευνα, που έγινε για λογαριασμό της εταιρίας κατασκευής υποδημάτων Τζέφερι Γουέστ, έδειξε ότι αν μια γυναίκα επιθυμεί έναν άνδρα και γελά, όταν μιλά μαζί του, τα πόδια της ασυνείδητα απομακρύνονται από το σώμα της και παίρνει μια στάση με πιο ανοικτά πόδια, σαφείς ενδείξεις ότι ο συνομιλητής της την ελκύει σεξουαλικά. Αν όμως τα πόδια της είναι σταυρωμένα ή διπλωμένα κάτω από το σώμα της, την ώρα που μιλά σε έναν άνδρα, τότε μάλλον δεν έλκεται από αυτόν.
Οι άνδρες, αντίθετα με τις γυναίκες, δεν «σηματοδοτούν» σεξουαλική έλξη με τα πόδια τους. Οι ψεύτες κρατάνε τα πόδια τους αφύσικα ακίνητα, ώστε υποσυνείδητα να μην δίνουν στόχο και τους προσέχουν οι άλλοι. Οι γυναίκες κρίνουν τους άνδρες σε μεγάλο βαθμό από τα παπούτσια που φοράνε, πόσο είναι στιλάτα, καθαρά και ακριβά (ή τουλάχιστον φαίνονται να είναι!).
Αν ένας άνδρας είναι νευρικός, θα το δείξει αυξάνοντας τις κινήσεις των ποδιών του. Αντίθετα, οι γυναίκες, όταν είναι νευρικές, κρατάνε τα πόδια τους ακίνητα. Οι κυριαρχικοί τύποι ανδρών και γυναικών κάνουν συγκριτικά λιγότερες κινήσεις ποδιών, γιατί τους αρέσει να ελέγχουν όχι μόνο το περιβάλλον τους, αλλά και το σώμα τους. Οι εξωστρεφείς κάνουν το ίδιο (λίγες κινήσεις), όπως και οι αλαζόνες και εγωιστές, αλλά για άλλους λόγους, ενώ οι ντροπαλοί κάνουν συχνές κινήσεις με τα πόδια τους.
Ο Μπίτι (που είναι ο αρμόδιος ψυχολόγος για τα σόου του Big Brother στη Βρετανία) ανέφερε ότι οι άνθρωποι μπορούν ευκολότερα να έχουν επίγνωση των μηνυμάτων που μεταδίδουν με τα χέρια ή τις εκφράσεις του προσώπου τους, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τα πόδια τους. «Η μυστική γλώσσα των ποδιών μπορεί να αποκαλύψει πολλά για την προσωπικότητά μας, τι σκεφτόμαστε για το πρόσωπο με το οποίο συνομιλούμε και γενικότερα για τη συναισθηματική και ψυχολογική μας κατάσταση. Είναι ένα πραγματικά γοητευτικό μη λεκτικό κανάλι επικοινωνίας», πρόσθεσε και τόνισε ότι ακριβώς επειδή είναι κατ' εξοχήν ασυνείδητο, είναι πιο αξιόπιστο όσον αφορά τα μηνύματα που μεταφέρει.
Αναλύθηκε το DNA ενός Ευρωπαίου κυνηγού-συλλέκτη που έζησε πριν από 30.000 χρόνια
Γερμανοί και ρώσοι επιστήμονες κατάφεραν να αναλύσουν γενετικό υλικό (DNA) από τα υπολείμματα ενός κυνηγού-συλλέκτη που ζούσε στην Ευρώπη πριν από περίπου 30.000 χρόνια. Η μελέτη του DNA προγόνων του ανθρώπου μπορεί να φωτίσει καλύτερα την εξέλιξη του είδους μας, του «χόμο σάπιενς» (homo sapiens).
