Αυτό τουλάχιστον έδειξε έρευνα που έγινε στην Αυστραλία. Οι γυναίκες που είναι μόνες αδυνατίζουν ενώ όσες έχουν σύντροφο παίρνουν κιλά.
Είναι γνωστό ότι οι γυναίκες συνήθως παίρνουν βάζουν κιλά μετά τη γέννα του παιδιού τους. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει ότι όσες γυναίκες δεν έχουν παιδιά, αλλά ζουν με έναν σύντροφο, παχαίνουν περισσότερο σε σύγκριση με όσες δεν διατηρούν μόνιμη σχέση ή δεν είναι παντρεμένες.
Μέσα σε μια περίοδο δέκα ετών, μια γυναίκα βάρους 63 κιλών κατά μέσο όρο προσέθεσε 9 κιλά στο βάρος της, εάν ήταν παντρεμένη με παιδί, 6,7 κιλά αν είχε σύντροφο αλλά όχι παιδί, και μόλις πέντε κιλά, αν δεν είχε ούτε σύντροφο ούτε παιδί (οι περιπτώσεις γυναικών με μωρό αλλά χωρίς σύντροφο ήταν πολύ λίγες, για να προκύψουν στατιστικά αξιόπιστα συμπεράσματα).
Επειδή δεν υπάρχει λόγος να πιστέψει κανείς ότι η ύπαρξη συντρόφου προκαλεί αλλαγές στο μεταβολισμό μιας γυναίκας, οι ερευνητές συμπέραναν ότι το αυξημένο πάχος μιας γυναίκας με σύντροφο και χωρίς παιδί σχεδόν σίγουρα προέρχεται από μεταβολές στη συμπεριφορά της λόγω της σχέσης της ή του γάμου της.
Η μελέτη, υπό την καθηγήτρια βιοστατιστικής Ανέτ Ντόμπσον του πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ, που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό «American Journal of Preventive Medicine», σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», κάλυψε ένα δείγμα πάνω από 6.000 γυναικών, ηλικίας 18 έως 23 ετών, στην αρχή της δεκαετούς περιόδου μελέτης.
Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις γυναικών που γέννησαν, υπήρξε μονιμότερη αύξηση του βάρους τους στη συνέχεια.
Η αύξηση του πάχους συνέβη κατά τη γέννηση του πρώτου παιδιού τους, ενώ οι γεννήσεις των επόμενων παιδιών δεν είχαν παρά ελάχιστη πρόσθετη επίπτωση στο βάρος τους. Επίσης, μετά την παρέλευση της δεκαετίας, είχε αυξηθεί το ποσοστό των γυναικών που δεν ασκούνταν σωματικά.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, ένας λόγος για την αύξηση του πάχους των γυναικών που έχουν σύντροφο είναι ότι κάνουν πιο έντονη κοινωνική ζωή -π.χ. πηγαίνουν συχνότερα σε εστιατόρια και μάλιστα το βράδυ.
Μια προηγούμενη μελέτη είχε διαπιστώσει ότι και οι άνδρες που έχουν παιδιά τείνουν να έχουν αυξημένο πάχος, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι για τα πρόσθετα κιλά παίζουν ρόλο, πρωτίστως, παράγοντες κοινωνικής
Jan 13, 2010
Γιατί κλαίμε και ποιες οι συνέπειες;
Ποιον εξελικτικό σκοπό εξυπηρετεί το κλάμα; Σύμφωνα με μια νέα επιστημονική θεωρία, το κλάμα αποτελεί ένα σκόπιμο σημάδι μειονεκτήματος για να δείξουμε στους γύρω μας ότι ρίχνουμε τις άμυνες μας.
«Το κλάμα είναι μια άκρως εξελιγμένη συμπεριφορά», σύμφωνα με τον εξελικτικό βιολόγο Όραν Χάσον του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ στο Ισραήλ. Όπως υποστηρίζει, εκ των πραγμάτων το κλάμα θολώνει την όραση, άρα ο άνθρωπος δεν βλέπει καλά το περιβάλλον του και είναι πιο ευάλωτος σε κάθε πιθανό κίνδυνο.
Έτσι, το κλάμα δείχνει ότι ο οργανισμός έχει ελαττώσει τις φυσικές άμυνες και το επίπεδο εγρήγορσης που του εξασφαλίζει την επιβίωσή του, συνεπώς εξαρτάται περισσότερο -ή και απόλυτα- από τη βοήθεια των συνανθρώπων του.
Η νέα θεωρία, που παρουσιάστηκε σε άρθρο στο περιοδικό «Evolutionary Psychology» θεωρεί το κλάμα ένα σήμα υποταγής του εαυτού, μια κραυγή απόγνωσης για βοήθεια από τους γύρω, μια επίδειξη συναισθηματικής προσέγγισης και εξάρτησης από τους άλλους και, τελικά, μια ένδειξη κοινωνικής συνοχής, αφού αυτός που κλαίει, χρειάζεται υποστήριξη.
Το κλάμα για συναισθηματικούς λόγους είναι μοναδικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Στο παρελθόν, οι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι το κλάμα βοηθά για να απομακρύνει από το σώμα επικίνδυνες χημικές ουσίες που δημιουργούνται από το στρες ή ότι διατηρήθηκε ως λειτουργία επειδή απλώς μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα ή επειδή, από τη στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος, μπορεί με το κλάμα, ως μωρό, να μεταδώσει τη δυσφορία του για κάτι ή για κάποιο πρόβλημα υγείας.
Τώρα, ο ισραηλινός επιστήμονας υποστηρίζει ότι το κλάμα, καθώς θολώνει την όραση, εμποδίζει την επιθετική συμπεριφορά προς τους άλλους και σηματοδοτεί ότι κάποιος είναι ευάλωτος, μια στρατηγική που δένει συναισθηματικά τους άλλους με αυτόν που κλαίει, δημιουργώντας στενότερους διαπροσωπικούς δεσμούς.
Στο απώτατο παρελθόν, το κλάμα πιθανότατα ήταν ακόμα πιο φανερά μια στρατηγική επιβίωσης, καθώς αυτός που έκλαιγε, δήλωνε την υποταγή του σε έναν εχθρό ή επιδρομέα και ζητούσε το έλεός του για να ζήσει ή ζητούσε συμπάθεια και έμπρακτη βοήθεια από τα άτομα της δικής του κοινότητας, σε μια στιγμή που αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα.
Με την ίδια λογική, όταν ένας άνθρωπος μοιράζεται το κλάμα του με κάποιον άλλο (και το κλάμα έχει αποδειχτεί ότι συχνά είναι "κολλητικό"), σύμφωνα με τον Χάσον, σημαίνει ότι επιδεικνύει τη διάθεσή του και την ικανότητά του να δεθεί με τους γύρω του, να μοιραστεί τα συναισθήματά τους, να αναπτύξει ή να εμβαθύνει τη φιλία μαζί τους, να λειτουργήσει ομαδικά.
Από την άλλη, κατά τον ισραηλινό βιολόγο, η αποτελεσματικότητα αυτής της εξελικτικής συμπεριφοράς δεν είναι πάντα εξασφαλισμένη. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει, στη δουλειά τους (όπου συχνά επικρατεί ένα ανταγωνιστικό κλίμα) οι άνθρωποι τείνουν να κρύβουν τα συναισθήματά τους, επειδή αισθάνονται ότι το κλάμα δεν θα λειτουργήσει υπέρ τους.
«Το κλάμα είναι μια άκρως εξελιγμένη συμπεριφορά», σύμφωνα με τον εξελικτικό βιολόγο Όραν Χάσον του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ στο Ισραήλ. Όπως υποστηρίζει, εκ των πραγμάτων το κλάμα θολώνει την όραση, άρα ο άνθρωπος δεν βλέπει καλά το περιβάλλον του και είναι πιο ευάλωτος σε κάθε πιθανό κίνδυνο.
