Ο φωτισμός που υπάρχει σε ένα χώρο ασκεί μια υποσυνείδητη αλλά υπαρκτή επίδραση στη γεύση που μας αφήνουν τα κρασιά, αλλά και στο πόσο είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε γι' αυτά, σύμφωνα με μια νέα γερμανική επιστημονική έρευνα.
Οι ερευνητές από το Ινστιτούτο Ψυχολογίας του πανεπιστημίου Γιοχάνες Γκούτενμπεργκ του Μάιντς, σε εργασία τους στο "Journal of Sensory Studies" (Περιοδικό Αισθητηριακών Μελετών), παρουσιάζουν έρευνα σε περίπου 500 εθελοντές, από τους οποίους ζητήθηκε να δοκιμάσουν ένα συγκεκριμένο κρασί υπό διαφορετικές συνθήκες φωτισμού στον χώρο γύρω τους και να δηλώσουν πώς τους φάνηκε η γεύση του κρασιού και πόσα χρήματα ήσαν διατεθειμένοι να πληρώσουν για να το αγοράσουν.
Η έρευνα έδειξε ότι το κρασί "βαθμολογήθηκε" με καλύτερη γεύση, όταν εκτίθετο υπό ερυθρό ή μπλε φωτισμό από ό,τι όταν ο φωτισμός γύρω από το κρασί προερχόταν από πράσινο ή λευκό φως. Μάλιστα, οι ίδιοι άνθρωποι εμφανίστηκαν πρόθυμοι να πληρώσουν παραπάνω (τουλάχιστον ένα ευρώ) για το μπουκάλι κρασιού που λουζόταν στο κόκκινο φως σε σχέση με το πράσινο φως (ευχάριστα νέα για τους Ολυμπιακούς!).
Σύμφωνα με τον υπεύθυνο της έρευνας δρα Ντάνιελ Όμπερφελντ-Τουίστελ, ήταν ήδη γνωστό ότι το χρώμα ενός ποτού μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που το γευόμαστε. Η νέα έρευνα έδειξε ότι ανάλογο αποτέλεσμα έχει και ο φωτισμός, για παράδειγμα σε ένα εστιατόριο. Μια ερμηνεία γι' αυτό είναι ότι ο ευχάριστος φωτισμός υποσυνείδητα οδηγεί το νου να αντιληφθεί και το κρασί σαν πιο ευχάριστο.
Σύμφωνα με τις πειραματικές γευσιγνωσίες υπό διαφορετικούς φωτισμούς, το κρασί γίνεται αντιληπτό από τους ανθρώπους περίπου ως μιάμιση φορά πιο γλυκό, όταν περιβάλλεται από κόκκινο φως σε σχέση με λευκό ή πράσινο. Επίσης το κόκκινο φως αυξάνει περισσότερο τη φρουτώδη γεύση του κρασιού.
Οι ερευνητές συμπεραίνουν ότι οι ακραίες συνθήκες φωτισμού που επικρατούν σε ορισμένα μπαρ, αναμφίβολα επηρεάζουν τον τρόπο που οι πελάτες γεύονται τα ποτά τους, πέρα από την επίδραση που έχει το χρώμα του ίδιου του ποτού στη γεύση. Παράλληλα, συνιστούν ότι οι σοβαρές γευσιγνωσίες κρασιών πρέπει να γίνονται με ουδέτερο φωτισμό για να μην αλλοιώνεται το αποτέλεσμα.
Οι γερμανοί επιστήμονες σχεδιάζουν περαιτέρω έρευνες για την καλύτερη κατανόηση της σχέσης φωτισμού-γεύσης.
Dec 11, 2009
Βρέθηκε γονίδιο στα ποντίκια που καθορίζει τη σεξουλική ταυτότητα
Η ατελείωτη μάχη των φύλων δεν διεξάγεται μόνο έξω από μας αλλά και μέσα στο εσωτερικό του κάθε οργανισμού, καθώς η διαφορά ανάμεσα στο θηλυκό και το αρσενικό είναι τελικά πολύ μικρότερη από ό,τι θα νόμιζε κανείς, τουλάχιστον στο κυτταρικό επίπεδο. Ευρωπαίοι επιστήμονες ανακάλυψαν τον τρόπο να μετατρέπουν (σε ποντίκια κατ' αρχήν) τα κύτταρα των ωοθηκών σε κύτταρα όρχεων απλώς και μόνο με την απενεργοποίηση ενός γονιδίου.
Η ιστορική ανακάλυψη, που παρουσιάστηκε στο βιολογικό περιοδικό "Cell" (Κύτταρο), έγινε από ερευνητές υπό τον βιολόγο Ματίας Τράιερ του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας. Ίσως βοηθήσει τους επιστήμονες να καταλάβουν καλύτερα τις διαταραχές της σεξουαλικής ταυτότητας, αλλά και γιατί μερικές γυναίκες φθάνουν πιο γρήγορα στην εμμηνόπαυση λόγω προβληματικών ωοθηκών, σύμφωνα με το "Science" και τις βρετανικές "Ιντεπέντεντ" και "Τάιμς του Λονδίνου".
Οι ερευνητές απενεργοποίησαν ένα συγκεκριμένο γονίδιο (FoxL2), που ήταν ήδη γνωστό ότι είναι σημαντικό για τα κύτταρα των ωοθηκών, και τότε διαπίστωσαν μια απρόσμενη και δραματική αλλαγή στο θηλυκό ποντίκι, καθώς μέσα σε τρεις εβδομάδες οι ωοθήκες του γέμισαν με κυτταρικές δομές παρόμοιες με αυτές στον ιστό των όρχεων. Ο προσεκτικότερος έλεγχος απέδειξε ότι όντως τα κύτταρα των ωοθηκών είχαν αποκτήσει όλα τα χαρακτηριστικά των κυττάρων των όρχεων, παράγοντας μάλιστα επίπεδα τεστοστερόνης τυπικά για ένα ενήλικο αρσενικό (όχι όμως και σπέρμα).
Αυτό συμβαίνει επειδή όταν "σβήνει" το γονίδιο FoxL2, ένα άλλο γονίδιο (το Sox9) είναι ελεύθερο πια να "πάρει το πάνω χέρι" και να μετατρέψει τα "θηλυκά" κύτταρα σε "αρσενικά". Η γενετική επέμβαση ("αλλαγή φύλου") δεν είχε παρενέργειες για τα ποντίκια, ούτε επηρέασε τη διάρκεια ζωής τους.
Η πρωτοποριακή έρευνα δείχνει ότι η ενήλικη γονάδα, δηλαδή ο γεννητικός αδένας (ωοθήκη ή όρχις) έχει τελικά αξιοσημείωτη "πλαστικότητα". Η μέχρι τώρα αντίληψη -ουσιαστικά ένα από τα βασικά δόγματα της βιολογίας- ήταν ότι το φύλο καθορίζεται από τη γέννηση, καθώς ήδη κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης υπάρχουν πολλοί αμοιβαία επικαλυπτόμενοι και ενισχυόμενοι γενετικοί και βιοχημικοί μηχανισμοί που ξεχωρίζουν τα δύο φύλα και διατηρούν σταθερά έναν οργανισμό αρσενικό ή θηλυκό.
Όμως, αντίθετα, η νέα έρευνα δείχνει ότι η διαφοροποίηση των δύο φύλων δεν είναι τόσο τελεσίδικη, καθώς η αλλαγή ενός γονιδίου και συνεπώς του επιπέδου της πρωτεΐνης που αυτό ρυθμίζει, είναι αρκετή για να πυροδοτήσει μια δραματική αλλαγή φύλου (έστω και μερική) ακόμα και σε ένα ενήλικο οργανισμό. Με άλλα λόγια, το να είναι ένας οργανισμός αρσενικός ή θηλυκός, δεν είναι μια μόνιμη και αμετάβλητη κατάσταση, αλλά κάτι που πρέπει συνεχώς να συντηρείται στο ενήλικο σώμα, μέσα από μια συνεχή αλληλεπίδραση γονιδίων που συντηρούν το "στάτους κβο" - ή το ανατρέπουν!
Αν και η έρευνα έγινε σε ποντίκια, σύμφωνα με τους ερευνητές, έχει ισχύ και για τους ανθρώπους, αφού τα δύο κρίσιμα γονίδια υπάρχουν σε όλα τα θηλαστικά. Σύμφωνα με τον δρα Τράιερ, τα γονίδια FoxL2 και Sox9 υπάρχουν σε όλα τα σπονδυλωτά και, κατά κάποιο τρόπο, αποτελούν ένα βιολογικό δίδυμο "γιν-γιανγκ" που διατηρεί μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στα δύο φύλα, η οποία όμως θα μπορούσε να διαταραχθεί με μια γενετική παρέμβαση. Ορισμένα ψάρια είναι ήδη γνωστό ότι μπορούν να αλλάζουν το φύλο τους ακόμα και όταν είναι ενήλικα -και ίσως η νέα έρευνα εξηγεί με ποιο μηχανισμό αυτό συμβαίνει.
Μια άλλη ομάδα ερευνητών, υπό τον βιολόγο Ρόμπιν Λάβελ-Μπατζ του Εθνικού Ινστιτούτου Ιατρικών Ερευνών του Λονδίνου, σύμφωνα με το "Science", ήδη έρευνά την αντίστροφη δυνατότητα: την μετατροπή αρσενικών κυττάρων σε θηλυκά μέσω ανάλογης παρέμβασης στα γονίδια - κάτι που, αν καταστεί εφικτό, θα εξαλείψει σε μεγάλο βαθμό την ανάγκη για εγχειρίσεις αλλαγής φύλου ή θα βελτιώσει τις θεραπείες για τα παιδιά που γεννιούνται με ανάμικτο φύλο.