Προηγούμενες γενετικές μελέτες είχαν αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, καθώς οι επιστήμονες αδυνατούσαν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο αρχαίο DNA και στις σύγχρονες «μολύνσεις» του. Όμως η νέα μελέτη, υπό τον διάσημο ερευνητή Σβάντε Πάαμπο, επικεφαλής του αξιοσέβαστου γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, σε συνεργασία με μελετητές του Παλαιολιθικού Τμήματος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Current Biology" (Σύγχρονη Βιολογία), κατόρθωσε να ξεπεράσει τα μέχρι τώρα εμπόδια, σύμφωνα με το BBC.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν τις πιο σύγχρονες τεχνικές ανάγνωσης των γενετικών αλληλουχιών και μελέτησαν τις γενετικές πληροφορίες που είχαν πάρει από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν το 1954 στην περιοχή Κοστένσκι, στις όχθες του ποταμού Ντον της Νότιας Ρωσίας.
Οι ανασκαφές σε αυτή την περιοχή έχουν φέρει στο φως πλούσια ευρήματα από την Παλαιολιθική περίοδο (πριν από 40.000 - 10.000 χρόνια). Το DΝΑ που αναλύθηκε, προερχόταν από έναν άνδρα ηλικίας 20-25 ετών που είχε ταφεί πριν από 30.000 χρόνια περίπου. Τα υπολείμματα των οστών του, που πήραν την ονομασία «σκελετός Μάρκινα Γκόρα», ήσαν καλυμμένα με μια βαφή κοκκινωπής ώχρας, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιείτο κατά τις προϊστορικές νεκρικές τελετές.
Η νέα τεχνολογία ανάγνωσης DNA, που αρχικά είχε χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη οστών Νεάντερταλ, επέτρεψε να απομονωθεί το αυθεντικό αρχαίο γενετικό υλικό του homo sapiens από τις κατοπινές μολύνσεις του (π.χ. από τους ερευνητές που άγγιξαν τα οστά). Χάρη στις νέες μεθόδους, που ανακάλυψε ο καθηγητής Πάαμπο και οι συνεργάτες του, κατέστη εφικτή η ανάγνωση του πλήρους μιτοχονδριακού γονιδιώματος του «σκελετού Μάρκινα Γκόρα».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα πορίσματα της μελέτης τους ενισχύουν την άποψη ότι υπάρχει γενετική συνέχεια ανάμεσα στους Παλαιολιθικούς κυνηγούς-συλλέκτες και στους σημερινούς κατοίκους της Ευρώπης.
Προηγούμενες γενετικές μελέτες είχαν αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, καθώς οι επιστήμονες αδυνατούσαν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο αρχαίο DNA και στις σύγχρονες «μολύνσεις» του. Όμως η νέα μελέτη, υπό τον διάσημο ερευνητή Σβάντε Πάαμπο, επικεφαλής του αξιοσέβαστου γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, σε συνεργασία με μελετητές του Παλαιολιθικού Τμήματος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Current Biology" (Σύγχρονη Βιολογία), κατόρθωσε να ξεπεράσει τα μέχρι τώρα εμπόδια, σύμφωνα με το BBC.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν τις πιο σύγχρονες τεχνικές ανάγνωσης των γενετικών αλληλουχιών και μελέτησαν τις γενετικές πληροφορίες που είχαν πάρει από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν το 1954 στην περιοχή Κοστένσκι, στις όχθες του ποταμού Ντον της Νότιας Ρωσίας.
Οι ανασκαφές σε αυτή την περιοχή έχουν φέρει στο φως πλούσια ευρήματα από την Παλαιολιθική περίοδο (πριν από 40.000 - 10.000 χρόνια). Το DΝΑ που αναλύθηκε, προερχόταν από έναν άνδρα ηλικίας 20-25 ετών που είχε ταφεί πριν από 30.000 χρόνια περίπου. Τα υπολείμματα των οστών του, που πήραν την ονομασία «σκελετός Μάρκινα Γκόρα», ήσαν καλυμμένα με μια βαφή κοκκινωπής ώχρας, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιείτο κατά τις προϊστορικές νεκρικές τελετές.