Έτσι, το κλάμα δείχνει ότι ο οργανισμός έχει ελαττώσει τις φυσικές άμυνες και το επίπεδο εγρήγορσης που του εξασφαλίζει την επιβίωσή του, συνεπώς εξαρτάται περισσότερο -ή και απόλυτα- από τη βοήθεια των συνανθρώπων του.
Η νέα θεωρία, που παρουσιάστηκε σε άρθρο στο περιοδικό «Evolutionary Psychology» θεωρεί το κλάμα ένα σήμα υποταγής του εαυτού, μια κραυγή απόγνωσης για βοήθεια από τους γύρω, μια επίδειξη συναισθηματικής προσέγγισης και εξάρτησης από τους άλλους και, τελικά, μια ένδειξη κοινωνικής συνοχής, αφού αυτός που κλαίει, χρειάζεται υποστήριξη.
Το κλάμα για συναισθηματικούς λόγους είναι μοναδικό χαρακτηριστικό των ανθρώπων. Στο παρελθόν, οι επιστήμονες έχουν υποστηρίξει ότι το κλάμα βοηθά για να απομακρύνει από το σώμα επικίνδυνες χημικές ουσίες που δημιουργούνται από το στρες ή ότι διατηρήθηκε ως λειτουργία επειδή απλώς μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα ή επειδή, από τη στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος, μπορεί με το κλάμα, ως μωρό, να μεταδώσει τη δυσφορία του για κάτι ή για κάποιο πρόβλημα υγείας.
Τώρα, ο ισραηλινός επιστήμονας υποστηρίζει ότι το κλάμα, καθώς θολώνει την όραση, εμποδίζει την επιθετική συμπεριφορά προς τους άλλους και σηματοδοτεί ότι κάποιος είναι ευάλωτος, μια στρατηγική που δένει συναισθηματικά τους άλλους με αυτόν που κλαίει, δημιουργώντας στενότερους διαπροσωπικούς δεσμούς.
Στο απώτατο παρελθόν, το κλάμα πιθανότατα ήταν ακόμα πιο φανερά μια στρατηγική επιβίωσης, καθώς αυτός που έκλαιγε, δήλωνε την υποταγή του σε έναν εχθρό ή επιδρομέα και ζητούσε το έλεός του για να ζήσει ή ζητούσε συμπάθεια και έμπρακτη βοήθεια από τα άτομα της δικής του κοινότητας, σε μια στιγμή που αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα.
Με την ίδια λογική, όταν ένας άνθρωπος μοιράζεται το κλάμα του με κάποιον άλλο (και το κλάμα έχει αποδειχτεί ότι συχνά είναι "κολλητικό"), σύμφωνα με τον Χάσον, σημαίνει ότι επιδεικνύει τη διάθεσή του και την ικανότητά του να δεθεί με τους γύρω του, να μοιραστεί τα συναισθήματά τους, να αναπτύξει ή να εμβαθύνει τη φιλία μαζί τους, να λειτουργήσει ομαδικά.
Από την άλλη, κατά τον ισραηλινό βιολόγο, η αποτελεσματικότητα αυτής της εξελικτικής συμπεριφοράς δεν είναι πάντα εξασφαλισμένη. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει, στη δουλειά τους (όπου συχνά επικρατεί ένα ανταγωνιστικό κλίμα) οι άνθρωποι τείνουν να κρύβουν τα συναισθήματά τους, επειδή αισθάνονται ότι το κλάμα δεν θα λειτουργήσει υπέρ τους.
Jan 10, 2010
Τα γυναικεία πόδια «μιλάνε»
Το σώμα έχει γενικά τη δική του γλώσσα, τα μάτια λένε πολλά χωρίς λόγια, αλλά φαίνεται πως υπάρχει μια ακόμη «γλώσσα», αυτή των ποδιών. Ένας κορυφαίος Βρετανός ψυχολόγος, που μελετά το ζήτημα εδώ και δεκαετίες, ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε άλλη μια «οδό» επικοινωνίας, με την οποία όλοι οι άνθρωποι, ιδίως οι γυναίκες, στέλνουν μυστικά μηνύματα στους γύρω τους και το κάνουν με τα πόδια τους, χωρίς οι περισσότεροι από εμάς να έχουμε καν ιδέα ότι αυτό συμβαίνει.
Η ανακάλυψη έγινε από τον καθηγητή Τζιόφρι Μπίτι, επικεφαλής της σχολής ψυχολογικών επιστημών του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, σύμφωνα με τη βρετανική «Telegraph». Η έρευνα, που έγινε για λογαριασμό της εταιρίας κατασκευής υποδημάτων Τζέφερι Γουέστ, έδειξε ότι αν μια γυναίκα επιθυμεί έναν άνδρα και γελά, όταν μιλά μαζί του, τα πόδια της ασυνείδητα απομακρύνονται από το σώμα της και παίρνει μια στάση με πιο ανοικτά πόδια, σαφείς ενδείξεις ότι ο συνομιλητής της την ελκύει σεξουαλικά. Αν όμως τα πόδια της είναι σταυρωμένα ή διπλωμένα κάτω από το σώμα της, την ώρα που μιλά σε έναν άνδρα, τότε μάλλον δεν έλκεται από αυτόν.
Οι άνδρες, αντίθετα με τις γυναίκες, δεν «σηματοδοτούν» σεξουαλική έλξη με τα πόδια τους. Οι ψεύτες κρατάνε τα πόδια τους αφύσικα ακίνητα, ώστε υποσυνείδητα να μην δίνουν στόχο και τους προσέχουν οι άλλοι. Οι γυναίκες κρίνουν τους άνδρες σε μεγάλο βαθμό από τα παπούτσια που φοράνε, πόσο είναι στιλάτα, καθαρά και ακριβά (ή τουλάχιστον φαίνονται να είναι!).
Αν ένας άνδρας είναι νευρικός, θα το δείξει αυξάνοντας τις κινήσεις των ποδιών του. Αντίθετα, οι γυναίκες, όταν είναι νευρικές, κρατάνε τα πόδια τους ακίνητα. Οι κυριαρχικοί τύποι ανδρών και γυναικών κάνουν συγκριτικά λιγότερες κινήσεις ποδιών, γιατί τους αρέσει να ελέγχουν όχι μόνο το περιβάλλον τους, αλλά και το σώμα τους. Οι εξωστρεφείς κάνουν το ίδιο (λίγες κινήσεις), όπως και οι αλαζόνες και εγωιστές, αλλά για άλλους λόγους, ενώ οι ντροπαλοί κάνουν συχνές κινήσεις με τα πόδια τους.
Ο Μπίτι (που είναι ο αρμόδιος ψυχολόγος για τα σόου του Big Brother στη Βρετανία) ανέφερε ότι οι άνθρωποι μπορούν ευκολότερα να έχουν επίγνωση των μηνυμάτων που μεταδίδουν με τα χέρια ή τις εκφράσεις του προσώπου τους, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τα πόδια τους. «Η μυστική γλώσσα των ποδιών μπορεί να αποκαλύψει πολλά για την προσωπικότητά μας, τι σκεφτόμαστε για το πρόσωπο με το οποίο συνομιλούμε και γενικότερα για τη συναισθηματική και ψυχολογική μας κατάσταση. Είναι ένα πραγματικά γοητευτικό μη λεκτικό κανάλι επικοινωνίας», πρόσθεσε και τόνισε ότι ακριβώς επειδή είναι κατ' εξοχήν ασυνείδητο, είναι πιο αξιόπιστο όσον αφορά τα μηνύματα που μεταφέρει.