Η νέα ανακάλυψη μπορεί ίσως να ρίξει φως και σε ορισμένα βιολογικά μυστήρια, όπως γιατί ορισμένες γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση αναπτύσσουν ανδρικά χαρακτηριστικά, όπως βαθύτερη φωνή και τρίχες στο πρόσωπο ή, ακόμα, γιατί μερικοί άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι με το φύλο που γεννήθηκαν και καταφεύγουν σε ορμονοθεραπείες και αλλαγή φύλου.
Πάντως, όπως είπαν οι επιστήμονες, θα χρειαστεί ακόμα πολύς χρόνος μέχρι η νέα τεχνική να έχει πρακτική εφαρμογή για τους ανθρώπους - όσους ενδιαφέρονται τέλος πάντων.
Η ιστορική ανακάλυψη, που παρουσιάστηκε στο βιολογικό περιοδικό "Cell" (Κύτταρο), έγινε από ερευνητές υπό τον βιολόγο Ματίας Τράιερ του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας στη Χαϊδελβέργη της Γερμανίας. Ίσως βοηθήσει τους επιστήμονες να καταλάβουν καλύτερα τις διαταραχές της σεξουαλικής ταυτότητας, αλλά και γιατί μερικές γυναίκες φθάνουν πιο γρήγορα στην εμμηνόπαυση λόγω προβληματικών ωοθηκών, σύμφωνα με το "Science" και τις βρετανικές "Ιντεπέντεντ" και "Τάιμς του Λονδίνου".
Οι ερευνητές απενεργοποίησαν ένα συγκεκριμένο γονίδιο (FoxL2), που ήταν ήδη γνωστό ότι είναι σημαντικό για τα κύτταρα των ωοθηκών, και τότε διαπίστωσαν μια απρόσμενη και δραματική αλλαγή στο θηλυκό ποντίκι, καθώς μέσα σε τρεις εβδομάδες οι ωοθήκες του γέμισαν με κυτταρικές δομές παρόμοιες με αυτές στον ιστό των όρχεων. Ο προσεκτικότερος έλεγχος απέδειξε ότι όντως τα κύτταρα των ωοθηκών είχαν αποκτήσει όλα τα χαρακτηριστικά των κυττάρων των όρχεων, παράγοντας μάλιστα επίπεδα τεστοστερόνης τυπικά για ένα ενήλικο αρσενικό (όχι όμως και σπέρμα).
Αυτό συμβαίνει επειδή όταν "σβήνει" το γονίδιο FoxL2, ένα άλλο γονίδιο (το Sox9) είναι ελεύθερο πια να "πάρει το πάνω χέρι" και να μετατρέψει τα "θηλυκά" κύτταρα σε "αρσενικά". Η γενετική επέμβαση ("αλλαγή φύλου") δεν είχε παρενέργειες για τα ποντίκια, ούτε επηρέασε τη διάρκεια ζωής τους.
Η πρωτοποριακή έρευνα δείχνει ότι η ενήλικη γονάδα, δηλαδή ο γεννητικός αδένας (ωοθήκη ή όρχις) έχει τελικά αξιοσημείωτη "πλαστικότητα". Η μέχρι τώρα αντίληψη -ουσιαστικά ένα από τα βασικά δόγματα της βιολογίας- ήταν ότι το φύλο καθορίζεται από τη γέννηση, καθώς ήδη κατά τη διάρκεια της εμβρυϊκής ανάπτυξης υπάρχουν πολλοί αμοιβαία επικαλυπτόμενοι και ενισχυόμενοι γενετικοί και βιοχημικοί μηχανισμοί που ξεχωρίζουν τα δύο φύλα και διατηρούν σταθερά έναν οργανισμό αρσενικό ή θηλυκό.
Όμως, αντίθετα, η νέα έρευνα δείχνει ότι η διαφοροποίηση των δύο φύλων δεν είναι τόσο τελεσίδικη, καθώς η αλλαγή ενός γονιδίου και συνεπώς του επιπέδου της πρωτεΐνης που αυτό ρυθμίζει, είναι αρκετή για να πυροδοτήσει μια δραματική αλλαγή φύλου (έστω και μερική) ακόμα και σε ένα ενήλικο οργανισμό. Με άλλα λόγια, το να είναι ένας οργανισμός αρσενικός ή θηλυκός, δεν είναι μια μόνιμη και αμετάβλητη κατάσταση, αλλά κάτι που πρέπει συνεχώς να συντηρείται στο ενήλικο σώμα, μέσα από μια συνεχή αλληλεπίδραση γονιδίων που συντηρούν το "στάτους κβο" - ή το ανατρέπουν!
Αν και η έρευνα έγινε σε ποντίκια, σύμφωνα με τους ερευνητές, έχει ισχύ και για τους ανθρώπους, αφού τα δύο κρίσιμα γονίδια υπάρχουν σε όλα τα θηλαστικά. Σύμφωνα με τον δρα Τράιερ, τα γονίδια FoxL2 και Sox9 υπάρχουν σε όλα τα σπονδυλωτά και, κατά κάποιο τρόπο, αποτελούν ένα βιολογικό δίδυμο "γιν-γιανγκ" που διατηρεί μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στα δύο φύλα, η οποία όμως θα μπορούσε να διαταραχθεί με μια γενετική παρέμβαση. Ορισμένα ψάρια είναι ήδη γνωστό ότι μπορούν να αλλάζουν το φύλο τους ακόμα και όταν είναι ενήλικα -και ίσως η νέα έρευνα εξηγεί με ποιο μηχανισμό αυτό συμβαίνει.
Μια άλλη ομάδα ερευνητών, υπό τον βιολόγο Ρόμπιν Λάβελ-Μπατζ του Εθνικού Ινστιτούτου Ιατρικών Ερευνών του Λονδίνου, σύμφωνα με το "Science", ήδη έρευνά την αντίστροφη δυνατότητα: την μετατροπή αρσενικών κυττάρων σε θηλυκά μέσω ανάλογης παρέμβασης στα γονίδια - κάτι που, αν καταστεί εφικτό, θα εξαλείψει σε μεγάλο βαθμό την ανάγκη για εγχειρίσεις αλλαγής φύλου ή θα βελτιώσει τις θεραπείες για τα παιδιά που γεννιούνται με ανάμικτο φύλο.
Η νέα ανακάλυψη μπορεί ίσως να ρίξει φως και σε ορισμένα βιολογικά μυστήρια, όπως γιατί ορισμένες γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση αναπτύσσουν ανδρικά χαρακτηριστικά, όπως βαθύτερη φωνή και τρίχες στο πρόσωπο ή, ακόμα, γιατί μερικοί άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι με το φύλο που γεννήθηκαν και καταφεύγουν σε ορμονοθεραπείες και αλλαγή φύλου.
Πάντως, όπως είπαν οι επιστήμονες, θα χρειαστεί ακόμα πολύς χρόνος μέχρι η νέα τεχνική να έχει πρακτική εφαρμογή για τους ανθρώπους - όσους ενδιαφέρονται τέλος πάντων.
Dec 9, 2009
Ανδρες και γυναίκες ψωνίζουν με διαφορετικό τρόπο
Αν οι γυναίκες περνάνε ώρες ατελείωτες σε ψώνια στα καταστήματα, μπαινοβγαίνοντας από το ένα στο άλλο και δοκιμάζοντας (εκτός από ρούχα) την υπομονή των ανδρών, οι οποίοι συνήθως αρκούνται σε σύντομης διάρκειας "καταδρομικού στιλ" επισκέψεις στα μαγαζιά, αυτό οφείλεται στο διαφορετικό εξελικτικό παρελθόν τους, που φθάνει στην εποχή των κυνηγών-συλλεκτών, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Η έρευνα έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, υπό τον καθηγητή Ντάνιελ Κρούγκερ, και δημοσιεύεται στο "Journal of Social, Evolutionary and Cultural Psychology" (Περιοδικό Κοινωνικής, Εξελικτικής και Πολιτισμικής Ψυχολογίας), σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ".
Οι διαφορετικοί ρόλοι μεταξύ των δύο φύλων στους προϊστορικούς χρόνους εξελίχθηκαν σταδιακά στις σημερινές διαφορετικές καταναλωτικές "στρατηγικές". Στο παρελθόν οι γυναίκες, συνήθως μαζί με τα παιδιά τους, περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους βρίσκοντας και συλλέγοντας φαγητό από τα δάση και τους αγρούς. Σήμερα περνάνε… άπειρες ώρες, πάλι συνήθως μαζί με τα παιδιά τους, μέχρι να βρουν το "τέλειο" δώρο ή αντικείμενο για το σπίτι τους, όπως πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια υπομονετικά έψαχναν να βρουν την "τέλεια" τροφή στη φύση, κάτι που ήταν θέμα ζωής ή θανάτου, επειδή μια λάθος επιλογή μπορεί να προκαλούσε θανατηφόρα δηλητηρίαση.