Η νέα τεχνολογία ανάγνωσης DNA, που αρχικά είχε χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη οστών Νεάντερταλ, επέτρεψε να απομονωθεί το αυθεντικό αρχαίο γενετικό υλικό του homo sapiens από τις κατοπινές μολύνσεις του (π.χ. από τους ερευνητές που άγγιξαν τα οστά). Χάρη στις νέες μεθόδους, που ανακάλυψε ο καθηγητής Πάαμπο και οι συνεργάτες του, κατέστη εφικτή η ανάγνωση του πλήρους μιτοχονδριακού γονιδιώματος του «σκελετού Μάρκινα Γκόρα».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα πορίσματα της μελέτης τους ενισχύουν την άποψη ότι υπάρχει γενετική συνέχεια ανάμεσα στους Παλαιολιθικούς κυνηγούς-συλλέκτες και στους σημερινούς κατοίκους της Ευρώπης.
Στη σφαίρα του μύθου ανήκει το σημείο «G»
Πρόσφατη μεγάλη έρευνα που πραγματοποίησε ερευνητική ομάδα από το βρετανικό King's College σε δείγμα 1800 γυναικών, θέτει υπό σοβαρή αμφισβήτηση την ύπαρξη του περιβόητου σημείου «G». Η συγγραφέας και επικεφαλής της συγκεκριμένης μελέτης Αντρέα Μπάρι δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «είναι σχετικά ανεύθυνο να ισχυριζόμαστε ότι υπάρχει μια περιοχή που η ύπαρξή της δεν έχει αποδειχθεί ενώ την ίδια στιγμή άνδρες και γυναίκες να νιώθουν πίεση εξαιτίας της».
Οι γυναίκες που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα ήταν ζεύγη μονοζυγωτικών διδύμων, γεγονός που σημαίνει ότι μοιράζονταν τα ίδια γονίδια. Όταν ερωτήθηκαν εάν έχουν σημείο «G» ένα ποσοστό της τάξης του 56% ισχυρίστηκε ότι το είχε εντοπίσει στον κόλπο τους ενώ το υπόλοιπο ποσοστό απάντησε αρνητικά. Φυσιολογικά, όπως λένε οι επιστήμονες, εάν το σημείο υπήρχε πραγματικά θα είχε αναφερθεί από όλες τις γυναίκες.
H επικεφαλής της έρευνας παραδέχτηκε ότι ήταν ιδιαίτερα αγχωμένη στην προσπάθειά της να αφαιρέσει οποιοδήποτε αίσθημα ανικανότητας και χαμηλής αυτοπεποίθησης από τις γυναίκες που φοβήθηκαν ότι δεν είχαν σημείο «G».
Οι γυναίκες που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα ήταν ζεύγη μονοζυγωτικών διδύμων, γεγονός που σημαίνει ότι μοιράζονταν τα ίδια γονίδια. Όταν ερωτήθηκαν εάν έχουν σημείο «G» ένα ποσοστό της τάξης του 56% ισχυρίστηκε ότι το είχε εντοπίσει στον κόλπο τους ενώ το υπόλοιπο ποσοστό απάντησε αρνητικά. Φυσιολογικά, όπως λένε οι επιστήμονες, εάν το σημείο υπήρχε πραγματικά θα είχε αναφερθεί από όλες τις γυναίκες.
H επικεφαλής της έρευνας παραδέχτηκε ότι ήταν ιδιαίτερα αγχωμένη στην προσπάθειά της να αφαιρέσει οποιοδήποτε αίσθημα ανικανότητας και χαμηλής αυτοπεποίθησης από τις γυναίκες που φοβήθηκαν ότι δεν είχαν σημείο «G».
Jan 4, 2010
Τα δελφίνια χαρακτηρίστηκαν τα δεύτερα πιο έξυπνα πλάσματα στον πλανήτη μετά τους ανθρώπους
Τα δελφίνια χαρακτηρίστηκαν τα δεύτερα πιο έξυπνα πλάσματα στον πλανήτη μετά τους ανθρώπους και ορισμένοι επιστήμονες διατυπώνουν πλέον την τολμηρή πρόταση ότι τα συμπαθή θηλαστικά της θάλασσας είναι τόσο ικανά που πρέπει να αντιμετωπίζονται πια ως "μη ανθρώπινα πρόσωπα".