Η ανακάλυψη έγινε από τον καθηγητή Τζιόφρι Μπίτι, επικεφαλής της σχολής ψυχολογικών επιστημών του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ, σύμφωνα με τη βρετανική «Telegraph». Η έρευνα, που έγινε για λογαριασμό της εταιρίας κατασκευής υποδημάτων Τζέφερι Γουέστ, έδειξε ότι αν μια γυναίκα επιθυμεί έναν άνδρα και γελά, όταν μιλά μαζί του, τα πόδια της ασυνείδητα απομακρύνονται από το σώμα της και παίρνει μια στάση με πιο ανοικτά πόδια, σαφείς ενδείξεις ότι ο συνομιλητής της την ελκύει σεξουαλικά. Αν όμως τα πόδια της είναι σταυρωμένα ή διπλωμένα κάτω από το σώμα της, την ώρα που μιλά σε έναν άνδρα, τότε μάλλον δεν έλκεται από αυτόν.
Οι άνδρες, αντίθετα με τις γυναίκες, δεν «σηματοδοτούν» σεξουαλική έλξη με τα πόδια τους. Οι ψεύτες κρατάνε τα πόδια τους αφύσικα ακίνητα, ώστε υποσυνείδητα να μην δίνουν στόχο και τους προσέχουν οι άλλοι. Οι γυναίκες κρίνουν τους άνδρες σε μεγάλο βαθμό από τα παπούτσια που φοράνε, πόσο είναι στιλάτα, καθαρά και ακριβά (ή τουλάχιστον φαίνονται να είναι!).
Αν ένας άνδρας είναι νευρικός, θα το δείξει αυξάνοντας τις κινήσεις των ποδιών του. Αντίθετα, οι γυναίκες, όταν είναι νευρικές, κρατάνε τα πόδια τους ακίνητα. Οι κυριαρχικοί τύποι ανδρών και γυναικών κάνουν συγκριτικά λιγότερες κινήσεις ποδιών, γιατί τους αρέσει να ελέγχουν όχι μόνο το περιβάλλον τους, αλλά και το σώμα τους. Οι εξωστρεφείς κάνουν το ίδιο (λίγες κινήσεις), όπως και οι αλαζόνες και εγωιστές, αλλά για άλλους λόγους, ενώ οι ντροπαλοί κάνουν συχνές κινήσεις με τα πόδια τους.
Ο Μπίτι (που είναι ο αρμόδιος ψυχολόγος για τα σόου του Big Brother στη Βρετανία) ανέφερε ότι οι άνθρωποι μπορούν ευκολότερα να έχουν επίγνωση των μηνυμάτων που μεταδίδουν με τα χέρια ή τις εκφράσεις του προσώπου τους, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τα πόδια τους. «Η μυστική γλώσσα των ποδιών μπορεί να αποκαλύψει πολλά για την προσωπικότητά μας, τι σκεφτόμαστε για το πρόσωπο με το οποίο συνομιλούμε και γενικότερα για τη συναισθηματική και ψυχολογική μας κατάσταση. Είναι ένα πραγματικά γοητευτικό μη λεκτικό κανάλι επικοινωνίας», πρόσθεσε και τόνισε ότι ακριβώς επειδή είναι κατ' εξοχήν ασυνείδητο, είναι πιο αξιόπιστο όσον αφορά τα μηνύματα που μεταφέρει.
Αναλύθηκε το DNA ενός Ευρωπαίου κυνηγού-συλλέκτη που έζησε πριν από 30.000 χρόνια
Γερμανοί και ρώσοι επιστήμονες κατάφεραν να αναλύσουν γενετικό υλικό (DNA) από τα υπολείμματα ενός κυνηγού-συλλέκτη που ζούσε στην Ευρώπη πριν από περίπου 30.000 χρόνια. Η μελέτη του DNA προγόνων του ανθρώπου μπορεί να φωτίσει καλύτερα την εξέλιξη του είδους μας, του «χόμο σάπιενς» (homo sapiens).
Προηγούμενες γενετικές μελέτες είχαν αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, καθώς οι επιστήμονες αδυνατούσαν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο αρχαίο DNA και στις σύγχρονες «μολύνσεις» του. Όμως η νέα μελέτη, υπό τον διάσημο ερευνητή Σβάντε Πάαμπο, επικεφαλής του αξιοσέβαστου γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, σε συνεργασία με μελετητές του Παλαιολιθικού Τμήματος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Current Biology" (Σύγχρονη Βιολογία), κατόρθωσε να ξεπεράσει τα μέχρι τώρα εμπόδια, σύμφωνα με το BBC.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν τις πιο σύγχρονες τεχνικές ανάγνωσης των γενετικών αλληλουχιών και μελέτησαν τις γενετικές πληροφορίες που είχαν πάρει από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν το 1954 στην περιοχή Κοστένσκι, στις όχθες του ποταμού Ντον της Νότιας Ρωσίας.
Οι ανασκαφές σε αυτή την περιοχή έχουν φέρει στο φως πλούσια ευρήματα από την Παλαιολιθική περίοδο (πριν από 40.000 - 10.000 χρόνια). Το DΝΑ που αναλύθηκε, προερχόταν από έναν άνδρα ηλικίας 20-25 ετών που είχε ταφεί πριν από 30.000 χρόνια περίπου. Τα υπολείμματα των οστών του, που πήραν την ονομασία «σκελετός Μάρκινα Γκόρα», ήσαν καλυμμένα με μια βαφή κοκκινωπής ώχρας, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιείτο κατά τις προϊστορικές νεκρικές τελετές.
Η νέα τεχνολογία ανάγνωσης DNA, που αρχικά είχε χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη οστών Νεάντερταλ, επέτρεψε να απομονωθεί το αυθεντικό αρχαίο γενετικό υλικό του homo sapiens από τις κατοπινές μολύνσεις του (π.χ. από τους ερευνητές που άγγιξαν τα οστά). Χάρη στις νέες μεθόδους, που ανακάλυψε ο καθηγητής Πάαμπο και οι συνεργάτες του, κατέστη εφικτή η ανάγνωση του πλήρους μιτοχονδριακού γονιδιώματος του «σκελετού Μάρκινα Γκόρα».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα πορίσματα της μελέτης τους ενισχύουν την άποψη ότι υπάρχει γενετική συνέχεια ανάμεσα στους Παλαιολιθικούς κυνηγούς-συλλέκτες και στους σημερινούς κατοίκους της Ευρώπης.
Προηγούμενες γενετικές μελέτες είχαν αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, καθώς οι επιστήμονες αδυνατούσαν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο αρχαίο DNA και στις σύγχρονες «μολύνσεις» του. Όμως η νέα μελέτη, υπό τον διάσημο ερευνητή Σβάντε Πάαμπο, επικεφαλής του αξιοσέβαστου γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, σε συνεργασία με μελετητές του Παλαιολιθικού Τμήματος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Current Biology" (Σύγχρονη Βιολογία), κατόρθωσε να ξεπεράσει τα μέχρι τώρα εμπόδια, σύμφωνα με το BBC.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν τις πιο σύγχρονες τεχνικές ανάγνωσης των γενετικών αλληλουχιών και μελέτησαν τις γενετικές πληροφορίες που είχαν πάρει από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν το 1954 στην περιοχή Κοστένσκι, στις όχθες του ποταμού Ντον της Νότιας Ρωσίας.
Οι ανασκαφές σε αυτή την περιοχή έχουν φέρει στο φως πλούσια ευρήματα από την Παλαιολιθική περίοδο (πριν από 40.000 - 10.000 χρόνια). Το DΝΑ που αναλύθηκε, προερχόταν από έναν άνδρα ηλικίας 20-25 ετών που είχε ταφεί πριν από 30.000 χρόνια περίπου. Τα υπολείμματα των οστών του, που πήραν την ονομασία «σκελετός Μάρκινα Γκόρα», ήσαν καλυμμένα με μια βαφή κοκκινωπής ώχρας, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιείτο κατά τις προϊστορικές νεκρικές τελετές.