Η ανάγκη αυτή έκανε τις γυναίκες, μέσα από μια μακρά εξελικτική "εκπαίδευση", ιδιαίτερα ικανές στο να ξεχωρίζουν χρώματα, υφές μυρωδιές κλπ., ώστε να είναι σίγουρες ότι η τροφή που μάζευαν ήταν όντως ασφαλής. Η ίδια ουσιαστικά ικανότητα αξιοποιείται σήμερα για τα ψώνια.
Από την πλευρά τους, οι άνδρες στο απώτερο παρελθόν ήσαν κυρίως κυνηγοί που σχεδίαζαν εκ των προτέρων πού και πώς θα πιάσουν και θα σκοτώσουν τη λεία τους, ενώ μόλις εκτελούσαν το έργο τους, επέστρεφαν αμέσως στο σπίτι τους. Σήμερα πια έχουν υποσυνείδητα υιοθετήσει ένα ανάλογο "στιλ", έχοντας προσχεδιάσει συνήθως τι θέλουν να αγοράσουν και από ποιο κατάστημα, το ψωνίζουν χωρίς χρονοτριβή και μετά γυρνούν σπίτι πάραυτα κουβαλώντας τα "νεκρά θηράματα" (ψώνια!), αφού θεωρούν ότι…η αποστολή τους εξετελέσθη. Δεν τους αρέσει να κουβαλάνε τα μικρά παιδιά τους μαζί στα ψώνια, όπως κάποτε δεν τα έπαιρναν μαζί στο κυνήγι, επειδή θεωρούσαν ότι τους ήταν βάρος.
Κάπως έτσι, τελικά, σήμερα οι άνδρες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν μια μαύρη κάλτσα από μια σκούρα μπλε, όταν ψωνίζουν, ενώ οι γυναίκες μπορεί να χάσουν τον προσανατολισμό τους ακόμα και μέσα σε ένα πολυκατάστημα.
Σύμφωνα με τον Κρούγκερ, η εξήγηση αυτή μπορεί να ρίξει φως στο γιατί τόσο συχνά, σε όλο τον κόσμο, τα ζευγάρια τσακώνονται, όταν βγουν για ψώνια μαζί. Πολύ απλά… το ευχαριστιούνται με διαφορετικό τρόπο και ο ένας δεν αντέχει υποσυνείδητα τη "στρατηγική" του άλλου. Ο ερευνητής καλεί τα δύο φύλα να δείξουν μεγαλύτερη αμοιβαία κατανόηση, ειδικά τώρα που αρχίζει η νέα εορταστική περίοδος και τα ψώνια θα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.
Ακόμα διευκρίνισε ότι αυτές οι διαφορετικές συμπεριφορές ανάμεσα στα δύο φύλα δεν είναι γενετικά καθορισμένες και δεν ισχύουν κατ' ανάγκην για τον καθένα, αλλά ισχύουν ως μια γενική τάση στα δύο φύλα.
Η έρευνα έγινε από ερευνητές του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, υπό τον καθηγητή Ντάνιελ Κρούγκερ, και δημοσιεύεται στο "Journal of Social, Evolutionary and Cultural Psychology" (Περιοδικό Κοινωνικής, Εξελικτικής και Πολιτισμικής Ψυχολογίας), σύμφωνα με τη βρετανική "Τέλεγκραφ".
Οι διαφορετικοί ρόλοι μεταξύ των δύο φύλων στους προϊστορικούς χρόνους εξελίχθηκαν σταδιακά στις σημερινές διαφορετικές καταναλωτικές "στρατηγικές". Στο παρελθόν οι γυναίκες, συνήθως μαζί με τα παιδιά τους, περνούσαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους βρίσκοντας και συλλέγοντας φαγητό από τα δάση και τους αγρούς. Σήμερα περνάνε… άπειρες ώρες, πάλι συνήθως μαζί με τα παιδιά τους, μέχρι να βρουν το "τέλειο" δώρο ή αντικείμενο για το σπίτι τους, όπως πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια υπομονετικά έψαχναν να βρουν την "τέλεια" τροφή στη φύση, κάτι που ήταν θέμα ζωής ή θανάτου, επειδή μια λάθος επιλογή μπορεί να προκαλούσε θανατηφόρα δηλητηρίαση.
Η ανάγκη αυτή έκανε τις γυναίκες, μέσα από μια μακρά εξελικτική "εκπαίδευση", ιδιαίτερα ικανές στο να ξεχωρίζουν χρώματα, υφές μυρωδιές κλπ., ώστε να είναι σίγουρες ότι η τροφή που μάζευαν ήταν όντως ασφαλής. Η ίδια ουσιαστικά ικανότητα αξιοποιείται σήμερα για τα ψώνια.
Από την πλευρά τους, οι άνδρες στο απώτερο παρελθόν ήσαν κυρίως κυνηγοί που σχεδίαζαν εκ των προτέρων πού και πώς θα πιάσουν και θα σκοτώσουν τη λεία τους, ενώ μόλις εκτελούσαν το έργο τους, επέστρεφαν αμέσως στο σπίτι τους. Σήμερα πια έχουν υποσυνείδητα υιοθετήσει ένα ανάλογο "στιλ", έχοντας προσχεδιάσει συνήθως τι θέλουν να αγοράσουν και από ποιο κατάστημα, το ψωνίζουν χωρίς χρονοτριβή και μετά γυρνούν σπίτι πάραυτα κουβαλώντας τα "νεκρά θηράματα" (ψώνια!), αφού θεωρούν ότι…η αποστολή τους εξετελέσθη. Δεν τους αρέσει να κουβαλάνε τα μικρά παιδιά τους μαζί στα ψώνια, όπως κάποτε δεν τα έπαιρναν μαζί στο κυνήγι, επειδή θεωρούσαν ότι τους ήταν βάρος.
Κάπως έτσι, τελικά, σήμερα οι άνδρες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν μια μαύρη κάλτσα από μια σκούρα μπλε, όταν ψωνίζουν, ενώ οι γυναίκες μπορεί να χάσουν τον προσανατολισμό τους ακόμα και μέσα σε ένα πολυκατάστημα.
Σύμφωνα με τον Κρούγκερ, η εξήγηση αυτή μπορεί να ρίξει φως στο γιατί τόσο συχνά, σε όλο τον κόσμο, τα ζευγάρια τσακώνονται, όταν βγουν για ψώνια μαζί. Πολύ απλά… το ευχαριστιούνται με διαφορετικό τρόπο και ο ένας δεν αντέχει υποσυνείδητα τη "στρατηγική" του άλλου. Ο ερευνητής καλεί τα δύο φύλα να δείξουν μεγαλύτερη αμοιβαία κατανόηση, ειδικά τώρα που αρχίζει η νέα εορταστική περίοδος και τα ψώνια θα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.
Ακόμα διευκρίνισε ότι αυτές οι διαφορετικές συμπεριφορές ανάμεσα στα δύο φύλα δεν είναι γενετικά καθορισμένες και δεν ισχύουν κατ' ανάγκην για τον καθένα, αλλά ισχύουν ως μια γενική τάση στα δύο φύλα.
Dec 4, 2009
Η χαμηλή χοληστερόλη φέρνει αυτοκτονίες και επιθετικότητα
Οι χαμηλές τιμές ολικής χοληστερόλης προδιαθέτουν για αυτοκτονία και επιθετικότητα, σύμφωνα με στοιχεία διεθνών ερευνών στα οποία αναφέρθηκαν ο επίκουρος καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αθανάσιος Δουζένης και ο αναπληρωτής καθηγητής ψυχιατρικής στο ίδιο Πανεπιστήμιο Βασίλης Κονταξάκης σε ανακοινώσεις τους στο 4ο Διεθνές Συνέδριο Εγκεφάλου και Συμπεριφοράς, το οποίο διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
Η έρευνα για τη σχέση της στάθμης της χοληστερόλης με την αυτοκτονικότητα ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια από Σκανδιναβούς ερευνητές οι οποίοι προσπάθησαν να μειώσουν στο γενικό πληθυσμό την χοληστερίνη για να ελαττώσουν τους θανάτους από καρδιαγγειακά νοσήματα με τη χορήγηση αντιλιπιδιαμικών.
«Πράγματι μειώθηκαν οι θάνατοι από καρδιαγγειακά αλλά ,προς μεγάλη έκπληξη των ερευνητών, ο γενικός δείκτης θνησιμότητας δεν μειώθηκε. Ψάχνοντας λοιπόν βρήκαν ότι είχαν αυξηθεί οι δείκτες θνησιμότητας από αυτοκτονίες και γενικά από βίαιες συμπεριφορές και αυτό άρχισε να τους προβληματίζει. Γίνανε πολλές μελέτες και φαίνεται ότι έχει επιβεβαιωθεί ότι η χαμηλή στάθμη χοληστερόλης σχετίζεται με τις αυτοκτονίες χωρίς όμως να έχει ακόμη εξηγηθεί πως λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός» εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κονταξάκης.
Ο κ. Δουζένης από τη πλευρά του επισήμανε ότι έχει βρεθεί πως η χαμηλή χοληστερόλη προδιαθέτει για αυτοκτονική διάθεση και για επιθετικότητα σύμφωνα με στοιχεία από διεθνείς έρευνες . «Αυτό το εύρημα δεν έχει καταφέρει να εξηγηθεί ακόμη αλλά , είναι επιβεβαιωμένο από πολλές εργασίες ότι η χαμηλή χοληστερόλη αυξάνει την αυτοκτονικότητα Πολλές φορές το επιδιώκουμε και εμείς σαν ψυχίατροι και πολλές φορές το βλέπουμε σε ανθρώπους που παίρνουν αντιλιπιδαιμικά φάρμακα να εμφανίζουν χαμηλή διάθεση, να κάνουν αρνητικές σκέψεις. Αυτό είναι κάτι για το οποίο και οι παθολόγοι και εμείς οι ψυχίατροι να είμαστε πιο ευαισθητοποιημένοι ώστε να το αντιμετωπίσουμε» πρόσθεσε ο κ. Δουζένης.