Οι μέχρι τώρα έρευνες πάνω στη συμπεριφορά των δελφινιών έχουν δείξει ότι αυτή είναι παρόμοια με την ανθρώπινη, όσον αφορά ιδίως την επικοινωνία, και υπέρτερη γενικά των χιμπατζήδων. Το συμπέρασμα αυτό υποστηρίζεται και από την ανατομική έρευνα που δείχνει ότι ο εγκέφαλος του δελφινιού έχει πολλά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την ανώτερη νοημοσύνη.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, όπως αναφέρουν οι «Τάιμς του Λονδίνου», είναι ηθικά απαράδεκτο να κρατούνται τόσο έξυπνα πλάσματα φυλακισμένα σε ενυδρεία ψυχαγωγικών πάρκων ή να φονεύονται σκοπίμως για τροφή ή κατά λάθος από τους ψαράδες.
«Πολλοί εγκέφαλοι δελφινιών είναι μεγαλύτεροι από τους δικούς μας και, αναλογικά με το μέγεθος του σώματός τους, έρχονται δεύτεροι μετά τους ανθρώπινους εγκεφάλους», δήλωσε η ζωολόγος Λόρι Μαρίνο του πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα των ΗΠΑ. Η αμερικανίδα ερευνήτρια έχει μέσω μαγνητικών τομογραφιών «χαρτογραφήσει» τους εγκεφάλους των δελφινιών και τους έχει συγκρίνει με αυτούς των άλλων πρωτευόντων (ανθρώπων και πιθήκων), αποκαλύπτοντας ότι τα δελφίνια έχουν εντυπωσιακά μεγάλη αναλογία νεοφλοιού, του εξελικτικά πιο σύγχρονου και προχωρημένου τμήματος του εγκεφάλου, στο οποίο εδράζονται οι ανώτερες νοητικές λειτουργίες. «Η νευροανατομία υποδηλώνει μια ψυχολογική συνέχεια ανάμεσα στους ανθρώπους και τα δελφίνια, πράγμα που δεν μπορεί παρά να έχει σημαντικές συνέπειες για την ηθική των σχέσεων ανθρώπων-δελφινιών», πρόσθεσε.
Εδώ και χρόνια τα δελφίνια είχαν θεωρηθεί τα εξυπνότερα ζώα μετά τον άνθρωπο, όμως ορισμένοι επιστήμονες πρόσφατα τα υποβίβασαν κάτω από τους χιμπατζήδες, καθώς μερικές έρευνες έδειξαν ότι οι εξυπνότεροι πίθηκοι μπορούν να φτάσουν τη νοημοσύνη τρίχρονων παιδιών. Πιο πρόσφατα όμως, νέες συμπεριφορικές μελέτες ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι τα δελφίνια ξεπερνάνε τους χιμπατζήδες σε εξυπνάδα και μάλιστα υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά τα δελφίνια έχουν ξεχωριστές προσωπικότητες, ισχυρή αίσθηση του εαυτού τους, ενώ μπορούν να σκεφτούν ακόμα και για το μέλλον. Επιπλέον, αποδείχτηκε ότι το ένα δελφίνι μαθαίνει από το άλλο νέες μορφές συμπεριφοράς, ένα σημείο-κλειδί για την εμφάνιση «πολιτισμού».
Η Νταϊάνα Ράις, καθηγήτρια ψυχολογίας του κολεγίου Χάντερ του πανεπιστημίου της Ν.Υόρκης, έδειξε ότι τα δελφίνια μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να τον χρησιμοποιήσουν για να δουν διάφορα μέρη του σώματός τους. Επίσης αποκάλυψε ότι τα δελφίνια μπορούν να μάθουν μια συμβολική γλώσσα.