Η νέα τεχνολογία ανάγνωσης DNA, που αρχικά είχε χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη οστών Νεάντερταλ, επέτρεψε να απομονωθεί το αυθεντικό αρχαίο γενετικό υλικό του homo sapiens από τις κατοπινές μολύνσεις του (π.χ. από τους ερευνητές που άγγιξαν τα οστά). Χάρη στις νέες μεθόδους, που ανακάλυψε ο καθηγητής Πάαμπο και οι συνεργάτες του, κατέστη εφικτή η ανάγνωση του πλήρους μιτοχονδριακού γονιδιώματος του «σκελετού Μάρκινα Γκόρα».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα πορίσματα της μελέτης τους ενισχύουν την άποψη ότι υπάρχει γενετική συνέχεια ανάμεσα στους Παλαιολιθικούς κυνηγούς-συλλέκτες και στους σημερινούς κατοίκους της Ευρώπης.
Στη σφαίρα του μύθου ανήκει το σημείο «G»
Πρόσφατη μεγάλη έρευνα που πραγματοποίησε ερευνητική ομάδα από το βρετανικό King's College σε δείγμα 1800 γυναικών, θέτει υπό σοβαρή αμφισβήτηση την ύπαρξη του περιβόητου σημείου «G». Η συγγραφέας και επικεφαλής της συγκεκριμένης μελέτης Αντρέα Μπάρι δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «είναι σχετικά ανεύθυνο να ισχυριζόμαστε ότι υπάρχει μια περιοχή που η ύπαρξή της δεν έχει αποδειχθεί ενώ την ίδια στιγμή άνδρες και γυναίκες να νιώθουν πίεση εξαιτίας της».
Οι γυναίκες που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα ήταν ζεύγη μονοζυγωτικών διδύμων, γεγονός που σημαίνει ότι μοιράζονταν τα ίδια γονίδια. Όταν ερωτήθηκαν εάν έχουν σημείο «G» ένα ποσοστό της τάξης του 56% ισχυρίστηκε ότι το είχε εντοπίσει στον κόλπο τους ενώ το υπόλοιπο ποσοστό απάντησε αρνητικά. Φυσιολογικά, όπως λένε οι επιστήμονες, εάν το σημείο υπήρχε πραγματικά θα είχε αναφερθεί από όλες τις γυναίκες.
H επικεφαλής της έρευνας παραδέχτηκε ότι ήταν ιδιαίτερα αγχωμένη στην προσπάθειά της να αφαιρέσει οποιοδήποτε αίσθημα ανικανότητας και χαμηλής αυτοπεποίθησης από τις γυναίκες που φοβήθηκαν ότι δεν είχαν σημείο «G».
Οι γυναίκες που χρησιμοποιήθηκαν στην έρευνα ήταν ζεύγη μονοζυγωτικών διδύμων, γεγονός που σημαίνει ότι μοιράζονταν τα ίδια γονίδια. Όταν ερωτήθηκαν εάν έχουν σημείο «G» ένα ποσοστό της τάξης του 56% ισχυρίστηκε ότι το είχε εντοπίσει στον κόλπο τους ενώ το υπόλοιπο ποσοστό απάντησε αρνητικά. Φυσιολογικά, όπως λένε οι επιστήμονες, εάν το σημείο υπήρχε πραγματικά θα είχε αναφερθεί από όλες τις γυναίκες.
H επικεφαλής της έρευνας παραδέχτηκε ότι ήταν ιδιαίτερα αγχωμένη στην προσπάθειά της να αφαιρέσει οποιοδήποτε αίσθημα ανικανότητας και χαμηλής αυτοπεποίθησης από τις γυναίκες που φοβήθηκαν ότι δεν είχαν σημείο «G».
Jan 4, 2010
Τα δελφίνια χαρακτηρίστηκαν τα δεύτερα πιο έξυπνα πλάσματα στον πλανήτη μετά τους ανθρώπους
Τα δελφίνια χαρακτηρίστηκαν τα δεύτερα πιο έξυπνα πλάσματα στον πλανήτη μετά τους ανθρώπους και ορισμένοι επιστήμονες διατυπώνουν πλέον την τολμηρή πρόταση ότι τα συμπαθή θηλαστικά της θάλασσας είναι τόσο ικανά που πρέπει να αντιμετωπίζονται πια ως "μη ανθρώπινα πρόσωπα".
Οι μέχρι τώρα έρευνες πάνω στη συμπεριφορά των δελφινιών έχουν δείξει ότι αυτή είναι παρόμοια με την ανθρώπινη, όσον αφορά ιδίως την επικοινωνία, και υπέρτερη γενικά των χιμπατζήδων. Το συμπέρασμα αυτό υποστηρίζεται και από την ανατομική έρευνα που δείχνει ότι ο εγκέφαλος του δελφινιού έχει πολλά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την ανώτερη νοημοσύνη.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, όπως αναφέρουν οι «Τάιμς του Λονδίνου», είναι ηθικά απαράδεκτο να κρατούνται τόσο έξυπνα πλάσματα φυλακισμένα σε ενυδρεία ψυχαγωγικών πάρκων ή να φονεύονται σκοπίμως για τροφή ή κατά λάθος από τους ψαράδες.
«Πολλοί εγκέφαλοι δελφινιών είναι μεγαλύτεροι από τους δικούς μας και, αναλογικά με το μέγεθος του σώματός τους, έρχονται δεύτεροι μετά τους ανθρώπινους εγκεφάλους», δήλωσε η ζωολόγος Λόρι Μαρίνο του πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα των ΗΠΑ. Η αμερικανίδα ερευνήτρια έχει μέσω μαγνητικών τομογραφιών «χαρτογραφήσει» τους εγκεφάλους των δελφινιών και τους έχει συγκρίνει με αυτούς των άλλων πρωτευόντων (ανθρώπων και πιθήκων), αποκαλύπτοντας ότι τα δελφίνια έχουν εντυπωσιακά μεγάλη αναλογία νεοφλοιού, του εξελικτικά πιο σύγχρονου και προχωρημένου τμήματος του εγκεφάλου, στο οποίο εδράζονται οι ανώτερες νοητικές λειτουργίες. «Η νευροανατομία υποδηλώνει μια ψυχολογική συνέχεια ανάμεσα στους ανθρώπους και τα δελφίνια, πράγμα που δεν μπορεί παρά να έχει σημαντικές συνέπειες για την ηθική των σχέσεων ανθρώπων-δελφινιών», πρόσθεσε.
Εδώ και χρόνια τα δελφίνια είχαν θεωρηθεί τα εξυπνότερα ζώα μετά τον άνθρωπο, όμως ορισμένοι επιστήμονες πρόσφατα τα υποβίβασαν κάτω από τους χιμπατζήδες, καθώς μερικές έρευνες έδειξαν ότι οι εξυπνότεροι πίθηκοι μπορούν να φτάσουν τη νοημοσύνη τρίχρονων παιδιών. Πιο πρόσφατα όμως, νέες συμπεριφορικές μελέτες ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι τα δελφίνια ξεπερνάνε τους χιμπατζήδες σε εξυπνάδα και μάλιστα υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά τα δελφίνια έχουν ξεχωριστές προσωπικότητες, ισχυρή αίσθηση του εαυτού τους, ενώ μπορούν να σκεφτούν ακόμα και για το μέλλον. Επιπλέον, αποδείχτηκε ότι το ένα δελφίνι μαθαίνει από το άλλο νέες μορφές συμπεριφοράς, ένα σημείο-κλειδί για την εμφάνιση «πολιτισμού».
Η Νταϊάνα Ράις, καθηγήτρια ψυχολογίας του κολεγίου Χάντερ του πανεπιστημίου της Ν.Υόρκης, έδειξε ότι τα δελφίνια μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να τον χρησιμοποιήσουν για να δουν διάφορα μέρη του σώματός τους. Επίσης αποκάλυψε ότι τα δελφίνια μπορούν να μάθουν μια συμβολική γλώσσα.
'Αλλες έρευνες έδειξαν ότι τα δελφίνια μπορούν να λύσουν δύσκολα προβλήματα, ενώ όσα ζουν ελεύθερα στη θάλασσα, μπορούν να συνεργαστούν με τρόπους που υποδηλώνουν πολύπλοκες κοινωνικές δομές και υψηλού επιπέδου συναισθηματικές αντιδράσεις.