Ο κ. Κονταξάκης επισήμανε ότι βιολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η σχέση της σεροτονίνης με την αυτοκτονικότητα. Όπως εξήγησε η σεροτονίνη είναι μια βιογενής αμίνη του εγκεφάλου η οποία ρυθμίζει τα συναισθήματα, την παρορμητικότητα, την επιθετικότητα κλπ σε συνδυασμό με άλλες ουσίες και φαίνεται ότι άτομα που έχουν χαμηλή στάθμη των μεταβολιτών της σεροτονίνης είναι πιο ευάλωτα στην επιθετικότητα και την αυτοκτονικότητα. Πρόσθεσε ακόμη ότι έχουν βρεθεί ορισμένα γονίδια τα οποία εμπλέκονται σε αυτές τις παρορμητικές επιθετικές συμπεριφορές που αφορούν κυρίως τη σεροτονίνη. «Η βιοτεχνολογία με πολύ φιλόδοξα σχέδια αποσκοπεί να τροποποιήσει αυτά τα γονίδια αλλάζοντας και τη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων . Αυτά είναι σημαντικά καινούργια βήματα» τόνισε ο κ. Κονταξάκης.
-------------------------------------------------------------
Η Ελλάδα πρώτη μεταξύ των χωρών με τις λιγότερες αυτοκτονίες
-------------------------------------------------------------
Οι αυτοκτονίες είναι ένα σύνθετο μείζον βιοψυχοκοινωνικό πρόβλημα σε πολλές χώρες του κόσμου, ενώ ανησυχητικό είναι ότι παρουσιάζει μία σημαντική αύξηση μεταξύ των νέων γεγονός που οδήγησε την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας να βάλει σε πρώτη προτεραιότητα τη μείωση των αυτοκτονιών με διαφόρων τύπων προληπτικές παρεμβάσεις .
Η Ελλάδα περιλαμβάνεται ανάμεσα στις τελευταίες χώρες του κόσμου και της Ευρώπης στις αυτοκτονίες με δείκτη αυτοκτονιών 4-5 άτομα ανά 100.000 πληθυσμού, ενώ στην Εσθονία και τη Λετονία είναι 70/100.000. Ο κ. Κονταξάκης εξηγώντας το χαμηλό ποσοστό αυτοκτονιών στη χώρα μας ανέφερε ως ένα αποτρεπτικό στοιχείο το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη στενοί οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί καθώς και θρησκευτικές πεποιθήσεις. Παράλληλα όμως τόνισε : «Η Ελλάδα είναι η πρώτη όμως στα τροχαία ατυχήματα στην Ευρώπη. Αυτό κάτι δείχνει. Πώς κανείς χειρίζεται την επιθετικότητά του; Είτε ενδοβάλλοντάς την είτε προβάλλοντάς την . Αν την ενδοβάλλει κανείς αυτοκτονεί, αν την προβάλλει κάνει μια βίαιη πράξη προς τους άλλους. Έχει βρεθεί ότι όταν κάποιος οδηγεί ένα αυτοκίνητο μεθυσμένος με μεγάλη ταχύτητα αυτή είναι παραυτοκτονική συμπεριφορά γιατί πιθανότατα θα οδηγήσει στο θάνατο».
Εξηγώντας τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονικών στις Βόρειες χώρες ανάφερε ότι αυτό έχει σχέση με την αλλαγή του κοινωνικού στάτους, που έχει ως συνέπεια την αλλαγή ή μη λειτουργία των κοινωνικών δομών, οπότε και εμφανίζονται εκτροπές συμπεριφορών είτε προς τη βία είτε προς την αυτοκαταστροφή. Πρόσθεσε ακόμη ότι η απελπισία και η απαισιοδοξία είναι επιβαρυντικοί παράγοντες σε ευάλωτα άτομα, τονίζοντας ότι η προδιάθεση και το στρες πυροδοτούν τις αυτοκτονίες.
Ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας παρατηρούνται στα άτομα που έχουν ψυχικές διαταραχές. Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή ψυχιατρική Αθανάσιο Δουζένη, στα άτομα με διπολική διαταραχή τα ποσοστά αυτοκτονίας κυμαίνονται γύρω στα 20%, ενώ στους σχιζοφρενείς είναι 10-15%. Υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας που φτάνουν στο 18% παρατηρούνται και στους αλκοολικούς αλλά και στα άτομα που έχουν διαταραχές προσωπικότητας. Να σημειωθεί ότι οι απόπειρες αυτοκτονίας παγκοσμίως είναι 10πλάσιες από τους θανάτους από αυτοκτονία.
Η έρευνα για τη σχέση της στάθμης της χοληστερόλης με την αυτοκτονικότητα ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια από Σκανδιναβούς ερευνητές οι οποίοι προσπάθησαν να μειώσουν στο γενικό πληθυσμό την χοληστερίνη για να ελαττώσουν τους θανάτους από καρδιαγγειακά νοσήματα με τη χορήγηση αντιλιπιδιαμικών.
«Πράγματι μειώθηκαν οι θάνατοι από καρδιαγγειακά αλλά ,προς μεγάλη έκπληξη των ερευνητών, ο γενικός δείκτης θνησιμότητας δεν μειώθηκε. Ψάχνοντας λοιπόν βρήκαν ότι είχαν αυξηθεί οι δείκτες θνησιμότητας από αυτοκτονίες και γενικά από βίαιες συμπεριφορές και αυτό άρχισε να τους προβληματίζει. Γίνανε πολλές μελέτες και φαίνεται ότι έχει επιβεβαιωθεί ότι η χαμηλή στάθμη χοληστερόλης σχετίζεται με τις αυτοκτονίες χωρίς όμως να έχει ακόμη εξηγηθεί πως λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός» εξήγησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Κονταξάκης.
Ο κ. Δουζένης από τη πλευρά του επισήμανε ότι έχει βρεθεί πως η χαμηλή χοληστερόλη προδιαθέτει για αυτοκτονική διάθεση και για επιθετικότητα σύμφωνα με στοιχεία από διεθνείς έρευνες . «Αυτό το εύρημα δεν έχει καταφέρει να εξηγηθεί ακόμη αλλά , είναι επιβεβαιωμένο από πολλές εργασίες ότι η χαμηλή χοληστερόλη αυξάνει την αυτοκτονικότητα Πολλές φορές το επιδιώκουμε και εμείς σαν ψυχίατροι και πολλές φορές το βλέπουμε σε ανθρώπους που παίρνουν αντιλιπιδαιμικά φάρμακα να εμφανίζουν χαμηλή διάθεση, να κάνουν αρνητικές σκέψεις. Αυτό είναι κάτι για το οποίο και οι παθολόγοι και εμείς οι ψυχίατροι να είμαστε πιο ευαισθητοποιημένοι ώστε να το αντιμετωπίσουμε» πρόσθεσε ο κ. Δουζένης.
Ο κ. Κονταξάκης επισήμανε ότι βιολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η σχέση της σεροτονίνης με την αυτοκτονικότητα. Όπως εξήγησε η σεροτονίνη είναι μια βιογενής αμίνη του εγκεφάλου η οποία ρυθμίζει τα συναισθήματα, την παρορμητικότητα, την επιθετικότητα κλπ σε συνδυασμό με άλλες ουσίες και φαίνεται ότι άτομα που έχουν χαμηλή στάθμη των μεταβολιτών της σεροτονίνης είναι πιο ευάλωτα στην επιθετικότητα και την αυτοκτονικότητα. Πρόσθεσε ακόμη ότι έχουν βρεθεί ορισμένα γονίδια τα οποία εμπλέκονται σε αυτές τις παρορμητικές επιθετικές συμπεριφορές που αφορούν κυρίως τη σεροτονίνη. «Η βιοτεχνολογία με πολύ φιλόδοξα σχέδια αποσκοπεί να τροποποιήσει αυτά τα γονίδια αλλάζοντας και τη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων . Αυτά είναι σημαντικά καινούργια βήματα» τόνισε ο κ. Κονταξάκης.
-------------------------------------------------------------
Η Ελλάδα πρώτη μεταξύ των χωρών με τις λιγότερες αυτοκτονίες
-------------------------------------------------------------
Οι αυτοκτονίες είναι ένα σύνθετο μείζον βιοψυχοκοινωνικό πρόβλημα σε πολλές χώρες του κόσμου, ενώ ανησυχητικό είναι ότι παρουσιάζει μία σημαντική αύξηση μεταξύ των νέων γεγονός που οδήγησε την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας να βάλει σε πρώτη προτεραιότητα τη μείωση των αυτοκτονιών με διαφόρων τύπων προληπτικές παρεμβάσεις .