'Αλλες έρευνες έδειξαν ότι τα δελφίνια μπορούν να λύσουν δύσκολα προβλήματα, ενώ όσα ζουν ελεύθερα στη θάλασσα, μπορούν να συνεργαστούν με τρόπους που υποδηλώνουν πολύπλοκες κοινωνικές δομές και υψηλού επιπέδου συναισθηματικές αντιδράσεις.
Οι Μαρίνο και Ράις θα παρουσιάσουν τα νέα ευρήματά τους σε μια επιστημονική συνδιάσκεψη στην Καλιφόρνια τον επόμενο μήνα και αναμένεται να καλέσουν την επιστημονική κοινότητα να αναγνωρίσει ως ανήθικη την κακομεταχείριση των δελφινιών. Στη συνδιάσκεψη θα συμμετάσχει και ο Τόμας Γουάιτ, καθηγητής ηθικής στο πανεπιστήμιο Λογιόλα του Λος 'Αντζελες, που έχει ήδη σε επιστημονικές εργασίες του υποστηρίξει ότι τα δελφίνια πρέπει να έχουν δικαιώματα και ο οποίος δήλωσε ότι «μετά και τις νέες επιστημονικές έρευνες, τα δελφίνια πρέπει να θεωρηθούν ως μη ανθρώπινα πρόσωπα, που δικαιούνται να έχουν την ηθική υπόσταση ατόμων».
Οι μέχρι τώρα έρευνες πάνω στη συμπεριφορά των δελφινιών έχουν δείξει ότι αυτή είναι παρόμοια με την ανθρώπινη, όσον αφορά ιδίως την επικοινωνία, και υπέρτερη γενικά των χιμπατζήδων. Το συμπέρασμα αυτό υποστηρίζεται και από την ανατομική έρευνα που δείχνει ότι ο εγκέφαλος του δελφινιού έχει πολλά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την ανώτερη νοημοσύνη.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, όπως αναφέρουν οι «Τάιμς του Λονδίνου», είναι ηθικά απαράδεκτο να κρατούνται τόσο έξυπνα πλάσματα φυλακισμένα σε ενυδρεία ψυχαγωγικών πάρκων ή να φονεύονται σκοπίμως για τροφή ή κατά λάθος από τους ψαράδες.
«Πολλοί εγκέφαλοι δελφινιών είναι μεγαλύτεροι από τους δικούς μας και, αναλογικά με το μέγεθος του σώματός τους, έρχονται δεύτεροι μετά τους ανθρώπινους εγκεφάλους», δήλωσε η ζωολόγος Λόρι Μαρίνο του πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα των ΗΠΑ. Η αμερικανίδα ερευνήτρια έχει μέσω μαγνητικών τομογραφιών «χαρτογραφήσει» τους εγκεφάλους των δελφινιών και τους έχει συγκρίνει με αυτούς των άλλων πρωτευόντων (ανθρώπων και πιθήκων), αποκαλύπτοντας ότι τα δελφίνια έχουν εντυπωσιακά μεγάλη αναλογία νεοφλοιού, του εξελικτικά πιο σύγχρονου και προχωρημένου τμήματος του εγκεφάλου, στο οποίο εδράζονται οι ανώτερες νοητικές λειτουργίες. «Η νευροανατομία υποδηλώνει μια ψυχολογική συνέχεια ανάμεσα στους ανθρώπους και τα δελφίνια, πράγμα που δεν μπορεί παρά να έχει σημαντικές συνέπειες για την ηθική των σχέσεων ανθρώπων-δελφινιών», πρόσθεσε.
Εδώ και χρόνια τα δελφίνια είχαν θεωρηθεί τα εξυπνότερα ζώα μετά τον άνθρωπο, όμως ορισμένοι επιστήμονες πρόσφατα τα υποβίβασαν κάτω από τους χιμπατζήδες, καθώς μερικές έρευνες έδειξαν ότι οι εξυπνότεροι πίθηκοι μπορούν να φτάσουν τη νοημοσύνη τρίχρονων παιδιών. Πιο πρόσφατα όμως, νέες συμπεριφορικές μελέτες ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι τα δελφίνια ξεπερνάνε τους χιμπατζήδες σε εξυπνάδα και μάλιστα υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά τα δελφίνια έχουν ξεχωριστές προσωπικότητες, ισχυρή αίσθηση του εαυτού τους, ενώ μπορούν να σκεφτούν ακόμα και για το μέλλον. Επιπλέον, αποδείχτηκε ότι το ένα δελφίνι μαθαίνει από το άλλο νέες μορφές συμπεριφοράς, ένα σημείο-κλειδί για την εμφάνιση «πολιτισμού».