Οι Μαρίνο και Ράις θα παρουσιάσουν τα νέα ευρήματά τους σε μια επιστημονική συνδιάσκεψη στην Καλιφόρνια τον επόμενο μήνα και αναμένεται να καλέσουν την επιστημονική κοινότητα να αναγνωρίσει ως ανήθικη την κακομεταχείριση των δελφινιών. Στη συνδιάσκεψη θα συμμετάσχει και ο Τόμας Γουάιτ, καθηγητής ηθικής στο πανεπιστήμιο Λογιόλα του Λος 'Αντζελες, που έχει ήδη σε επιστημονικές εργασίες του υποστηρίξει ότι τα δελφίνια πρέπει να έχουν δικαιώματα και ο οποίος δήλωσε ότι «μετά και τις νέες επιστημονικές έρευνες, τα δελφίνια πρέπει να θεωρηθούν ως μη ανθρώπινα πρόσωπα, που δικαιούνται να έχουν την ηθική υπόσταση ατόμων».
Οι μέχρι τώρα έρευνες πάνω στη συμπεριφορά των δελφινιών έχουν δείξει ότι αυτή είναι παρόμοια με την ανθρώπινη, όσον αφορά ιδίως την επικοινωνία, και υπέρτερη γενικά των χιμπατζήδων. Το συμπέρασμα αυτό υποστηρίζεται και από την ανατομική έρευνα που δείχνει ότι ο εγκέφαλος του δελφινιού έχει πολλά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την ανώτερη νοημοσύνη.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, όπως αναφέρουν οι «Τάιμς του Λονδίνου», είναι ηθικά απαράδεκτο να κρατούνται τόσο έξυπνα πλάσματα φυλακισμένα σε ενυδρεία ψυχαγωγικών πάρκων ή να φονεύονται σκοπίμως για τροφή ή κατά λάθος από τους ψαράδες.
«Πολλοί εγκέφαλοι δελφινιών είναι μεγαλύτεροι από τους δικούς μας και, αναλογικά με το μέγεθος του σώματός τους, έρχονται δεύτεροι μετά τους ανθρώπινους εγκεφάλους», δήλωσε η ζωολόγος Λόρι Μαρίνο του πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα των ΗΠΑ. Η αμερικανίδα ερευνήτρια έχει μέσω μαγνητικών τομογραφιών «χαρτογραφήσει» τους εγκεφάλους των δελφινιών και τους έχει συγκρίνει με αυτούς των άλλων πρωτευόντων (ανθρώπων και πιθήκων), αποκαλύπτοντας ότι τα δελφίνια έχουν εντυπωσιακά μεγάλη αναλογία νεοφλοιού, του εξελικτικά πιο σύγχρονου και προχωρημένου τμήματος του εγκεφάλου, στο οποίο εδράζονται οι ανώτερες νοητικές λειτουργίες. «Η νευροανατομία υποδηλώνει μια ψυχολογική συνέχεια ανάμεσα στους ανθρώπους και τα δελφίνια, πράγμα που δεν μπορεί παρά να έχει σημαντικές συνέπειες για την ηθική των σχέσεων ανθρώπων-δελφινιών», πρόσθεσε.
Εδώ και χρόνια τα δελφίνια είχαν θεωρηθεί τα εξυπνότερα ζώα μετά τον άνθρωπο, όμως ορισμένοι επιστήμονες πρόσφατα τα υποβίβασαν κάτω από τους χιμπατζήδες, καθώς μερικές έρευνες έδειξαν ότι οι εξυπνότεροι πίθηκοι μπορούν να φτάσουν τη νοημοσύνη τρίχρονων παιδιών. Πιο πρόσφατα όμως, νέες συμπεριφορικές μελέτες ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι τα δελφίνια ξεπερνάνε τους χιμπατζήδες σε εξυπνάδα και μάλιστα υποστηρίζουν ότι ουσιαστικά τα δελφίνια έχουν ξεχωριστές προσωπικότητες, ισχυρή αίσθηση του εαυτού τους, ενώ μπορούν να σκεφτούν ακόμα και για το μέλλον. Επιπλέον, αποδείχτηκε ότι το ένα δελφίνι μαθαίνει από το άλλο νέες μορφές συμπεριφοράς, ένα σημείο-κλειδί για την εμφάνιση «πολιτισμού».
Η Νταϊάνα Ράις, καθηγήτρια ψυχολογίας του κολεγίου Χάντερ του πανεπιστημίου της Ν.Υόρκης, έδειξε ότι τα δελφίνια μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να τον χρησιμοποιήσουν για να δουν διάφορα μέρη του σώματός τους. Επίσης αποκάλυψε ότι τα δελφίνια μπορούν να μάθουν μια συμβολική γλώσσα.
'Αλλες έρευνες έδειξαν ότι τα δελφίνια μπορούν να λύσουν δύσκολα προβλήματα, ενώ όσα ζουν ελεύθερα στη θάλασσα, μπορούν να συνεργαστούν με τρόπους που υποδηλώνουν πολύπλοκες κοινωνικές δομές και υψηλού επιπέδου συναισθηματικές αντιδράσεις.
Οι Μαρίνο και Ράις θα παρουσιάσουν τα νέα ευρήματά τους σε μια επιστημονική συνδιάσκεψη στην Καλιφόρνια τον επόμενο μήνα και αναμένεται να καλέσουν την επιστημονική κοινότητα να αναγνωρίσει ως ανήθικη την κακομεταχείριση των δελφινιών. Στη συνδιάσκεψη θα συμμετάσχει και ο Τόμας Γουάιτ, καθηγητής ηθικής στο πανεπιστήμιο Λογιόλα του Λος 'Αντζελες, που έχει ήδη σε επιστημονικές εργασίες του υποστηρίξει ότι τα δελφίνια πρέπει να έχουν δικαιώματα και ο οποίος δήλωσε ότι «μετά και τις νέες επιστημονικές έρευνες, τα δελφίνια πρέπει να θεωρηθούν ως μη ανθρώπινα πρόσωπα, που δικαιούνται να έχουν την ηθική υπόσταση ατόμων».
Αναλύθηκε το DNA ενός Ευρωπαίου κυνηγού-συλλέκτη που έζησε πριν από 30.000 χρόνια
Γερμανοί και ρώσοι επιστήμονες κατάφεραν να αναλύσουν γενετικό υλικό (DNA) από τα υπολείμματα ενός κυνηγού-συλλέκτη που ζούσε στην Ευρώπη πριν από περίπου 30.000 χρόνια. Η μελέτη του DNA προγόνων του ανθρώπου μπορεί να φωτίσει καλύτερα την εξέλιξη του είδους μας, του «χόμο σάπιενς» (homo sapiens).
Προηγούμενες γενετικές μελέτες είχαν αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, καθώς οι επιστήμονες αδυνατούσαν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο αρχαίο DNA και στις σύγχρονες «μολύνσεις» του. Όμως η νέα μελέτη, υπό τον διάσημο ερευνητή Σβάντε Πάαμπο, επικεφαλής του αξιοσέβαστου γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, σε συνεργασία με μελετητές του Παλαιολιθικού Τμήματος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Current Biology" (Σύγχρονη Βιολογία), κατόρθωσε να ξεπεράσει τα μέχρι τώρα εμπόδια, σύμφωνα με το BBC.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν τις πιο σύγχρονες τεχνικές ανάγνωσης των γενετικών αλληλουχιών και μελέτησαν τις γενετικές πληροφορίες που είχαν πάρει από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν το 1954 στην περιοχή Κοστένσκι, στις όχθες του ποταμού Ντον της Νότιας Ρωσίας.