Η Ελλάδα περιλαμβάνεται ανάμεσα στις τελευταίες χώρες του κόσμου και της Ευρώπης στις αυτοκτονίες με δείκτη αυτοκτονιών 4-5 άτομα ανά 100.000 πληθυσμού, ενώ στην Εσθονία και τη Λετονία είναι 70/100.000. Ο κ. Κονταξάκης εξηγώντας το χαμηλό ποσοστό αυτοκτονιών στη χώρα μας ανέφερε ως ένα αποτρεπτικό στοιχείο το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη στενοί οικογενειακοί και κοινωνικοί δεσμοί καθώς και θρησκευτικές πεποιθήσεις. Παράλληλα όμως τόνισε : «Η Ελλάδα είναι η πρώτη όμως στα τροχαία ατυχήματα στην Ευρώπη. Αυτό κάτι δείχνει. Πώς κανείς χειρίζεται την επιθετικότητά του; Είτε ενδοβάλλοντάς την είτε προβάλλοντάς την . Αν την ενδοβάλλει κανείς αυτοκτονεί, αν την προβάλλει κάνει μια βίαιη πράξη προς τους άλλους. Έχει βρεθεί ότι όταν κάποιος οδηγεί ένα αυτοκίνητο μεθυσμένος με μεγάλη ταχύτητα αυτή είναι παραυτοκτονική συμπεριφορά γιατί πιθανότατα θα οδηγήσει στο θάνατο».
Εξηγώντας τα υψηλά ποσοστά αυτοκτονικών στις Βόρειες χώρες ανάφερε ότι αυτό έχει σχέση με την αλλαγή του κοινωνικού στάτους, που έχει ως συνέπεια την αλλαγή ή μη λειτουργία των κοινωνικών δομών, οπότε και εμφανίζονται εκτροπές συμπεριφορών είτε προς τη βία είτε προς την αυτοκαταστροφή. Πρόσθεσε ακόμη ότι η απελπισία και η απαισιοδοξία είναι επιβαρυντικοί παράγοντες σε ευάλωτα άτομα, τονίζοντας ότι η προδιάθεση και το στρες πυροδοτούν τις αυτοκτονίες.
Ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας παρατηρούνται στα άτομα που έχουν ψυχικές διαταραχές. Σύμφωνα με τον επίκουρο καθηγητή ψυχιατρική Αθανάσιο Δουζένη, στα άτομα με διπολική διαταραχή τα ποσοστά αυτοκτονίας κυμαίνονται γύρω στα 20%, ενώ στους σχιζοφρενείς είναι 10-15%. Υψηλά ποσοστά αυτοκτονίας που φτάνουν στο 18% παρατηρούνται και στους αλκοολικούς αλλά και στα άτομα που έχουν διαταραχές προσωπικότητας. Να σημειωθεί ότι οι απόπειρες αυτοκτονίας παγκοσμίως είναι 10πλάσιες από τους θανάτους από αυτοκτονία.
Dec 2, 2009
Η μοναξιά είναι κολλητική και εξαπλώνεται σαν ιός, σύμφωνα με νέα έρευνα
Δεν χρειάζεται παρά ένα άτομο σε μια ομάδα να αισθανθεί μοναξιά, για να αρχίσει το ίδιο συναίσθημα να εξαπλώνεται σταδιακά και στους άλλους σαν κολλητικός ιός, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που διαπίστωσε ότι το "μικρόβιο" της μοναξιάς "κτυπάει" συγκριτικά περισσότερο τις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες. Σύμφωνα με την έρευνα, κάθε φίλος που έχει κάποιος, τον σώζει κατά μέσο όρο από δύο μέρες μοναξιάς το χρόνο.
Μελετώντας πάνω από 5.000 ανθρώπους και τις κοινωνικές επαφές τους για χρονικό διάστημα άνω των δέκα ετών, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μοναξιά τελικά μπορεί να είναι "κολλητική", ενώ οι μοναχικοί άνθρωποι τείνουν σταδιακά να "εξοβελιστούν" στο περιθώριο των κοινωνικών δικτύων. Όσο πιο πολύ στην περιφέρεια της κοινωνίας βρίσκεται κάποιος, τόσους λιγότερους φίλους έχει (κάτι που έχει βαθιές εξελικτικές ρίζες, καθώς παρατηρείται και στις κοινωνίες των πιθήκων). Πριν όμως καθένας μοναχικός άνθρωπος διακόψει τις κοινωνικές σχέσεις του, μεταδίδει την μοναξιά του στους γύρω του, οι οποίοι επίσης τείνουν να γίνουν πιο μοναχικοί.
Η έρευνα έγινε από επιστήμονες με επικεφαλής τον ψυχολόγο Τζον Κατσιόπο του πανεπιστημίου του Σικάγο, σε συνεργασία με ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Σαν Ντιέγκο, και δημοσιεύθηκε στο "Journal of Personality and Social Psychology" (Περιοδικό Προσωπικότητας και Κοινωνικής Ψυχολογίας), σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, το "Nιού Σάιεντιστ" και τη βρετανική "Τέλεγκραφ".
Αξιοποιώντας ένα πλούτο πληροφοριών από τους ίδιους τους ανθρώπους, από φίλους και συγγενείς τους, σε σχέση με τα συναισθήματα και τη διαχρονική εξέλιξη των φιλικών και άλλων κοινωνικών σχέσεων τους, οι ερευνητές "έχτισαν", σαν να συμπληρώνουν παζλ, μια εικόνα για τις κοινωνικές διασυνδέσεις των επιμέρους ατόμων και τον μέσο αριθμό των μοναχικών ημερών στη ζωή του. Έτσι, ανακάλυψαν μια κρυμμένη "δομή" της μοναξιάς: οι μοναχικοί άνθρωποι καταφέρνουν να "μολύνουν" τους γύρω τους με αρνητικά συναισθήματα, με συνέπεια όλο και περισσότεροι άνθρωποι να μετακινούνται προς το περιθώριο της κοινωνίας.
Εάν ο γείτονας ενός μοναχικού ατόμου νιώθει κι αυτός μεγαλύτερη μοναξιά, θα το μεταδώσει στο δικό του γείτονα ή φίλο και πάει λέγοντας, με συνέπεια αργά-αργά να μεγαλώνει η "αλυσίδα" των μοναχικών ανθρώπων, οι οποίοι δεν εμπιστεύονται τους άλλους και δεν ανοίγονται σε αυτούς, κάτι που δυσκολεύει τη δημιουργία ή τη συνέχιση μιας φιλίας. Υπολογίστηκε ότι για κάθε μέρα που ο γείτονας είναι μοναχικός, ένας άνθρωπος κατά μέσο όρο νιώθει μοναξιά για πέντε ώρες περίπου.
Η μοναξιά γίνεται λιγότερο "κολλητική", όσο πιο μακρινός είναι ο βαθμός της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ένα άτομο είναι 52% πιθανότερο να νιώθει μοναξιά, αν ο στενός φίλος του νιώθει το ίδιο (πρώτος βαθμός). Το ποσοστό πέφτει στο 25%, αν μοναχικός είναι ο φίλος του φίλου (δεύτερος βαθμός) και στο 15% αν μοναχικός είναι ο φίλος του φίλου του φίλου (τρίτος βαθμός). Ο αριθμός των μελών της οικογένειας κάποιου δεν φαίνεται να επηρεάζει ιδιαίτερα το βαθμό της μοναξιάς.
Οι γυναίκες, όπως διαπιστώθηκε, είναι πιο επιρρεπείς στον "ιό" της μοναξιάς, επιβεβαιώνοντας προηγούμενες έρευνες, σύμφωνα με τις οποίες οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για συναισθηματική υποστήριξη από τους άνδρες.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο άνθρωπος βασικά είναι κοινωνικό είδος και χρειάζεται την παρουσία και τη συνεργασία των άλλων, γι' αυτό οι σύγχρονες κοινωνίες πρέπει να φροντίσουν πιο ενεργά για την καταπολέμηση της μοναξιάς και την επανακοινωνικοποίηση των ατόμων που ζουν -κυριολεκτικά και ψυχολογικά- στο περιθώριο. Η μοναξιά, όπως έχουν δείξει άλλες μελέτες, σχετίζεται με διάφορες ψυχικές (κατάθλιψη κ.α.), αλλά και σωματικές παθήσεις λόγω της εξασθένησης του ανοσοποιητικού συστήματος.
Μελετώντας πάνω από 5.000 ανθρώπους και τις κοινωνικές επαφές τους για χρονικό διάστημα άνω των δέκα ετών, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μοναξιά τελικά μπορεί να είναι "κολλητική", ενώ οι μοναχικοί άνθρωποι τείνουν σταδιακά να "εξοβελιστούν" στο περιθώριο των κοινωνικών δικτύων. Όσο πιο πολύ στην περιφέρεια της κοινωνίας βρίσκεται κάποιος, τόσους λιγότερους φίλους έχει (κάτι που έχει βαθιές εξελικτικές ρίζες, καθώς παρατηρείται και στις κοινωνίες των πιθήκων). Πριν όμως καθένας μοναχικός άνθρωπος διακόψει τις κοινωνικές σχέσεις του, μεταδίδει την μοναξιά του στους γύρω του, οι οποίοι επίσης τείνουν να γίνουν πιο μοναχικοί.
Η έρευνα έγινε από επιστήμονες με επικεφαλής τον ψυχολόγο Τζον Κατσιόπο του πανεπιστημίου του Σικάγο, σε συνεργασία με ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Σαν Ντιέγκο, και δημοσιεύθηκε στο "Journal of Personality and Social Psychology" (Περιοδικό Προσωπικότητας και Κοινωνικής Ψυχολογίας), σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, το "Nιού Σάιεντιστ" και τη βρετανική "Τέλεγκραφ".