Η Νταϊάνα Ράις, καθηγήτρια ψυχολογίας του κολεγίου Χάντερ του πανεπιστημίου της Ν.Υόρκης, έδειξε ότι τα δελφίνια μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να τον χρησιμοποιήσουν για να δουν διάφορα μέρη του σώματός τους. Επίσης αποκάλυψε ότι τα δελφίνια μπορούν να μάθουν μια συμβολική γλώσσα.
'Αλλες έρευνες έδειξαν ότι τα δελφίνια μπορούν να λύσουν δύσκολα προβλήματα, ενώ όσα ζουν ελεύθερα στη θάλασσα, μπορούν να συνεργαστούν με τρόπους που υποδηλώνουν πολύπλοκες κοινωνικές δομές και υψηλού επιπέδου συναισθηματικές αντιδράσεις.
Οι Μαρίνο και Ράις θα παρουσιάσουν τα νέα ευρήματά τους σε μια επιστημονική συνδιάσκεψη στην Καλιφόρνια τον επόμενο μήνα και αναμένεται να καλέσουν την επιστημονική κοινότητα να αναγνωρίσει ως ανήθικη την κακομεταχείριση των δελφινιών. Στη συνδιάσκεψη θα συμμετάσχει και ο Τόμας Γουάιτ, καθηγητής ηθικής στο πανεπιστήμιο Λογιόλα του Λος 'Αντζελες, που έχει ήδη σε επιστημονικές εργασίες του υποστηρίξει ότι τα δελφίνια πρέπει να έχουν δικαιώματα και ο οποίος δήλωσε ότι «μετά και τις νέες επιστημονικές έρευνες, τα δελφίνια πρέπει να θεωρηθούν ως μη ανθρώπινα πρόσωπα, που δικαιούνται να έχουν την ηθική υπόσταση ατόμων».
Αναλύθηκε το DNA ενός Ευρωπαίου κυνηγού-συλλέκτη που έζησε πριν από 30.000 χρόνια
Γερμανοί και ρώσοι επιστήμονες κατάφεραν να αναλύσουν γενετικό υλικό (DNA) από τα υπολείμματα ενός κυνηγού-συλλέκτη που ζούσε στην Ευρώπη πριν από περίπου 30.000 χρόνια. Η μελέτη του DNA προγόνων του ανθρώπου μπορεί να φωτίσει καλύτερα την εξέλιξη του είδους μας, του «χόμο σάπιενς» (homo sapiens).
Προηγούμενες γενετικές μελέτες είχαν αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, καθώς οι επιστήμονες αδυνατούσαν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο αρχαίο DNA και στις σύγχρονες «μολύνσεις» του. Όμως η νέα μελέτη, υπό τον διάσημο ερευνητή Σβάντε Πάαμπο, επικεφαλής του αξιοσέβαστου γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, σε συνεργασία με μελετητές του Παλαιολιθικού Τμήματος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Current Biology" (Σύγχρονη Βιολογία), κατόρθωσε να ξεπεράσει τα μέχρι τώρα εμπόδια, σύμφωνα με το BBC.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν τις πιο σύγχρονες τεχνικές ανάγνωσης των γενετικών αλληλουχιών και μελέτησαν τις γενετικές πληροφορίες που είχαν πάρει από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν το 1954 στην περιοχή Κοστένσκι, στις όχθες του ποταμού Ντον της Νότιας Ρωσίας.