Οι ανασκαφές σε αυτή την περιοχή έχουν φέρει στο φως πλούσια ευρήματα από την Παλαιολιθική περίοδο (πριν από 40.000 - 10.000 χρόνια). Το DΝΑ που αναλύθηκε, προερχόταν από έναν άνδρα ηλικίας 20-25 ετών που είχε ταφεί πριν από 30.000 χρόνια περίπου. Τα υπολείμματα των οστών του, που πήραν την ονομασία «σκελετός Μάρκινα Γκόρα», ήσαν καλυμμένα με μια βαφή κοκκινωπής ώχρας, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιείτο κατά τις προϊστορικές νεκρικές τελετές.
Η νέα τεχνολογία ανάγνωσης DNA, που αρχικά είχε χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη οστών Νεάντερταλ, επέτρεψε να απομονωθεί το αυθεντικό αρχαίο γενετικό υλικό του homo sapiens από τις κατοπινές μολύνσεις του (π.χ. από τους ερευνητές που άγγιξαν τα οστά). Χάρη στις νέες μεθόδους, που ανακάλυψε ο καθηγητής Πάαμπο και οι συνεργάτες του, κατέστη εφικτή η ανάγνωση του πλήρους μιτοχονδριακού γονιδιώματος του «σκελετού Μάρκινα Γκόρα».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα πορίσματα της μελέτης τους ενισχύουν την άποψη ότι υπάρχει γενετική συνέχεια ανάμεσα στους Παλαιολιθικούς κυνηγούς-συλλέκτες και στους σημερινούς κατοίκους της Ευρώπης.
Προηγούμενες γενετικές μελέτες είχαν αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, καθώς οι επιστήμονες αδυνατούσαν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στο αρχαίο DNA και στις σύγχρονες «μολύνσεις» του. Όμως η νέα μελέτη, υπό τον διάσημο ερευνητή Σβάντε Πάαμπο, επικεφαλής του αξιοσέβαστου γερμανικού Ινστιτούτου Εξελικτικής Ανθρωπολογίας Μαξ Πλανκ στη Λειψία, σε συνεργασία με μελετητές του Παλαιολιθικού Τμήματος του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και Εθνογραφίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Current Biology" (Σύγχρονη Βιολογία), κατόρθωσε να ξεπεράσει τα μέχρι τώρα εμπόδια, σύμφωνα με το BBC.
Οι ερευνητές αξιοποίησαν τις πιο σύγχρονες τεχνικές ανάγνωσης των γενετικών αλληλουχιών και μελέτησαν τις γενετικές πληροφορίες που είχαν πάρει από ανθρώπινα υπολείμματα που βρέθηκαν το 1954 στην περιοχή Κοστένσκι, στις όχθες του ποταμού Ντον της Νότιας Ρωσίας.
Οι ανασκαφές σε αυτή την περιοχή έχουν φέρει στο φως πλούσια ευρήματα από την Παλαιολιθική περίοδο (πριν από 40.000 - 10.000 χρόνια). Το DΝΑ που αναλύθηκε, προερχόταν από έναν άνδρα ηλικίας 20-25 ετών που είχε ταφεί πριν από 30.000 χρόνια περίπου. Τα υπολείμματα των οστών του, που πήραν την ονομασία «σκελετός Μάρκινα Γκόρα», ήσαν καλυμμένα με μια βαφή κοκκινωπής ώχρας, που πιστεύεται ότι χρησιμοποιείτο κατά τις προϊστορικές νεκρικές τελετές.
Η νέα τεχνολογία ανάγνωσης DNA, που αρχικά είχε χρησιμοποιηθεί για τη μελέτη οστών Νεάντερταλ, επέτρεψε να απομονωθεί το αυθεντικό αρχαίο γενετικό υλικό του homo sapiens από τις κατοπινές μολύνσεις του (π.χ. από τους ερευνητές που άγγιξαν τα οστά). Χάρη στις νέες μεθόδους, που ανακάλυψε ο καθηγητής Πάαμπο και οι συνεργάτες του, κατέστη εφικτή η ανάγνωση του πλήρους μιτοχονδριακού γονιδιώματος του «σκελετού Μάρκινα Γκόρα».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, τα πορίσματα της μελέτης τους ενισχύουν την άποψη ότι υπάρχει γενετική συνέχεια ανάμεσα στους Παλαιολιθικούς κυνηγούς-συλλέκτες και στους σημερινούς κατοίκους της Ευρώπης.
Dec 22, 2009
Λύθηκε το μυστήριο της "χρυσής αναλογίας";
Τόσο στη φύση, όσο και στα έργα των ανθρώπων, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης και σε όλες τις εποχές, ορισμένα σχήματα έχουν προτιμηθεί από άλλα, επειδή θεωρούνται πιο ελκυστικά και αισθητικά τέλεια. Αυτό που έχουν κοινό ο Παρθενών των Αθηνών, οι Πυραμίδες της Αιγύπτου, η Μόνα Λίζα του ντα Βίντσι και (για να γίνουμε λίγο ασεβείς) το κεφάλι του Τζορτζ Κλούνεϊ, είναι η λεγόμενη "χρυσή αναλογία", μια μαθηματική αναλογία που διαχρονικά και υποσυνείδητα, για κάποιο λόγο, ευχαριστεί το ανθρώπινο μάτι.
Η χρυσή αναλογία ή θεϊκή αναλογία ή χρυσή τομή (η αναλογία που ισούται περίπου με 1:1,618), η οποία χοντρικά απεικονίζεται στις διαστάσεις μιας τηλεοπτικής ή κινηματογραφικής οθόνης (πράγμα καθόλου τυχαίο), έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική, ενώ συναντάται και στη φύση.
Τώρα, ένας μαθηματικός, ο καθηγητής 'Αντριαν Μπέτζαν του πανεπιστημίου Ντιουκ των ΗΠΑ, ο οποίος δημοσίευσε σχετική επιστημονική εργασία στο "International Journal of Design and Nature and Ecodynamics" (Διεθνές Περιοδικό Σχεδιασμού και Φύσης και Οικοδυναμικής), σύμφωνα με τη βρετανική "Ιντεπέντεντ", πιστεύει ότι βρήκε την αιτία για την γοητεία που ασκεί η συγκεκριμένη αναλογία.
Όπως πιστεύει, η ενστικτώδης προτίμηση του ανθρώπου για σχήματα με αυτή την αναλογία, οφείλεται στο ότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι πιο εύκολο από κάθε άλλη αναλογία για το μάτι και τον εγκέφαλο του ανθρώπου να αποτυπώσουν μια εικόνα σε όλες τις σημαντικές λεπτομέρειές της, κάτι που εξηγείται από την εξελικτική προϊστορία των προγόνων μας. Με άλλα λόγια, η χρυσή αναλογία είναι το πιο αποτελεσματικό σχήμα για το οπτικό "σκανάρισμα" από τον εγκέφαλό μας. Σύμφωνα με τον ερευνητή, χάρη στη χρυσή αναλογία, το μάτι μπορεί να συλλάβει περισσότερες πληροφορίες σε πολύ πιο σύντομο χρόνο (έως και πέντε φορές ταχύτερα).
Ο Μπάτζαν έχει από το 1996 έχει εφεύρει έναν μαθηματικό νόμο, που ισχυρίζεται ότι περιγράφει πώς δημιουργούνται τα διάφορα σχέδια στη φύση, από τη ροή των υδάτων στα δέλτα των ποταμών μέχρι τις διακλαδώσεις των αεραγωγών στους πνεύμονες, με βάση μια ενιαία αρχή: την ολοένα μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα της κίνησης και της ροής του νερού, του αέρα, του αίματος, ακόμα και των ατόμων μέσα σε ένα πλήθος.