Αξιοποιώντας ένα πλούτο πληροφοριών από τους ίδιους τους ανθρώπους, από φίλους και συγγενείς τους, σε σχέση με τα συναισθήματα και τη διαχρονική εξέλιξη των φιλικών και άλλων κοινωνικών σχέσεων τους, οι ερευνητές "έχτισαν", σαν να συμπληρώνουν παζλ, μια εικόνα για τις κοινωνικές διασυνδέσεις των επιμέρους ατόμων και τον μέσο αριθμό των μοναχικών ημερών στη ζωή του. Έτσι, ανακάλυψαν μια κρυμμένη "δομή" της μοναξιάς: οι μοναχικοί άνθρωποι καταφέρνουν να "μολύνουν" τους γύρω τους με αρνητικά συναισθήματα, με συνέπεια όλο και περισσότεροι άνθρωποι να μετακινούνται προς το περιθώριο της κοινωνίας.
Εάν ο γείτονας ενός μοναχικού ατόμου νιώθει κι αυτός μεγαλύτερη μοναξιά, θα το μεταδώσει στο δικό του γείτονα ή φίλο και πάει λέγοντας, με συνέπεια αργά-αργά να μεγαλώνει η "αλυσίδα" των μοναχικών ανθρώπων, οι οποίοι δεν εμπιστεύονται τους άλλους και δεν ανοίγονται σε αυτούς, κάτι που δυσκολεύει τη δημιουργία ή τη συνέχιση μιας φιλίας. Υπολογίστηκε ότι για κάθε μέρα που ο γείτονας είναι μοναχικός, ένας άνθρωπος κατά μέσο όρο νιώθει μοναξιά για πέντε ώρες περίπου.
Η μοναξιά γίνεται λιγότερο "κολλητική", όσο πιο μακρινός είναι ο βαθμός της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων. Σύμφωνα με τους ερευνητές, ένα άτομο είναι 52% πιθανότερο να νιώθει μοναξιά, αν ο στενός φίλος του νιώθει το ίδιο (πρώτος βαθμός). Το ποσοστό πέφτει στο 25%, αν μοναχικός είναι ο φίλος του φίλου (δεύτερος βαθμός) και στο 15% αν μοναχικός είναι ο φίλος του φίλου του φίλου (τρίτος βαθμός). Ο αριθμός των μελών της οικογένειας κάποιου δεν φαίνεται να επηρεάζει ιδιαίτερα το βαθμό της μοναξιάς.
Οι γυναίκες, όπως διαπιστώθηκε, είναι πιο επιρρεπείς στον "ιό" της μοναξιάς, επιβεβαιώνοντας προηγούμενες έρευνες, σύμφωνα με τις οποίες οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για συναισθηματική υποστήριξη από τους άνδρες.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, ο άνθρωπος βασικά είναι κοινωνικό είδος και χρειάζεται την παρουσία και τη συνεργασία των άλλων, γι' αυτό οι σύγχρονες κοινωνίες πρέπει να φροντίσουν πιο ενεργά για την καταπολέμηση της μοναξιάς και την επανακοινωνικοποίηση των ατόμων που ζουν -κυριολεκτικά και ψυχολογικά- στο περιθώριο. Η μοναξιά, όπως έχουν δείξει άλλες μελέτες, σχετίζεται με διάφορες ψυχικές (κατάθλιψη κ.α.), αλλά και σωματικές παθήσεις λόγω της εξασθένησης του ανοσοποιητικού συστήματος.
Nov 25, 2009
Ακόμα και τα φυτά δείχνουν αλτρουισμό στους "συγγενείς" τους
Η ελάττωση της παραγωγής και της κατανάλωσης κρέατος κατά 30% θα βοηθήσει στη μείωση της εκπομπής αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και θα βελτιώσει την υγεία των κατοίκων των περισσότερων χωρών που έχουν μεγάλη κατανάλωση κρέατος, ανακοίνωσαν σήμερα επιστήμονες.
Βρετανοί και αυστραλοί ερευνητές διαπίστωσαν, χρησιμοποιώντας μοντέλα πρόβλεψης, ότι η βελτίωση της αποδοτικότητας, η αύξηση της απορρόφησης διοξειδίου του άνθρακα και η μείωση της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα στη γεωργία δεν επαρκούν για την επίτευξη των στόχων για τη μείωση των εκπομπών των αερίων που προκαλούν την κλιματική αλλαγή.
Ωστόσο ο συνδυασμός αυτών των μέτρων με μια μείωση κατά 30% της παραγωγής κρέατος στις χώρες με μεγάλη κτηνοτροφία και μια παρόμοια μείωση στην κατανάλωσή του θα έχει ως αποτέλεσμα "ουσιαστικά οφέλη για την υγεία του πληθυσμού" και τη μείωση των εκπομπών των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Μόνο στη Βρετανία, βρήκαν οι ερευνητές, μια κατά 30% χαμηλότερη κατανάλωση ζωικών κορεσμένων λιπών από τους ενήλικες θα μειώσει τον αριθμό των πρόωρων θανάτων από καρδιοπάθειες κατά περίπου 17% --το οποίο ισοδυναμεί με 18.000 πρόωρους θανάτους-- σε ένα έτος.
Στο Σάο Πάολο, στη Βραζιλία, θα είχε ως αποτέλεσμα την αποτροπή 1.000 πρόωρων θανάτων σε ένα έτος, σημειώνουν.
Σύμφωνα εξάλλου με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO), το 18% όλων των εκπομπών των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου προέρχεται από την παραγωγή κρέατος και οι ειδικοί δηλώνουν ότι η άνοδος της ζήτησης κρέατος, ιδιαίτερα σε χώρες με αναπτυσσόμενες οικονομίες, μπορεί να αυξήσει την παραγωγή του ως και 85% από τα επίπεδα του 2000 ως το 2030.
Ως εκ τούτου οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι χρειάζεται ανάληψη δράσης παγκοσμίως για να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη από τη μείωση της παραγωγής και κατανάλωσης κρέατος, καθώς, αν αυτό γίνει μεμονωμένα, τα οφέλη για το περιβάλλον "μπορεί να φανούν μόνο στις χώρες αυτές που έχουν σήμερα πολύ υψηλά επίπεδα παραγωγής".
Η έρευνα αυτή δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση The Lancet στο πλαίσιο μιας σειράς άρθρων για την κλιματική αλλαγή και την υγεια ενόψει της παγκόσμιας συνόδου κορυφής για το κλίμα που θα διεξαχθεί στην Κοπεγχάγη τον ερχόμενο μήνα.
Βρετανοί και αυστραλοί ερευνητές διαπίστωσαν, χρησιμοποιώντας μοντέλα πρόβλεψης, ότι η βελτίωση της αποδοτικότητας, η αύξηση της απορρόφησης διοξειδίου του άνθρακα και η μείωση της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα στη γεωργία δεν επαρκούν για την επίτευξη των στόχων για τη μείωση των εκπομπών των αερίων που προκαλούν την κλιματική αλλαγή.
Ωστόσο ο συνδυασμός αυτών των μέτρων με μια μείωση κατά 30% της παραγωγής κρέατος στις χώρες με μεγάλη κτηνοτροφία και μια παρόμοια μείωση στην κατανάλωσή του θα έχει ως αποτέλεσμα "ουσιαστικά οφέλη για την υγεία του πληθυσμού" και τη μείωση των εκπομπών των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Μόνο στη Βρετανία, βρήκαν οι ερευνητές, μια κατά 30% χαμηλότερη κατανάλωση ζωικών κορεσμένων λιπών από τους ενήλικες θα μειώσει τον αριθμό των πρόωρων θανάτων από καρδιοπάθειες κατά περίπου 17% --το οποίο ισοδυναμεί με 18.000 πρόωρους θανάτους-- σε ένα έτος.
Στο Σάο Πάολο, στη Βραζιλία, θα είχε ως αποτέλεσμα την αποτροπή 1.000 πρόωρων θανάτων σε ένα έτος, σημειώνουν.
Σύμφωνα εξάλλου με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ (FAO), το 18% όλων των εκπομπών των αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου προέρχεται από την παραγωγή κρέατος και οι ειδικοί δηλώνουν ότι η άνοδος της ζήτησης κρέατος, ιδιαίτερα σε χώρες με αναπτυσσόμενες οικονομίες, μπορεί να αυξήσει την παραγωγή του ως και 85% από τα επίπεδα του 2000 ως το 2030.
Ως εκ τούτου οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι χρειάζεται ανάληψη δράσης παγκοσμίως για να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη από τη μείωση της παραγωγής και κατανάλωσης κρέατος, καθώς, αν αυτό γίνει μεμονωμένα, τα οφέλη για το περιβάλλον "μπορεί να φανούν μόνο στις χώρες αυτές που έχουν σήμερα πολύ υψηλά επίπεδα παραγωγής".
Η έρευνα αυτή δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση The Lancet στο πλαίσιο μιας σειράς άρθρων για την κλιματική αλλαγή και την υγεια ενόψει της παγκόσμιας συνόδου κορυφής για το κλίμα που θα διεξαχθεί στην Κοπεγχάγη τον ερχόμενο μήνα.