Οι ανασκαφές σε αυτή την περιοχή έχουν φέρει στο φως πλούσια ευρήματα από την Παλαιολιθική περίοδο (πριν από 40.000 - 10.000 χρόνια). Το DΝΑ που αναλύθηκε, προερχόταν από έναν άνδρα ηλικίας 20-25 ετών που είχε ταφεί πριν από 30.000 χρόνια περίπου. Τα υπολείμματα των οστών του, που πήραν την ονομασία «σκελετός Μάρκινα Γκόρα», ήσαν καλυμμένα με μια βαφή κοκκινωπής ώχρας, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιείτο κατά τις προϊστορικές νεκρικές τελετές.
Η νέα τεχνολογία ανάγνωσης DNA, που αρχικά είχε χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη οστών Νεάντερταλ, επέτρεψε να απομονωθεί το αυθεντικό αρχαίο γενετικό υλικό του homo sapiens από τις κατοπινές μολύνσεις του (π.χ. από τους ερευνητές που άγγιξαν τα οστά). Χάρη στις νέες μεθόδους, που ανακάλυψε ο καθηγητής Πάαμπο και οι συνεργάτες του, κατέστη εφικτή η ανάγνωση του πλήρους μιτοχονδριακού γονιδιώματος του «σκελετού Μάρκινα Γκόρα».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα πορίσματα της μελέτης τους ενισχύουν την άποψη ότι υπάρχει γενετική συνέχεια ανάμεσα στους Παλαιολιθικούς κυνηγούς-συλλέκτες και στους σημερινούς κατοίκους της Ευρώπης.
Προηγούμενες γενετικές μελέτες είχαν αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, καθώς οι επιστήμονες αδυνατούσαν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο αρχαίο DNA και στις σύγχρονες «μολύνσεις» του. Όμως η νέα μελέτη, υπό τον διάσημο ερευνητή Σβάντε Πάαμπο, επικεφαλής του αξιοσέβαστου γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, σε συνεργασία με μελετητές του Παλαιολιθικού Τμήματος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Current Biology" (Σύγχρονη Βιολογία), κατόρθωσε να ξεπεράσει τα μέχρι τώρα εμπόδια, σύμφωνα με το BBC.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν τις πιο σύγχρονες τεχνικές ανάγνωσης των γενετικών αλληλουχιών και μελέτησαν τις γενετικές πληροφορίες που είχαν πάρει από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν το 1954 στην περιοχή Κοστένσκι, στις όχθες του ποταμού Ντον της Νότιας Ρωσίας.
Οι ανασκαφές σε αυτή την περιοχή έχουν φέρει στο φως πλούσια ευρήματα από την Παλαιολιθική περίοδο (πριν από 40.000 - 10.000 χρόνια). Το DΝΑ που αναλύθηκε, προερχόταν από έναν άνδρα ηλικίας 20-25 ετών που είχε ταφεί πριν από 30.000 χρόνια περίπου. Τα υπολείμματα των οστών του, που πήραν την ονομασία «σκελετός Μάρκινα Γκόρα», ήσαν καλυμμένα με μια βαφή κοκκινωπής ώχρας, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιείτο κατά τις προϊστορικές νεκρικές τελετές.
Η νέα τεχνολογία ανάγνωσης DNA, που αρχικά είχε χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη οστών Νεάντερταλ, επέτρεψε να απομονωθεί το αυθεντικό αρχαίο γενετικό υλικό του homo sapiens από τις κατοπινές μολύνσεις του (π.χ. από τους ερευνητές που άγγιξαν τα οστά). Χάρη στις νέες μεθόδους, που ανακάλυψε ο καθηγητής Πάαμπο και οι συνεργάτες του, κατέστη εφικτή η ανάγνωση του πλήρους μιτοχονδριακού γονιδιώματος του «σκελετού Μάρκινα Γκόρα».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα πορίσματα της μελέτης τους ενισχύουν την άποψη ότι υπάρχει γενετική συνέχεια ανάμεσα στους Παλαιολιθικούς κυνηγούς-συλλέκτες και στους σημερινούς κατοίκους της Ευρώπης.
Subscribe to:
Posts (Atom)