Όπως υποστηρίζει, η όραση επίσης υπόκειται στον ίδιο νόμο της αυξημένης αποτελεσματικότητας, όσον αφορά την ταχύτερη ροή των πληροφοριών από τον έξω κόσμο στο μάτι μας και από εκεί στον εγκέφαλό μας. Και το κατ' εξοχήν σχήμα που βοηθά σε αυτό, όπως λέει, είναι η χρυσή αναλογία. Από βιολογική άποψη, ο "νόμος" αυτός ισχύει στα ζώα και σταδιακά τέθηκε σε εφαρμογή και στους προγόνους των ανθρώπων, όταν κυνηγούσαν ζώα και μάζευαν τροφές από το δάσος ή επέλεγαν συντρόφους.
Κάπως έτσι, κατά τον Μπάτζαν, το μάτι ευχαριστιέται σήμερα ιδιαίτερα να βλέπει ένα οριζόντιο παραλληλόγραμμο στο οποίο η οριζόντια πλευρά είναι περίπου μιάμιση φορά μεγαλύτερη από την κάθετη και, γενικότερα, μια τέτοια αναλογία επεκράτησε στη ζωή και τον πολιτισμό των ανθρώπων, με συνέπεια, μεταξύ άλλων, πρόσωπα που αντανακλούν αυτή την αναλογία να είναι πιο ελκυστικά από τα άλλα.
Η χρυσή αναλογία ή θεϊκή αναλογία ή χρυσή τομή (η αναλογία που ισούται περίπου με 1:1,618), η οποία χοντρικά απεικονίζεται στις διαστάσεις μιας τηλεοπτικής ή κινηματογραφικής οθόνης (πράγμα καθόλου τυχαίο), έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική, ενώ συναντάται και στη φύση.
Τώρα, ένας μαθηματικός, ο καθηγητής 'Αντριαν Μπέτζαν του πανεπιστημίου Ντιουκ των ΗΠΑ, ο οποίος δημοσίευσε σχετική επιστημονική εργασία στο "International Journal of Design and Nature and Ecodynamics" (Διεθνές Περιοδικό Σχεδιασμού και Φύσης και Οικοδυναμικής), σύμφωνα με τη βρετανική "Ιντεπέντεντ", πιστεύει ότι βρήκε την αιτία για την γοητεία που ασκεί η συγκεκριμένη αναλογία.
Όπως πιστεύει, η ενστικτώδης προτίμηση του ανθρώπου για σχήματα με αυτή την αναλογία, οφείλεται στο ότι, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι πιο εύκολο από κάθε άλλη αναλογία για το μάτι και τον εγκέφαλο του ανθρώπου να αποτυπώσουν μια εικόνα σε όλες τις σημαντικές λεπτομέρειές της, κάτι που εξηγείται από την εξελικτική προϊστορία των προγόνων μας. Με άλλα λόγια, η χρυσή αναλογία είναι το πιο αποτελεσματικό σχήμα για το οπτικό "σκανάρισμα" από τον εγκέφαλό μας. Σύμφωνα με τον ερευνητή, χάρη στη χρυσή αναλογία, το μάτι μπορεί να συλλάβει περισσότερες πληροφορίες σε πολύ πιο σύντομο χρόνο (έως και πέντε φορές ταχύτερα).
Ο Μπάτζαν έχει από το 1996 έχει εφεύρει έναν μαθηματικό νόμο, που ισχυρίζεται ότι περιγράφει πώς δημιουργούνται τα διάφορα σχέδια στη φύση, από τη ροή των υδάτων στα δέλτα των ποταμών μέχρι τις διακλαδώσεις των αεραγωγών στους πνεύμονες, με βάση μια ενιαία αρχή: την ολοένα μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα της κίνησης και της ροής του νερού, του αέρα, του αίματος, ακόμα και των ατόμων μέσα σε ένα πλήθος.
Όπως υποστηρίζει, η όραση επίσης υπόκειται στον ίδιο νόμο της αυξημένης αποτελεσματικότητας, όσον αφορά την ταχύτερη ροή των πληροφοριών από τον έξω κόσμο στο μάτι μας και από εκεί στον εγκέφαλό μας. Και το κατ' εξοχήν σχήμα που βοηθά σε αυτό, όπως λέει, είναι η χρυσή αναλογία. Από βιολογική άποψη, ο "νόμος" αυτός ισχύει στα ζώα και σταδιακά τέθηκε σε εφαρμογή και στους προγόνους των ανθρώπων, όταν κυνηγούσαν ζώα και μάζευαν τροφές από το δάσος ή επέλεγαν συντρόφους.
Κάπως έτσι, κατά τον Μπάτζαν, το μάτι ευχαριστιέται σήμερα ιδιαίτερα να βλέπει ένα οριζόντιο παραλληλόγραμμο στο οποίο η οριζόντια πλευρά είναι περίπου μιάμιση φορά μεγαλύτερη από την κάθετη και, γενικότερα, μια τέτοια αναλογία επεκράτησε στη ζωή και τον πολιτισμό των ανθρώπων, με συνέπεια, μεταξύ άλλων, πρόσωπα που αντανακλούν αυτή την αναλογία να είναι πιο ελκυστικά από τα άλλα.
Τα δημητριακά είναι πολύ παλαιότερα από ό,τι νόμιζαν οι επιστήμονες
Το ξεκίνημα της μέρας με ένα μπολ δημητριακών είναι τελικά πολύ παλαιότερη ανθρώπινη συνήθεια, από ό,τι θεωρούσαν μέχρι τώρα οι επιστήμονες, έχοντας παρελθόν άνω των 100.000 ετών, σύμφωνα με μια νέα καναδική επιστημονική έρευνα.
Η έρευνα, με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Τζούλιο Μερκάντερ του πανεπιστημίου του Κάλγκαρι, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, δείχνει ότι η κατανάλωση άγριων δημητριακών από τους προϊστορικούς κυνηγούς και συλλέκτες είναι πολύ πιο αρχαία σε σχέση με τις μέχρι σήμερα εκτιμήσεις των επιστημόνων.
Οι καναδοί ερευνητές βρήκαν τα αρχαιότερα δείγματα ευρείας κατανάλωσης δημητριακών και ριζών σε ένα βαθύ ασβεστολιθικό σπήλαιο, κοντά στη λίμνη Νιάσα, στα υψίπεδα της βόρειας Μοζαμβίκης στην Αφρική. Στην περιοχή αυτή ανακαλύφθηκαν δεκάδες λίθινα εργαλεία, οστά ζώων και υπολείμματα φυτικών τροφών που χρονολογούνται πριν από τουλάχιστον 105.000 χρόνια.
Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως χιλιάδες κόκκους άμυλου πάνω σε λίθινα εργαλεία αλέσματος και απόξεσης, που δείχνουν ότι οι πρόγονοί μας έφερναν στο σπήλαιο και κατεργάζονταν άγριο σόργο (τον πρόγονο του βασικού δημητριακού που μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται ευρέως στην Αφρική). Αυτό, κατά τον Μερκάντερ, συνέβαινε κατά τη Μέση Λίθινη Εποχή, όταν, όπως μέχρι τώρα πιστευόταν, υποτίθεται ότι οι άνθρωποι βασικά ζούσαν με συλλογή ριζών, φρούτων και καρπών. Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι μέχρι την ύστερη Πλειστόκαινο εποχή, που τελείωσε πριν περίπου 12.000 χρόνια, οι άνθρωποι αγνοούσαν τα δημητριακά ή τα απέφευγαν, επειδή δεν μπορούσαν να τα κατεργαστούν για να τα φάνε.
Η ανακάλυψη ότι η διατροφή των ανθρώπων εκείνων περιείχε και δημητριακά (το 90% περίπου των κόκκων που ανακαλύφθηκαν στο σπήλαιο της Μοζαμβίκης, προέρχονταν από σόργο), θεωρείται σημαντικό βήμα στην ανθρώπινη εξέλιξη, λόγω της τεχνικής πολυπλοκότητας και της μαγειρικής γνώσης που απαιτούνται για να μετατραπούν οι κόκκοι των δημητριακών σε εδώδιμες τροφές.