Ακόμα και τα φυτά δείχνουν αλτρουισμό στους "συγγενείς" τους
Το συναίσθημα του αλτρουισμού υπήρξε ανέκαθεν πεδίο ενασχόλησης των φιλοσόφων, των θεολόγων, των ψυχολόγων και, πιο πρόσφατα, των εξελικτικών βιολόγων. Ακόμα και οι τελευταίοι δύσκολα πάντως θα παραδέχονταν ότι είναι δυνατό τα φυτά να επιδεικνύουν αλτρουισμό. Όμως μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα έρχεται να δείξει ότι αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει και ότι τελικά ακόμα και τα φυτά είναι κοινωνικοί οργανισμοί, ικανοί να δείξουν προτίμηση στους "δικούς" τους σε σχέση με τους "ξένους".
Από την οπτική γωνία της θεωρίας της φυσικής επιλογής, ο αλτρουισμός πιθανώς εξελίχτηκε αρχικά σε μερικά ζώα και στη συνέχεια ακόμα περισσότερο στον άνθρωπο, επειδή κάθε αλτρουιστική πράξη που βελτιώνει την πιθανότητα επιβίωσης και αναπαραγωγής ενός συγγενούς, εκ των πραγμάτων αυξάνει την πιθανότητα το DNA ενός ζώου ή ενός ανθρώπου να περάσει στις επόμενες γενιές.
Μέχρι σήμερα ήταν γνωστό ότι τα φυτά έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν και να ανταποκριθούν σε άλλα φυτά, όμως ελάχιστα είχε μελετηθεί το κατά πόσο μπορούν να αναγνωρίσουν αν ένα φυτό είναι συγγενικό τους και αν αντιδρούν με κάποιου είδους αλτρουιστική συμπεριφορά σε σχέση με αυτό.
Η νέα έρευνα των Γκιγιέρμο Μάρφι και Σούζαν Ντάντλεϊ, του Τμήματος Βιολογίας του πανεπιστημίου Μακ Μάστερ στο Οντάριο του Καναδά, η οποία δημοσιεύτηκε στο "American Journal of Botany" (Αμερικανικό Περιοδικό Βοτανικής), επικεντρώθηκε στις αντιδράσεις ενός συγκεκριμένου φυτού (impatiens pallida ή jewelweed). Οι ερευνητές μελέτησαν τις αντιδράσεις του φυτού σε δύο μορφές ανταγωνισμού: τις αλλαγές στο φως και την παρουσία γειτονικών ριζών άλλων φυτών, τόσο συγγενικών όσο και ξένων.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η αντίδραση του φυτού εξαρτιόταν από το αν μεγάλωνε δίπλα-δίπλα με συγγενικά φυτά του είδους του ή με τελείως ξένα φυτά, γεγονός που απέδειξε ότι το φυτό όχι μόνο μπορεί να ξεχωρίσει τους "φίλους" από τους "αγνώστους", αλλά επίσης έχει διαφορετική συμπεριφορά στις δύο αυτές περιπτώσεις.
Όταν είχαν να κάνουν με τους "συγγενείς" τους, τα φυτά δεν προσπάθησαν να "κλέψουν" ήλιο ή νερό, απλώνοντας τα φύλλα τους ή τις ρίζες τους έτσι ώστε είτε να σκιάσουν τα διπλανά τους είτε να τους αποκόψουν το νερό. Τα φυτά προτίμησαν κυρίως να επιμηκύνουν το κοτσάνι τους και να πετάξουν περισσότερα κλαδιά, αλλάζοντας την μορφολογία τους πάνω από το έδαφος. Αντίθετα, όταν μεγάλωναν δίπλα-δίπλα με "ξένους", τα φυτά έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τους "κλέψουν" το φως μεγαλώνοντας το φύλλωμά τους, ώστε να σκιάσουν τους ανταγωνιστές τους.
Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι αυτή η διαφορετική συμπεριφορά παρατηρούνταν μόνο όταν τα φυτά ήσαν αρκετά κοντά, ώστε οι ρίζες τους να έρχονται σε επαφή, πράγμα που σημαίνει ότι η επικοινωνία μέσω των ριζών είναι αναγκαία προκειμένου τα φυτά να ξεχωρίζουν τους "δικούς" τους από τους "άλλους". Είναι η πρώτη φορά που οι ερευνητές έδειξαν ότι η συμπεριφορά ενός φυτού πάνω από το έδαφος (π.χ. αν θα σκιάσει τα γύρω του φυτά),εξαρτάται από τις πληροφορίες που παίρνει από τις ρίζες κάτω από το έδαφος.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.amjbot.org/cgi/content/abstract/96/11/1990
Από την οπτική γωνία της θεωρίας της φυσικής επιλογής, ο αλτρουισμός πιθανώς εξελίχτηκε αρχικά σε μερικά ζώα και στη συνέχεια ακόμα περισσότερο στον άνθρωπο, επειδή κάθε αλτρουιστική πράξη που βελτιώνει την πιθανότητα επιβίωσης και αναπαραγωγής ενός συγγενούς, εκ των πραγμάτων αυξάνει την πιθανότητα το DNA ενός ζώου ή ενός ανθρώπου να περάσει στις επόμενες γενιές.
Μέχρι σήμερα ήταν γνωστό ότι τα φυτά έχουν την ικανότητα να αντιληφθούν και να ανταποκριθούν σε άλλα φυτά, όμως ελάχιστα είχε μελετηθεί το κατά πόσο μπορούν να αναγνωρίσουν αν ένα φυτό είναι συγγενικό τους και αν αντιδρούν με κάποιου είδους αλτρουιστική συμπεριφορά σε σχέση με αυτό.
Η νέα έρευνα των Γκιγιέρμο Μάρφι και Σούζαν Ντάντλεϊ, του Τμήματος Βιολογίας του πανεπιστημίου Μακ Μάστερ στο Οντάριο του Καναδά, η οποία δημοσιεύτηκε στο "American Journal of Botany" (Αμερικανικό Περιοδικό Βοτανικής), επικεντρώθηκε στις αντιδράσεις ενός συγκεκριμένου φυτού (impatiens pallida ή jewelweed). Οι ερευνητές μελέτησαν τις αντιδράσεις του φυτού σε δύο μορφές ανταγωνισμού: τις αλλαγές στο φως και την παρουσία γειτονικών ριζών άλλων φυτών, τόσο συγγενικών όσο και ξένων.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η αντίδραση του φυτού εξαρτιόταν από το αν μεγάλωνε δίπλα-δίπλα με συγγενικά φυτά του είδους του ή με τελείως ξένα φυτά, γεγονός που απέδειξε ότι το φυτό όχι μόνο μπορεί να ξεχωρίσει τους "φίλους" από τους "αγνώστους", αλλά επίσης έχει διαφορετική συμπεριφορά στις δύο αυτές περιπτώσεις.
Όταν είχαν να κάνουν με τους "συγγενείς" τους, τα φυτά δεν προσπάθησαν να "κλέψουν" ήλιο ή νερό, απλώνοντας τα φύλλα τους ή τις ρίζες τους έτσι ώστε είτε να σκιάσουν τα διπλανά τους είτε να τους αποκόψουν το νερό. Τα φυτά προτίμησαν κυρίως να επιμηκύνουν το κοτσάνι τους και να πετάξουν περισσότερα κλαδιά, αλλάζοντας την μορφολογία τους πάνω από το έδαφος. Αντίθετα, όταν μεγάλωναν δίπλα-δίπλα με "ξένους", τα φυτά έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τους "κλέψουν" το φως μεγαλώνοντας το φύλλωμά τους, ώστε να σκιάσουν τους ανταγωνιστές τους.
Οι ερευνητές παρατήρησαν ότι αυτή η διαφορετική συμπεριφορά παρατηρούνταν μόνο όταν τα φυτά ήσαν αρκετά κοντά, ώστε οι ρίζες τους να έρχονται σε επαφή, πράγμα που σημαίνει ότι η επικοινωνία μέσω των ριζών είναι αναγκαία προκειμένου τα φυτά να ξεχωρίζουν τους "δικούς" τους από τους "άλλους". Είναι η πρώτη φορά που οι ερευνητές έδειξαν ότι η συμπεριφορά ενός φυτού πάνω από το έδαφος (π.χ. αν θα σκιάσει τα γύρω του φυτά),εξαρτάται από τις πληροφορίες που παίρνει από τις ρίζες κάτω από το έδαφος.
Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://www.amjbot.org/cgi/content/abstract/96/11/1990
Nov 20, 2009
Θερμιδικές "βόμβες" τα ποπ κορν και το αναψυκτικό στον κινηματογράφο
Όσοι χαλαρώνουν στον κινηματογράφο με ποπ κορν κι αναψυκτικό, την επόμενη φορά θα πρέπει να το σκεφτουν σοβαρά αφού σύμφωνα με αμερικανική μελέτη, η συνήθειά τους αυτή ισοδυναμεί με τρία χάμπουργκερ από τα Μακ Ντόναλντς.
Εργαστηριακή ανάλυση που πραγματοποίησε το Κέντρο για την Επιστήμη και το Δημόσιο Συμφέρον στα σνακ που πωλούνται σε αμερικανικούς κινηματογράφους διαπίστωσε ότι μία συσκευασία ποπ κορν μεσαίου μεγέθους και ένα αναψυκτικό περιέχουν 1.160 θερμίδες και κορεσμένα λίπη 60 γραμμαρίων - ποσότητα που πρέπει να λαμβάνεται σε τρεις ημέρες.