Η έρευνα, με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Τζούλιο Μερκάντερ του πανεπιστημίου του Κάλγκαρι, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, δείχνει ότι η κατανάλωση άγριων δημητριακών από τους προϊστορικούς κυνηγούς και συλλέκτες είναι πολύ πιο αρχαία σε σχέση με τις μέχρι σήμερα εκτιμήσεις των επιστημόνων.
Οι καναδοί ερευνητές βρήκαν τα αρχαιότερα δείγματα ευρείας κατανάλωσης δημητριακών και ριζών σε ένα βαθύ ασβεστολιθικό σπήλαιο, κοντά στη λίμνη Νιάσα, στα υψίπεδα της βόρειας Μοζαμβίκης στην Αφρική. Στην περιοχή αυτή ανακαλύφθηκαν δεκάδες λίθινα εργαλεία, οστά ζώων και υπολείμματα φυτικών τροφών που χρονολογούνται πριν από τουλάχιστον 105.000 χρόνια.
Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως χιλιάδες κόκκους άμυλου πάνω σε λίθινα εργαλεία αλέσματος και απόξεσης, που δείχνουν ότι οι πρόγονοί μας έφερναν στο σπήλαιο και κατεργάζονταν άγριο σόργο (τον πρόγονο του βασικού δημητριακού που μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται ευρέως στην Αφρική). Αυτό, κατά τον Μερκάντερ, συνέβαινε κατά τη Μέση Λίθινη Εποχή, όταν, όπως μέχρι τώρα πιστευόταν, υποτίθεται ότι οι άνθρωποι βασικά ζούσαν με συλλογή ριζών, φρούτων και καρπών. Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι μέχρι την ύστερη Πλειστόκαινο εποχή, που τελείωσε πριν περίπου 12.000 χρόνια, οι άνθρωποι αγνοούσαν τα δημητριακά ή τα απέφευγαν, επειδή δεν μπορούσαν να τα κατεργαστούν για να τα φάνε.
Η ανακάλυψη ότι η διατροφή των ανθρώπων εκείνων περιείχε και δημητριακά (το 90% περίπου των κόκκων που ανακαλύφθηκαν στο σπήλαιο της Μοζαμβίκης, προέρχονταν από σόργο), θεωρείται σημαντικό βήμα στην ανθρώπινη εξέλιξη, λόγω της τεχνικής πολυπλοκότητας και της μαγειρικής γνώσης που απαιτούνται για να μετατραπούν οι κόκκοι των δημητριακών σε εδώδιμες τροφές.
Τα δημητριακά είναι πολύ παλαιότερα από ό,τι νόμιζαν οι επιστήμονες
Το ξεκίνημα της μέρας με ένα μπολ δημητριακών είναι τελικά πολύ παλαιότερη ανθρώπινη συνήθεια, από ό,τι θεωρούσαν μέχρι τώρα οι επιστήμονες, έχοντας παρελθόν άνω των 100.000 ετών, σύμφωνα με μια νέα καναδική επιστημονική έρευνα.
Η έρευνα, με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Τζούλιο Μερκάντερ του πανεπιστημίου του Κάλγκαρι, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, δείχνει ότι η κατανάλωση άγριων δημητριακών από τους προϊστορικούς κυνηγούς και συλλέκτες είναι πολύ πιο αρχαία σε σχέση με τις μέχρι σήμερα εκτιμήσεις των επιστημόνων.
Οι καναδοί ερευνητές βρήκαν τα αρχαιότερα δείγματα ευρείας κατανάλωσης δημητριακών και ριζών σε ένα βαθύ ασβεστολιθικό σπήλαιο, κοντά στη λίμνη Νιάσα, στα υψίπεδα της βόρειας Μοζαμβίκης στην Αφρική. Στην περιοχή αυτή ανακαλύφθηκαν δεκάδες λίθινα εργαλεία, οστά ζώων και υπολείμματα φυτικών τροφών που χρονολογούνται πριν από τουλάχιστον 105.000 χρόνια.
Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως χιλιάδες κόκκους άμυλου πάνω σε λίθινα εργαλεία αλέσματος και απόξεσης, που δείχνουν ότι οι πρόγονοί μας έφερναν στο σπήλαιο και κατεργάζονταν άγριο σόργο (τον πρόγονο του βασικού δημητριακού που μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται ευρέως στην Αφρική). Αυτό, κατά τον Μερκάντερ, συνέβαινε κατά τη Μέση Λίθινη Εποχή, όταν, όπως μέχρι τώρα πιστευόταν, υποτίθεται ότι οι άνθρωποι βασικά ζούσαν με συλλογή ριζών, φρούτων και καρπών. Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι μέχρι την ύστερη Πλειστόκαινο εποχή, που τελείωσε πριν περίπου 12.000 χρόνια, οι άνθρωποι αγνοούσαν τα δημητριακά ή τα απέφευγαν, επειδή δεν μπορούσαν να τα κατεργαστούν για να τα φάνε.
Η ανακάλυψη ότι η διατροφή των ανθρώπων εκείνων περιείχε και δημητριακά (το 90% περίπου των κόκκων που ανακαλύφθηκαν στο σπήλαιο της Μοζαμβίκης, προέρχονταν από σόργο), θεωρείται σημαντικό βήμα στην ανθρώπινη εξέλιξη, λόγω της τεχνικής πολυπλοκότητας και της μαγειρικής γνώσης που απαιτούνται για να μετατραπούν οι κόκκοι των δημητριακών σε εδώδιμες τροφές.
Η έρευνα, με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Τζούλιο Μερκάντερ του πανεπιστημίου του Κάλγκαρι, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, δείχνει ότι η κατανάλωση άγριων δημητριακών από τους προϊστορικούς κυνηγούς και συλλέκτες είναι πολύ πιο αρχαία σε σχέση με τις μέχρι σήμερα εκτιμήσεις των επιστημόνων.
Οι καναδοί ερευνητές βρήκαν τα αρχαιότερα δείγματα ευρείας κατανάλωσης δημητριακών και ριζών σε ένα βαθύ ασβεστολιθικό σπήλαιο, κοντά στη λίμνη Νιάσα, στα υψίπεδα της βόρειας Μοζαμβίκης στην Αφρική. Στην περιοχή αυτή ανακαλύφθηκαν δεκάδες λίθινα εργαλεία, οστά ζώων και υπολείμματα φυτικών τροφών που χρονολογούνται πριν από τουλάχιστον 105.000 χρόνια.
Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως χιλιάδες κόκκους άμυλου πάνω σε λίθινα εργαλεία αλέσματος και απόξεσης, που δείχνουν ότι οι πρόγονοί μας έφερναν στο σπήλαιο και κατεργάζονταν άγριο σόργο (τον πρόγονο του βασικού δημητριακού που μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται ευρέως στην Αφρική). Αυτό, κατά τον Μερκάντερ, συνέβαινε κατά τη Μέση Λίθινη Εποχή, όταν, όπως μέχρι τώρα πιστευόταν, υποτίθεται ότι οι άνθρωποι βασικά ζούσαν με συλλογή ριζών, φρούτων και καρπών. Οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι μέχρι την ύστερη Πλειστόκαινο εποχή, που τελείωσε πριν περίπου 12.000 χρόνια, οι άνθρωποι αγνοούσαν τα δημητριακά ή τα απέφευγαν, επειδή δεν μπορούσαν να τα κατεργαστούν για να τα φάνε.
Η ανακάλυψη ότι η διατροφή των ανθρώπων εκείνων περιείχε και δημητριακά (το 90% περίπου των κόκκων που ανακαλύφθηκαν στο σπήλαιο της Μοζαμβίκης, προέρχονταν από σόργο), θεωρείται σημαντικό βήμα στην ανθρώπινη εξέλιξη, λόγω της τεχνικής πολυπλοκότητας και της μαγειρικής γνώσης που απαιτούνται για να μετατραπούν οι κόκκοι των δημητριακών σε εδώδιμες τροφές.
Subscribe to:
Posts (Atom)