Όπως εξηγεί η επικεφαλής διατροφολόγος του Κέντρου, Τζέιν Χάρλει, "ποιός περιμένει ότι (περιέχονται) 1.500 θερμίδες και κορεσμένα λίπη για (ποσότητες) τριών ημερών σε μία συσκευασία ποπ κορν και ένα αναψυκτικό; Είναι η ποσότητα σε κορεσμένα λίπη μίας μπάρας βουτύρου και οι θερμίδες δύο τέτοιων συσκευασιών".
Εργαστηριακή ανάλυση που πραγματοποίησε το Κέντρο για την Επιστήμη και το Δημόσιο Συμφέρον στα σνακ που πωλούνται σε αμερικανικούς κινηματογράφους διαπίστωσε ότι μία συσκευασία ποπ κορν μεσαίου μεγέθους και ένα αναψυκτικό περιέχουν 1.160 θερμίδες και κορεσμένα λίπη 60 γραμμαρίων - ποσότητα που πρέπει να λαμβάνεται σε τρεις ημέρες.
Όπως εξηγεί η επικεφαλής διατροφολόγος του Κέντρου, Τζέιν Χάρλει, "ποιός περιμένει ότι (περιέχονται) 1.500 θερμίδες και κορεσμένα λίπη για (ποσότητες) τριών ημερών σε μία συσκευασία ποπ κορν και ένα αναψυκτικό; Είναι η ποσότητα σε κορεσμένα λίπη μίας μπάρας βουτύρου και οι θερμίδες δύο τέτοιων συσκευασιών".
Όσοι περπατάνε αργά, κινδυνεύουν πολύ περισσότερο να πεθάνουν από καρδιά
Οι ηλικιωμένοι που περπατάνε αργά, αντιμετωπίζουν τριπλάσιο κίνδυνο να πεθάνουν από καρδιά, σε σχέση με όσους βαδίζουν με πιο γρήγορο ρυθμό, σύμφωνα με μια νέα μεγάλη γαλλική επιστημονική έρευνα, την πρώτη του είδους της διεθνώς.
Αν και δεν είναι ξεκάθαρο γιατί αυτό συμβαίνει, οι ερευνητές συστήνουν στους γιατρούς να ελέγχουν κατά καιρούς την ταχύτητα βαδίσματος ιδίως των γηραιότερων ασθενών τους, για να έχουν μια πιθανή έγκαιρη ένδειξη κυκλοφορικών και αγγειακών προβλημάτων.
Σε γενικές γραμμές, η ταχύτητα βαδίσματος αντανακλά την γενική κατάσταση υγείας και την άνεση κινήσεων κάποιου, ενώ προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι βαδίζουν αργά, κινδυνεύουν περισσότερο από πτώση, σωματική αναπηρία, εισαγωγή στο νοσοκομείο και άλλα προβλήματα υγείας.
Στη νέα έρευνα, οι Γάλλοι πανεπιστημιακοί ερευνητές (νευρολόγοι, επιδημιολόγοι και γηρίατροι) παρακολούθησαν, επί μια πενταετία, μια μεγάλη ομάδα περίπου 3.200 ατόμων ηλικίας 65 - 85 ετών, η ταχύτητα βαδίσματος των οποίων σε μια απόσταση έξι μέτρων καταγραφόταν κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο "British Medical Journal" (Βρετανικό Ιατρικό Περιοδικό), διαπίστωσε ότι όσοι βάδιζαν πιο αργά κατά μέσο όρο μέσα σε αυτή την πενταετία, ήταν τέσσερις φορές πιο πιθανό να πεθάνουν σε αυτό το χρονικό διάστημα σε σχέση με όσους βάδιζαν πιο γρήγορα.
Όταν οι ερευνητές ανέλυσαν πιο συγκεκριμένα τις αιτίες θανάτου, βρήκαν ότι όσοι περπατούσαν αργά, ήταν τρεις φορές πιθανότερο να πεθάνουν από καρδιά, ενώ δεν διαπιστώθηκε σχέση ανάμεσα στο αργό βάδισμα και σε άλλες αιτίες θανάτου.
Οι ερευνητές απομόνωσαν διάφορους παράγοντες που μπορεί να επηρέαζαν την ταχύτητα βαδίσματος ή την εμφάνιση καρδιοπάθειας (όπως Πάρκινσον, άνοια, πίεση αίματος, κάπνισμα, μειωμένη φυσική άσκηση κ.α.) και βρήκαν ότι, ακόμα και έπειτα από αυτές τις προσαρμογές, όσοι περπατάνε αργά, κινδυνεύουν αρκετά περισσότερο να πεθάνουν από καρδιά.
Οι ερευνητές δεν μπορούν να εξηγήσουν πλήρως το πόρισμα της μελέτης τους, αν και εκτιμούν ότι η ικανότητα κίνησης ενός ατόμου εξαρτάται από τη σκλήρυνση των αρτηριών του, κάτι που επίσης οδηγεί σε καρδιακά προβλήματα. Όπως ανέφεραν, αν κάποιος αισθανθεί ότι, από κάποια στιγμή και μετά, το βάδισμά του επιβραδύνεται για κάποιο λόγο σε μόνιμη βάση, θα πρέπει να συζητήσει το ζήτημα με το γιατρό του.
Αν και δεν είναι ξεκάθαρο γιατί αυτό συμβαίνει, οι ερευνητές συστήνουν στους γιατρούς να ελέγχουν κατά καιρούς την ταχύτητα βαδίσματος ιδίως των γηραιότερων ασθενών τους, για να έχουν μια πιθανή έγκαιρη ένδειξη κυκλοφορικών και αγγειακών προβλημάτων.
Σε γενικές γραμμές, η ταχύτητα βαδίσματος αντανακλά την γενική κατάσταση υγείας και την άνεση κινήσεων κάποιου, ενώ προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι βαδίζουν αργά, κινδυνεύουν περισσότερο από πτώση, σωματική αναπηρία, εισαγωγή στο νοσοκομείο και άλλα προβλήματα υγείας.
Στη νέα έρευνα, οι Γάλλοι πανεπιστημιακοί ερευνητές (νευρολόγοι, επιδημιολόγοι και γηρίατροι) παρακολούθησαν, επί μια πενταετία, μια μεγάλη ομάδα περίπου 3.200 ατόμων ηλικίας 65 - 85 ετών, η ταχύτητα βαδίσματος των οποίων σε μια απόσταση έξι μέτρων καταγραφόταν κατά τακτά χρονικά διαστήματα. Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο "British Medical Journal" (Βρετανικό Ιατρικό Περιοδικό), διαπίστωσε ότι όσοι βάδιζαν πιο αργά κατά μέσο όρο μέσα σε αυτή την πενταετία, ήταν τέσσερις φορές πιο πιθανό να πεθάνουν σε αυτό το χρονικό διάστημα σε σχέση με όσους βάδιζαν πιο γρήγορα.
Όταν οι ερευνητές ανέλυσαν πιο συγκεκριμένα τις αιτίες θανάτου, βρήκαν ότι όσοι περπατούσαν αργά, ήταν τρεις φορές πιθανότερο να πεθάνουν από καρδιά, ενώ δεν διαπιστώθηκε σχέση ανάμεσα στο αργό βάδισμα και σε άλλες αιτίες θανάτου.
Οι ερευνητές απομόνωσαν διάφορους παράγοντες που μπορεί να επηρέαζαν την ταχύτητα βαδίσματος ή την εμφάνιση καρδιοπάθειας (όπως Πάρκινσον, άνοια, πίεση αίματος, κάπνισμα, μειωμένη φυσική άσκηση κ.α.) και βρήκαν ότι, ακόμα και έπειτα από αυτές τις προσαρμογές, όσοι περπατάνε αργά, κινδυνεύουν αρκετά περισσότερο να πεθάνουν από καρδιά.
Οι ερευνητές δεν μπορούν να εξηγήσουν πλήρως το πόρισμα της μελέτης τους, αν και εκτιμούν ότι η ικανότητα κίνησης ενός ατόμου εξαρτάται από τη σκλήρυνση των αρτηριών του, κάτι που επίσης οδηγεί σε καρδιακά προβλήματα. Όπως ανέφεραν, αν κάποιος αισθανθεί ότι, από κάποια στιγμή και μετά, το βάδισμά του επιβραδύνεται για κάποιο λόγο σε μόνιμη βάση, θα πρέπει να συζητήσει το ζήτημα με το γιατρό του.
Στη φυλακή δασκάλα που έκανε έρωτα με μαθητές της
Σε φυλάκιση δυο χρόνων και δέκα μηνών καταδικάστηκε η 33χρονη Μισέλ Ντένις, καθηγήτρια Μουσικής, η οποία παραδέχθηκε ότι το 2007 επισύναψε ερωτικές σχέσεις με δύο μαθητές της και στη συνέχεια άρχισε να τους "βομβαρδίζει" με μηνύματα στο κινητό τους.
Η Ντένις κρίθηκε ένοχη για αποπλάνηση ανηλίκων από το Επαρχιακό Δικαστήριο του Μπάλαρατ, όπου και εκδικάστηκε η υπόθεση.
Η Ντένις κρίθηκε ένοχη για αποπλάνηση ανηλίκων από το Επαρχιακό Δικαστήριο του Μπάλαρατ, όπου και εκδικάστηκε η υπόθεση.
Subscribe to:
Posts (Atom)